Puchero pauteño con peras to regionalna potrawka z wyżynnego Paute w ekwadorskiej prowincji Azuay. W rozmowie o kuchni Azuay opublikowanej przez Universidad de Cuenca opisano wersję z wieprzowiną, kapustą, lluspas z gotowanej kukurydzy i małymi gruszkami z Paute. Owoce wnoszą do wytrawnego dania delikatną słodycz. To połączenie stanowi podstawę przepisu. Źródło nie publikuje listy składników z wagami ani kompletnej domowej metody. Poniższe ilości i praktyczna kolejność są więc redakcyjnie ujednoliconą wersją domową, a nie jedyną autorytatywną recepturą rodzinną.
Puchero to szeroka nazwa potrawy gotowanej w jednym garnku; receptury różnią się w Ekwadorze i w Andach. Osobna monografia terenowa Universidad del Azuay opisuje wyżynny puchero z wieprzowym kręgosłupem, ryżem, ziemniakami, kapustą i prostym refrito. Nie wspomina jednak o gruszkach z Paute ani o kukurydzianych lluspas. Tych opisów nie łączymy: tożsamość pauteńskiej wersji wynika z udokumentowanego zestawienia małych gruszek z kluskami z gotowanej kukurydzy. Druga publikacja stanowi jedynie regionalne tło dla bulionu z wieprzowiny i aromatów.
W gotowej misce powinny znaleźć się miękka wieprzowina, kapusta ugotowana, lecz zachowująca kształt, całe gruszki i małe spłaszczone kukurydziane lluspas. Gruszki nadają bulionowi łagodną owocową nutę, ale nie zmieniają go w deser. Ich wielkość ma znaczenie: małe owoce miękną, nie rozpadając się łatwo. Jeśli dostępne są tylko większe, przekroić je na pół i sprawdzać wcześniej. Lluspas uformować w małe owale i dodać do bulionu pod koniec gotowania. Wchłoną trochę wytrawnego smaku, zachowają kształt i wniosą do porcji miękką, sycącą kukurydzianą strukturę.
W praktycznej wersji domowej używa się łopatki wieprzowej bez kości, pokrojonej na duże kawałki. Źródło z Paute wymienia wieprzowinę, ale nie określa części ani jej masy. Cebula, czosnek, kmin i sól nadają smak bulionowi. Osobny opis puchero z Azuay wymienia te produkty w refrito, ale nie potwierdza dokładnego zestawu przypraw w daniu z Paute. Olej, ilość wody, masa kapusty, liczba gruszek i proporcje ciasta kukurydzianego są zatem ilościami opracowanymi na potrzeby tego przepisu. Ułatwiają odtworzenie metody, nie przypisując uniwersyteckiemu wywiadowi miar, których w nim nie podano.
Do lluspas miękką ugotowaną kukurydzę rozgnieść na grubo i połączyć z białą mąką kukurydzianą. Dodać tylko tyle wody, aby ciasto można było spłaszczyć bez rozpadania. Źródło wymienia lluspas z gotowanej kukurydzy, lecz nie opisuje dokładnej techniki formowania ani składników wiążących. W tej wersji ciasto jest proste: bez sera, jajka i osobnego nadzienia. Małe, cienkie kluski gotują się w bulionie około piętnastu minut. Jeśli masa pęka, stopniowo ją zwilżać; jeśli jest zbyt miękka, dodać trochę mąki. Dzięki temu kluski dają się przenieść do garnka bez zmiany kukurydzianej podstawy.
Obsmażyć mięso partiami, zmiękczyć aromaty, a następnie zalać mięso wodą i powoli gotować. Obsmażanie to redakcyjny sposób na głębszy smak bulionu, nie udokumentowana zasada z Paute. Gdy wieprzowina zmięknie, czystym termometrem z szybkim odczytem sprawdzić środek największego kawałka. USDA zaleca dla wieprzowiny w całym kawałku co najmniej 63 °C i trzy minuty odpoczynku. Na ten czas kawałki pozostają w gorącym bulionie. Termometr znalazł się w wyposażeniu, bo przy dużych kawałkach mięsa potrzebna jest mierzalna kontrola bezpieczeństwa; na zdjęciu pojawia się wyłącznie w tej konkretnej czynności.
Gruszki i kapustę dodać dopiero po ugotowaniu wieprzowiny, aby nie spędziły w garnku całego czasu duszenia. Gdy oba składniki będą prawie miękkie, włożyć płaskie lluspas i łagodnie gotować, aż kluski się zetną i będą gorące w środku. Mocne wrzenie i energiczne mieszanie mogą połamać owoce i kluski. Na koniec dodać kolendrę i podać mięso, warzywa, gruszki oraz kukurydziane kluski razem z bulionem. Krótki opis z Paute nie podaje czasu gotowania, dlatego dokładne minuty w tej wersji są szacunkami planistycznymi. O gotowości decydują miękkość i pomiar temperatury mięsa oraz obserwowalne oznaki dotyczące pozostałych składników.
Potrawkę podawać gorącą w głębokich miskach. Resztki schłodzić w płytkich pojemnikach w ciągu dwóch godzin, a jeśli jedzenie było wystawione na temperaturę powyżej 32 °C — w ciągu godziny. Przechowywać w lodówce o temperaturze nie wyższej niż 4 °C i wykorzystać w ciągu 3–4 dni; przy odgrzewaniu dokładnie podgrzać całość. To ogólne wskazówki bezpieczeństwa dla ugotowanej potrawki wieprzowej, a nie tradycyjna metoda konserwacji. Źródła regionalne dokumentują połączenie składników z Paute i kontekst wyżynny, a zalecenia bezpieczeństwa opierają się na USDA i FoodSafety.gov. Potrawa jest udokumentowaną wersją regionalną, ale źródła nie potwierdzają jej oficjalnego statusu ekwadorskiego dania narodowego.