Stamppot zuurkool met spek to holenderskie danie, którego podstawą są trzy dobrze rozpoznawalne składniki: ziemniaki, fermentowana biała kapusta i wieprzowina. Nazwę można oddać jako „stamppot z kiszoną kapustą i boczkiem”. Stamppot to szeroka grupa potraw, w których gotowane ziemniaki tłucze się z warzywami. Holenderski rejestr niematerialnego dziedzictwa opisuje tę metodę jako tradycyjne łączenie ziemniaków z warzywami w jednym garnku; potrawy i ich sezonowe skojarzenia się zmieniają. Wariant z kiszoną kapustą należy do znanych wersji zimowych.
Nie istnieje jeden obowiązujący domowy przepis na zuurkoolstamppot. W niektórych kuchniach kapustę gotuje się razem z ziemniakami, w innych podgrzewa osobno. Boczek można wmieszać w masę, podać na wierzchu albo przyrządzić razem z kapustą. Częstym dodatkiem jest też rookworst, czyli holenderska kiełbasa, ale nie należy do wybranego tu przepisu, którego nazwa wskazuje na spek. W tej wersji kapusta jest podgrzewana w osobnym rondlu, dzięki czemu jej kwaśny smak pozostaje wyraźny obok łagodnych ziemniaków.
Mączyste ziemniaki łatwo się rozpadają i pozwalają uzyskać miękką, spójną masę. Pokrojenie ich na kawałki podobnej wielkości pomaga uniknąć sytuacji, w której mniejsze ziemniaki rozgotują się, zanim większe zmiękną. Wodę do gotowania należy osolić lekko, ponieważ boczek i kiszona kapusta również wnoszą sól. Po odcedzeniu ziemniaki trzeba dobrze odparować, aby masa nie stała się rzadka. Ciepłe mleko łatwiej połączy się z masłem i nie obniży tak szybko temperatury zawartości garnka.
Kapusta kiszona powstaje z poszatkowanej białej kapusty fermentowanej z solą. Jej kwasowość równoważy łagodny smak ziemniaków i tłustość wieprzowiny. Przed podgrzewaniem kapustę należy odsączyć. Jeśli jest wyjątkowo kwaśna, można ją krótko przepłukać, pamiętając, że wraz z sokiem część smaku zostanie usunięta. Trochę soku warto zachować: niewielka ilość pomoże rozluźnić suchą masę i pozostawi charakterystyczny kwaśny akcent. Kapustę podgrzewa się łagodnie z małym dodatkiem wody, aby pozostała wilgotna i nie przywarła do dna rondla. Oddzielne podgrzewanie ułatwia zachowanie tej wilgotności i dodanie dokładnie takiej ilości kapusty, jakiej potrzebuje masa.
Boczek smaży się osobno na suchej patelni. Podczas ogrzewania wytapia się z niego tłuszcz, którego łyżka może wzbogacić ziemniaki. Kawałki należy zrumienić tak, aby brzegi stały się chrupiące, a część odłożyć do posypania gotowych porcji. Dzięki temu smak boczku trafia do środka potrawy, a na powierzchni pozostaje chrupiący akcent. Jeśli boczek jest mocno wędzony albo słony, gotowy stamppot trzeba spróbować przed dodaniem kolejnej porcji soli.
Ziemniaki najlepiej tłuc ręcznie, bez używania blendera. Tłuczek pozostawia nieco tekstury, a pasma kapusty pozostają widoczne zamiast zniknąć w gładkim purée. Najpierw dodaje się masło i ciepłe mleko, następnie delikatnie łączy z podgrzaną kapustą i większością boczku. Masa powinna być spójna i łatwa do nabierania łyżką, ale nadal zawierać widoczne pasma kapusty. Zachowany sok z kiszenia dolewa się stopniowo i tylko w razie potrzeby; zbyt duża ilość sprawi, że ziemniaki będą wodniste i nadmiernie kwaśne.
To praktyczna domowa wersja znanego dania holenderskiego, a nie twierdzenie, że każda rodzina lub region przygotowuje stamppot z kiszoną kapustą w ten sam sposób. Rejestr niematerialnego dziedzictwa zaznacza, że tradycja nadal się rozwija, gdy gospodarstwa dostosowują przepisy do własnych potrzeb. Krótka lista składników pozwala łatwo rozpoznać główne połączenie ziemniaków, kapusty i wieprzowiny. Odróżnia też ten przepis od współczesnych wariantów z jabłkiem, orzechami, musztardą, kiełbasą lub innymi dodatkami, których w wybranym daniu nie wymieniono.
Stamppot podawać od razu po podgrzaniu, rozdzielając zachowany boczek między miski. Może stanowić samodzielny, sycący posiłek albo towarzyszyć innemu holenderskiemu daniu zimowemu. Przepis zawiera wieprzowinę i nabiał; zawartość soli w kiszonej kapuście może różnić się zależnie od marki. Resztki szybko schłodzić, wstawić pod przykryciem do lodówki w ciągu dwóch godzin i zużyć w ciągu trzech do czterech dni. Odgrzewać tylko potrzebną porcję, aż będzie równomiernie parująca. Jeśli masa zgęstnieje, podczas podgrzewania dodać odrobinę mleka lub wody. Boczek zachować osobno do chwili podania, aby nie zmiękł.