Tajine Lham Lahlou / Tajine Hlou

Tajine lham lahlou trafia na stół niczym klejnot: długo duszone mięso lśni pod syropem z cukru, miodu i wody z kwiatu pomarańczy. Nazwa oznacza dosłownie „słodkie mięso”, a potrawa jest charakterystycznym algierskim tagine podawanym na wyjątkowe okazje. Najczęściej przygotowuje się ją podczas wieczorów Ramadanu i weselnych uczt, gdzie jej odświętna słodycz zamyka posiłek. Jagnięcinę lub wołowinę rumieni się z cebulą, a następnie powoli dusi w cukrze i aromatycznych przyprawach, takich jak cynamon i imbir.

Początki tajine lham lahlou prawdopodobnie łączą się z dziedzictwem andaluzyjskim i tradycjami osmańskimi, w których popularne było zestawianie mięsa z suszonymi owocami. Z czasem potrawa zyskała wyraźnie algierski charakter: równowagę słodyczy i smaku wytrawnego, rzadziej spotykaną w kuchniach zachodnich. Jej podawanie ma niemal ceremonialny charakter. Podczas Ramadanu rodziny często najpierw przerywają post sycącą zupą i sałatką, a tajine lham lahlou podają tuż przed lub po wieczornej modlitwie. Jada się go w małych porcjach, czasem z pieczywem.

W zależności od pory roku tajine lham lahlou dostosowuje się do lokalnych produktów. Tradycyjne przepisy wykorzystują suszone śliwki i morele — letnie owoce zachowane na zimę — ale w niektórych regionach pojawiają się też świeże figi, daktyle, a nawet melon. Kluczowa jest woda z kwiatu pomarańczy lub woda różana: kilka kropli zmienia cukrowy syrop w intensywnie pachnącą polewę. Ze względu na dużą zawartość cukru danie je się umiarkowanie, jako bogate zakończenie posiłku, a nie danie główne. Tajine lham lahlou dobrze oddaje algierskie upodobanie do mocnych kontrastów i gościnności, gromadząc rodzinę i przyjaciół wokół wspólnej słodyczy.

Tajine lham lahlou to długo duszony, słodko-wytrawny gulasz z mięsa i suszonych owoców. W tym przepisie jagnięcinę najpierw podsmaża się z cebulą na maśle lub smen (maśle klarowanym), a następnie dusi z cynamonem i cukrem do miękkości. Suszone śliwki, morele, a czasem także daktyle namacza się i delikatnie gotuje w słodkim płynie. Gdy owoce napęcznieją, a sos zgęstnieje do lepkiej glazury, wodę z kwiatu pomarańczy dodaje się jako końcowy aromat. Powstaje miękkie mięso w gęstym, pachnącym sosie — danie dobre zarówno na ciepło, jak i w temperaturze pokojowej.