Morcilla de Abdón Calderón to kiełbasa z krwią wieprzową związana z wiejską miejscowością Abdón Calderón w kantonie Portoviejo, w prowincji Manabí. Ekwadorski Narodowy Instytut Dziedzictwa Kulturowego (INPC) wymienia lokalną morcillę w zestawieniu potraw z Manabí i wskazuje Abdón Calderón jako miejscowość znaną z tej kiełbasy. Przepis opisuje tradycję regionalną; nie twierdzi, że morcilla otrzymała oficjalny status dania narodowego Ekwadoru. Proporcje jednej rodziny nie reprezentują wszystkich lokalnych wytwórców.
Relacje prasowe i materiały dziedzictwa opisują przygotowanie morcilli w Abdón Calderón jako wiedzę przekazywaną między pokoleniami. Wspólny rdzeń obejmuje ryż, krew wieprzową, chicharrón, przyprawy i refrito z aromatycznych warzyw. Kiełbaski trafiają do naturalnego jelita, a następnie są gotowane lub pieczone, zależnie od sposobu pracy lokalnego wytwórcy. W artykule o pierwszym festiwalu morcilli w Abdón Calderón jeden z kucharzy opisuje mycie jelita, gotowanie ryżu, przygotowanie cebuli i papryki, refrito oraz dalsze gotowanie; zastrzega przy tym, że szczegóły przyprawiania pozostają rodzinne. Dlatego poniższa receptura zachowuje udokumentowany rdzeń, ale nie przedstawia jednej wersji jako jedynej właściwej.
Przepis daje cztery porcje, czyli około ośmiu małych kiełbasek. To praktyczna domowa ilość dla małej partii. Zestawienie INPC i regionalne artykuły nie podają pełnych proporcji na cztery porcje. Materiał gastronomiczny uczelni wymienia większą ilość krwi wieprzowej, ale nie opisuje wystarczająco dokładnie proporcji krwi, ryżu, chicharrón i pozostałych składników, by wiarygodnie przeliczyć recepturę na tę porcję. Podane ilości są więc wyraźnie redakcyjną proporcją roboczą, a nie miarą historyczną ani oficjalnym standardem.
Chicharrón wnosi słony smak i niewielkie chrupiące kawałki między ziarnami ryżu. W Ekwadorze nazwa może oznaczać smażoną wieprzowinę lub mięso gotowane w wytopionym tłuszczu. Do tego farszu użyć w pełni ugotowanej wieprzowiny i drobno ją posiekać, aby przeszła przez szeroki lejek. Olej z achiote nadaje refrito barwę. Kmin rzymski, cynamon i goździki opierają się na przyprawach wymienianych w regionalnych materiałach; użyć ich oszczędnie, by nie zdominowały smaku mięsa i ryżu.
Naturalne jelito nadaje potrawie formę kiełbasy. Krew wieprzową przeznaczoną do spożycia i oczyszczone naturalne jelito kupić u kontrolowanych dostawców. Przechowywać oba składniki w chłodzie, a po kontakcie z surową wieprzowiną umyć ręce i przybory kuchenne. Powierzchni ani narzędzi, które zetknęły się z surowym farszem, nie używać do gotowego jedzenia bez wcześniejszego umycia i zdezynfekowania. Napełniać jelito luźno: ryż zwiększa objętość podczas ogrzewania, więc zbyt ciasno wypełnione kiełbaski mogą pęknąć w garnku.
Najpierw gotować kiełbaski w wodzie utrzymywanej na lekkim wrzeniu, a potem krótko zrumienić je na patelni. Gwałtowne wrzenie może rozerwać jelito i wypchnąć farsz. Czas zależy od grubości kiełbasek. Sam kolor nie potwierdza bezpieczeństwa. Czystym termometrem cyfrowym zmierzyć temperaturę w środku najgrubszej kiełbaski; surowa kiełbasa wieprzowa musi osiągnąć co najmniej 71,1 °C.
Gotowany zielony platan jest opisywany jako dodatek do morcilli z Abdón Calderón; jego łagodny smak pasuje do sytej kiełbasy. W tym przepisie przekroić gorące kiełbaski i podać je z platanem. Inne gospodarstwa lub stoiska mogą podawać chrupiący dodatek albo sos, lecz nie należy przedstawiać tych dodatków jako obowiązkowego elementu wszędzie.
Gotowa morcilla ma wyrazisty smak, zwarty farsz i wyraźny związek z Manabí. Przygotowanie wymaga więcej czasu i uwagi niż szybkie danie z patelni: ryż musi ostygnąć przed połączeniem z surową krwią wieprzową, a napełnione kiełbaski gotują się łagodnie w wodzie. Resztki schłodzić w ciągu 2 godzin, zużyć w ciągu 3–4 dni i dokładnie odgrzać. Ta praktyczna proporcja pozwala przygotować małą porcję w domu, nie sprowadzając wiedzy i upodobań lokalnych wytwórców do jednej stałej receptury.