Guarango jest związane z Cayambe i sąsiednimi społecznościami Kayambi w ekwadorskiej prowincji Pichincha. Podstawą napoju jest chawarmishki, słodki sok z penco. W źródłach jego nazwa występuje też jako chahuarmishqui, chaguarmishki lub mishqui. Artykuł w czasopiśmie Chakiñan opisuje guarango jako napój z gotowanego mishqui i odnotowuje jego sprzedaż w Guachalá i Pingulmí, w parafii Cangahua. Regionalne materiały turystyczne Pichinchy również łączą napój z jedzeniem i świętami w Guachalá. Są to dowody na związek z konkretnym obszarem i społecznościami, ale nie potwierdzają oficjalnego statusu narodowego napoju Ekwadoru. Opisują lokalny kontekst, a nie jednolitą praktykę w całym kraju. Dlatego nazwa i pochodzenie pozostają precyzyjnie określone.
Źródła pod nazwą guarango rozróżniają różne sposoby przygotowania. Praca Universidad Central del Ecuador przytacza dwa opisy przypisywane ekwadorskiemu ministerstwu kultury i dziedzictwa. W łagodnej wersji, Guarango suave, chawarmishki gotuje się z cynamonem, zielem angielskim, goździkami, cedrón, hierba luisa i małymi liśćmi pomarańczy. Panela może złagodzić kwaśny smak soku; potem napój krótko naciąga i od razu się go podaje. Drugi opis dotyczy mocniejszej wersji: gotowany płyn pozostawia się na kilka dni do fermentacji w naczyniu wcześniej używanym do guarango. To dwa odrębne sposoby i różne rezultaty. Ten przepis dotyczy udokumentowanej, gotowanej wersji suave. Nie jest dalej fermentowany ani przeznaczony jako napój alkoholowy.
Praca wymienia składniki i sposób przygotowania, ale nie podaje ich masy, objętości soku ani czasu gotowania. Dlatego 1 000 ml chawarmishki, niewielkie ilości przypraw, krótki czas gotowania i cztery porcje są domowymi miarami ujednoliconymi redakcyjnie. Nie jest to opublikowana receptura ani dowód na stałe proporcje w Cayambe czy wszystkich domach Kayambi. Słodycz i kwasowość świeżego soku mogą się różnić, podobnie jak ilość aromatycznych liści. Przy pierwszym przygotowaniu mały rondelek ułatwia ocenę smaku. Jeśli aromat okaże się zbyt delikatny, lepiej najpierw spróbować gotowego napoju i stopniowo zwiększyć ilość przypraw przy kolejnej porcji. Dzięki temu udokumentowane połączenie pozostaje czytelne, a źródłu nie przypisuje się nieistniejącej dokładności. Cztery porcje to tylko szacunek dla tej domowej partii.
Nazwę podstawowego składnika zapisuje się na kilka sposobów: chawarmishki, chahuarmishqui, chaguarmishki i mishqui. W tym przepisie chodzi o słodki sok z penco, w niektórych tekstach ogólnie określany jako sok z agawy. Źródła używają różnych nazw rośliny, między innymi penco negro i penca azul, więc nie ma podstaw, by przypisywać wszystkim społecznościom jeden gatunek botaniczny. Świeży sok opisuje się jako słodki, niekiedy lekko kwaśny. Podgrzewanie koncentruje jego smak, ale przepis nie przewiduje długiego odparowywania do syropu. Zachowanie lokalnej nazwy zapobiega zastąpieniu składnika innym, bardziej znajomym, lecz odmiennym w smaku produktem.
Zestaw aromatów nie jest przypadkową mieszanką ziół do naparu. Źródło wymienia osobno cedrón i hierba luisa, a także liście pomarańczy. Cynamon, ziele angielskie i goździki dodają ciepłego aromatu, ale ich ilość pozostaje umiarkowana, by smak chawarmishki nadal był wyczuwalny. Panela to nierafinowany cukier trzcinowy; można ją dodać, jeśli trzeba złagodzić kwasowość. Jeśli trudno zdobyć któreś z lokalnych liści, lepiej je pominąć niż zastępować innym ziołem i nazywać wynik identycznym. Takie podejście oddziela składniki udokumentowane w źródle od praktycznych zmian wprowadzanych w domowej kuchni.
Źródła zakładają użycie świeżego soku, przechowywanego w chłodzie przed gotowaniem. W domu należy kupić jadalne chawarmishki od zaufanego producenta, sprawdzić wskazówki na opakowaniu i nie trzymać produktu długo w temperaturze pokojowej. Przepis nie opisuje nacinania penco ani pozyskiwania soku; dostępne źródła nie przedstawiają pełnej, wiarygodnej instrukcji domowej. Przecedzenie usuwa widoczne cząstki, ale nie zastępuje właściwego przechowywania. Przygotować czysty rondelek, sitko i pozostałe przybory. Liście umyć przed użyciem, a całe przyprawy odmierzyć tuż przed gotowaniem. Dzięki temu opis pozostaje przy udokumentowanym napoju i nie uzupełnia źródeł niepotwierdzoną metodą zbioru.
Podczas gotowania trzeba rozróżnić pełne wrzenie od łagodnego gotowania na małym ogniu. Najpierw doprowadzić sok do wrzenia, a następnie krótko podgrzewać na małym ogniu, aby aromaty przeszły do płynu. Po odpoczynku ponownie przecedzić napój i podać ciepły do posiłku, zgodnie z opisem regionalnym. Ta wersja nie jest fermentowana; źródła nie podają dla niej zmierzonej zawartości alkoholu. Mocniejsza, fermentowana odmiana pozostaje jedynie kontekstem kulturowym. Starszy opis używanego naczynia i kilkudniowej fermentacji nie stanowi kontrolowanej domowej metody o przewidywalnym wyniku. Nie zamienia się go więc w instrukcję fermentacji.
Napój najlepiej wypić krótko po przygotowaniu. Jeśli ma być podany później, przelać go do czystego, płytkiego pojemnika, szybko schłodzić i wstawić do lodówki w ciągu 2 godzin; przechowywać w temperaturze nie wyższej niż 4 °C. Wykorzystać w ciągu 3–4 dni i odgrzewać tylko potrzebną porcję. Nie zostawiać soku w cieple, aby nie rozpoczęła się przypadkowa fermentacja. Napój wyrzucić, jeśli pojawią się nieoczekiwane pęcherzyki, obcy zapach lub widoczne oznaki zepsucia. Cztery porcje to redakcyjny szacunek dla małej domowej partii, nie tradycyjnie ustalona wielkość porcji. Dzięki temu sposób przygotowania i granice dostępnych danych pozostają jasne.