Holenderska zupa musztardowa z Groningen to regionalna zupa z północnej części Niderlandów, znana po niderlandzku jako Groninger mosterdsoep. Ta wersja zachowuje pięcioskładnikową podstawę opublikowaną przez Visit Groningen: masło, przesianą mąkę, zimny bulion warzywny, musztardę z Groningen i śmietankę. Przepis daje cztery porcje i zajmuje około 26 minut wraz z przygotowaniem. Gęstość zapewnia jasna zasmażka, a lokalna musztarda nadaje zupie wyrazisty, lekko kwaśny smak. Źródło pozwala dopasować ilość musztardy do upodobań, ale receptura zaczyna od podanych dwóch holenderskich łyżek stołowych, czyli 24 ml według zatwierdzonej miary domowej. Pięć minut przypada na przygotowanie, a 21 minut na gotowanie; końcowa gęstość zależy od preferencji.
Nazwa wskazuje na regionalny charakter dania: to musztarda z Groningen, a nie dowolna kremowa baza, definiuje jego smak. Źródła poświęcone dziedzictwu regionu opisują tamtejszą musztardę jako grubo mieloną, ostrą i wyraźnie octową. Uprawa gorczycy i jej przetwarzanie mają w prowincji długą historię, a lokalni wytwórcy kontynuują tę tradycję. Visit Groningen przedstawia zupę jako regionalną specjalność i wyraźnie wymienia musztardę z Groningen. Nie oznacza to jednak, że istnieje jedna niezmienna receptura stosowana w każdym domu. Polskie wyniki wyszukiwania używają opisowych nazw „holenderska zupa musztardowa” i „zupa musztardowa z Groningen”; warianty z dodatkowymi składnikami nie są podstawą tej pięcioskładnikowej receptury.
Przygotowanie zacząć od jasnej zasmażki, czyli masła połączonego z mąką i ogrzewanego do chwili, gdy mąka przestanie być surowa. Utrzymywać mały ogień i mieszać bez przerwy przez około 10 minut, zgodnie z zaleceniem regionalnego źródła. Zasmażka ma pozostać jasna, bez brązowienia. Powolne ogrzewanie tworzy bazę zagęszczającą, nie wprowadzając mocnego, prażonego smaku, który mógłby konkurować z musztardą. Przesianie mąki przed dodaniem i ciągłe mieszanie pomagają uzyskać gładką masę. Nie skracać czasu tylko dlatego, że tłuszcz i mąka połączą się wcześniej.
Zimny lub ostudzony bulion wlewać do zasmażki małymi porcjami. Każdą porcję dokładnie wymieszać trzepaczką na gładko, zanim doda się kolejną; wlanie całego płynu naraz może spowodować powstanie grudek w gęstniejącej zupie. Po dodaniu całego bulionu doprowadzić zupę do lekkiego wrzenia i gotować około 10 minut, często mieszając. Powinna zgęstnieć równomiernie, ale pozostać płynna i łatwa do nalewania. Regionalne źródło każe oceniać koniec gotowania według pożądanej konsystencji, dlatego to tekstura jest wskazówką, a nie dopisana temperatura. Gęstość sprawdzić pod koniec gotowania, ponieważ źródło nie ustala jej jednej dokładnej wartości.
Gdy bulion zgęstnieje, dodać musztardę z Groningen, a następnie śmietankę. Zacząć od 24 ml musztardy, czyli odpowiednika dwóch holenderskich łyżek stołowych podanych w źródle, i wymieszać ją przed wlaniem śmietanki. Osobny przepis lokalnego producenta musztardy również dodaje oba składniki pod koniec i zaleca, by później nie gotować zupy. Gotową całość podgrzewać więc delikatnie, aż zacznie parować, lecz nie doprowadzać do wrzenia. Źródło pozwala dodać więcej musztardy do smaku. Jej ostrość i kwasowość mogą się różnić zależnie od producenta, dlatego przed zwiększeniem ilości spróbować zupy.
Podstawę z pięciu składników podawać bez dodatkowej dekoracji. Visit Groningen wymienia jako możliwe dodatki por, chrupiący smażony boczek, wędzonego łososia, krewetki lub kiełbasę z Groningen, a także chleb z serem jako dodatek do posiłku. Te produkty nie wchodzą w skład odmierzonej formuły i źródło nie podaje dla nich ilości w tej wersji. Cztery porcje odnoszą się więc do zupy bez tych dodatków. Ich wybór zmienia skład oraz profil alergenów i wymaga osobnej oceny; nie należy dopisywać ich do podstawowej listy. Podanie bez dodatków pozwala skupić się na musztardowym smaku i gładkiej strukturze zupy zagęszczonej zasmażką. Serwować na gorąco jako lekkie danie lub pierwsze danie; chleb można podać osobno.
Gotowa zupa powinna być gładka, kremowa i wyraźnie musztardowa, bez goryczki od zrumienionej mąki i ostrego posmaku wynikającego z długiego gotowania po dodaniu nabiału. Podczas odgrzewania często mieszać, aby gęsta baza ogrzewała się równomiernie. Bulion warzywny i musztarda różnią się słonością, dlatego źródło nie podaje osobnej, odmierzonej ilości soli. Niesolone masło ułatwia ocenę smaku; najpierw spróbować zupy, a dopiero potem decydować, czy potrzebne jest dodatkowe doprawienie. Podstawowa receptura nie wymaga pieprzu ani innych przypraw. Musztarda może wnosić zarówno ostrość, jak i kwasowość, więc nie należy oceniać jej wyłącznie po jednym z tych elementów.
Masło i śmietanka zawierają mleko, mąka pszenna — gluten, a musztarda również jest alergenem. Sprawdzić etykietę bulionu warzywnego pod kątem dodatkowych składników i alergenów. Resztki szybko ostudzić i w przykrytym pojemniku wstawić do lodówki w ciągu dwóch godzin. Zużyć w ciągu dwóch dni albo zamrozić porcje na okres do trzech miesięcy. Odgrzewać do co najmniej 74 °C przez 15 sekund, mieszając, aż zupa równomiernie się nagrzeje i zacznie parować. Wygląd nie zastępuje wymaganego kryterium temperatury. Po dodaniu śmietanki nie gotować zupy; ta wskazówka dotycząca jakości jest odrębna od temperatury bezpieczeństwa przy odgrzewaniu.