„Langostino en salsa de ajo” figuruje w menu restauracji w Puerto Villamil na wyspie Isabela. Karta nazywa danie „Langostino de Galápagos” i wymienia obok grillowane langostino oraz wariant z sosem z owoców morza. Potwierdza to współczesne użycie tej nazwy w restauracji na Galapagos. Menu nie podaje jednak składników ani sposobu przygotowania i nie dowodzi istnienia historycznej tradycji domowej. Dlatego opisujemy danie jako współczesną regionalną propozycję restauracyjną, a nie narodowy przepis Ekwadoru.
Lokalna nazwa langostino ma tu konkretne znaczenie biologiczne. Fundacja Charlesa Darwina identyfikuje galapagosowego langostino jako Scyllarides astori, morskiego skorupiaka z rodziny Scyllaridae. To nie jest mała krewetka ani langusta kolczasta z rodzaju Panulirus używana w innym przepisie projektu. Gatunek ma szeroki, spłaszczony pancerz i krótkie, płaskie czułki; w tej domowej wersji wykorzystujemy obrane mięso ogona. Nie zakładać, że każdy produkt sprzedawany jako „langostino” pochodzi od tego gatunku. U zaufanego sprzedawcy sprawdzić gatunek i pochodzenie.
Połowy są sezonowe i regulowane. Dyrekcja Parku Narodowego Galapagos monitoruje legalne połowy, określa limity wielkości i dopuszcza do nich wyłącznie licencjonowanych lokalnych rybaków rzemieślniczych. Według opublikowanego pięcioletniego kalendarza połowy langostino otwierają się co roku 1 marca. W dniu redakcji tej wersji, w październiku 2026 roku, sezon jest więc zamknięty. Kalendarz może się zmienić, dlatego przed zakupem należy sprawdzić aktualny komunikat urzędowy. Kupować tylko identyfikowalny produkt z legalnych, kontrolowanych połowów; przepis nie usprawiedliwia zakupu podczas zakazu ani produktu o nieznanym pochodzeniu.
Menu potwierdza lokalną nazwę, ale nie ujawnia receptury restauracji. Odmierzona podstawa tej domowej adaptacji pochodzi z oddzielnej karty przepisu na langostinos al ajillo związanej z ekwadorską restauracją. Karta podaje cztery porcje oraz ilości langostino, czosnku, cytryny Meyera, pietruszki, masła, zielonego banana warzywnego, oleju, soli i pieprzu. Nie dotyczy konkretnie Galapagos i nie jest recepturą restauracji w Puerto Villamil. Udowodniony związek między daniami to czosnkowy sos i część wspólnych produktów, a nie identyczne proporcje czy technika.
Karta podaje 500 g langostino, ale nie wskazuje gatunku ani tego, czy waga obejmuje skorupę. W tej wersji użyć 500 g surowego, obranego mięsa ogona Scyllarides astori. Wymieniono też 200 g cytryn Meyera, lecz bez wyjaśnienia, czy chodzi o całe owoce, sok czy cząstki. Tutaj ważyć całe cytryny, część soku i skórki dodać do sosu, a resztę podać w cząstkach. Karta podaje również 500 cc oleju, ale nie dzieli tej ilości między owoce morza a banana. Do patelni z langostino odkładamy źródłową miarę 1 tablespoon, której standardu objętości nie określono. Resztę oleju wykorzystać tylko w potrzebnej ilości do płytkiego smażenia patacones.
Sos jest celowo prosty. Masło przenosi aromat czosnku, a mały ogień nie pozwala mu zbrązowieć i zgorzknieć. Mięso ogona smażyć tylko do uzyskania jędrnej, całkowicie nieprzezroczystej struktury; zbyt długie smażenie sprawia, że skorupiaki stają się twarde. Sok i skórkę z cytryny oraz pietruszkę dodać dopiero po zdjęciu patelni z ognia, aby nie przegrzać świeżych aromatów. Cztery porcje przepisano z karty. Około 20 minut przygotowania i 25 minut smażenia to redakcyjne szacunki dla domowej kolejności czynności.
Zielony banan warzywny podajemy jako patacones: plastry smaży się dwa razy i spłaszcza pomiędzy smażeniami. Najpierw smażyć je do miękkości, spłaszczyć, a potem ponownie usmażyć na chrupiąco. Podawać obok sosu, aby nie zmiękły. Odmierzona karta wymienia zielonego banana, ale nie stwierdza, że przygotowuje się z niego patacones. To decyzja redakcyjna, która zmienia wymieniony składnik w pasujący ekwadorski dodatek; tego kroku nie ma ani w karcie przepisu, ani w menu restauracji.
Surowe mięso ogona trzymać w chłodzie, oddzielnie od gotowych patacones, pietruszki i talerzy do podania. Owoce morza smażyć do całkowitej nieprzezroczystości mięsa i podawać na gorąco. Nie pozostawiać ugotowanych owoców morza w temperaturze pokojowej dłużej niż 2 godziny, a gdy temperatura przekracza 32 °C / 90 °F — dłużej niż 1 godzinę; resztki szybko schłodzić. Nazwa lokalna, identyfikacja gatunku i odmierzona adaptacja mają odrębne podstawy: wpis w lokalnym menu, naukowe oznaczenie gatunku oraz osobną ekwadorską kartę przepisu. Jasne rozdzielenie tych źródeł pozwala ugotować danie bez wyolbrzymiania jego tradycyjności ani pochodzenia niepotwierdzonych ilości.