Marillenknödel

Przepis austriacki

Marillenknödel

Marillenknödel nie są deserem, którego uczy się wyłącznie z książki kucharskiej — przekazuje się je w kuchniach pachnących lekko mąką i ciepłym masłem, gdzie starsza osoba pokazuje, jak ciasto powinno się czuć pod palcami, a nie tylko wyglądać. Zaczyna się od twarogu typu quark, choć niektórzy przysięgają na tłuczone ziemniaki, i miesza go z mąką, jajkiem, zmiękczonym masłem oraz szczyptą soli, aż ciasto się połączy, ale nadal będzie miękkie pod palcami. To ciasto nie lubi pośpiechu. Wymaga spokojnych dłoni i odrobiny pokory. Morele, zawsze dojrzałe i lokalne, jeśli tylko można je zdobyć, dryluje się delikatnie — bez rozrywania — i czasem wkłada do środka cukier albo kawałek migdała. Każdy owoc owija się ciastem jak mały prezent, dokładnie zlepiając łączenie. Potem knedle opuszcza się do lekko gotującej osolonej wody. Kiedy wypłyną, są gotowe — zaskakująco lekkie i pełne obietnicy. Na końcu przygotowuje się bułkę tartą, powoli rumienioną na maśle z cynamonem i cukrem, aż pachnie jak piekarnia o zmierzchu. Gorące knedle obtacza się w niej od razu. Jedni wolą bitą śmietanę, inni roztopione masło, ale wielu zjada pierwszy knedel stojąc przy kuchence, zbyt niecierpliwie, by czekać. Marillenknödel są ulotne. I właśnie w tym tkwi część ich znaczenia.