Frikandel speciaal to zamówienie z niderlandzkiego baru z przekąskami: długa, gładka przekąska z drobno mielonego mięsa, bez osłonki, nacięta wzdłuż i podana z majonezem lub fritessaus (niderlandzkim sosem do frytek), ketchupem curry oraz drobno posiekaną surową cebulą. Słowo „speciaal” odnosi się do zestawu dodatków, a nie do jednej chronionej czy powszechnie ustalonej receptury mięsnej. W tym przepisie powstaje domowa porcja z doprawionej mieszanki wołowiny, wieprzowiny i kurczaka. Masę wyciska się przez rękaw cukierniczy, łagodnie gotuje w wywarze, a następnie smaży w głębokim oleju. Jasno podane proporcje ułatwiają odtworzenie metody bez zmiany niderlandzkiej nazwy ani sposobu podania.
Zestaw dodatków ma udokumentowane miejsce w nowszej historii niderlandzkich barów z przekąskami. Snack- en Fastfoodmuseum, prowadzone przez Nederlands Frituurcentrum, datuje rozpowszechnienie kombinacji „speciaal” na 1975 rok: majonez lub fritessaus, posiekana cebula i ketchup, później najczęściej ketchup curry. Muzeum wymienia frikandel speciaal obok innych przekąsek barowych podawanych w podobnym zestawie. Pomaga to zrozumieć, dlaczego sosy i cebula definiują to zamówienie. Źródło nie wskazuje jednego wynalazcy ani jednej receptury mięsnej i nie oznacza, że każdy bar stosuje te same sosy lub proporcje.
Wybrana masa mięsna pochodzi z opublikowanego domowego przepisu Albert Heijn Allerhande na 20 sztuk. Łączy on 300 g mielonego mięsa wołowo-wieprzowego pół na pół z 300 g czystego mielonego mięsa z kurczaka, cebulą, ketjap manis, jajkami, musztardą habanero, ciepłymi przyprawami i panko. Źródło przeznacza część cebuli do mięsa, a resztę do podania. Ponieważ wymienia dwie cebule, lecz opisuje podział w liczbie pojedynczej, tutaj rozdzielono je jasno: jedna trafia do masy, druga na gotową przekąskę. Mieszanka wołowiny i wieprzowiny pozostaje jednym składnikiem o masie 300 g, zgodnie z formułą źródłową.
Przyprawy nadają masie wyrazisty, ale prosty profil. Ketjap manis wnosi słodką, sojową nutę; kmin rzymski, mielone nasiona kolendry, czarny pieprz, goździki i gałka muszkatołowa tworzą ciepły, wytrawny aromat, a musztarda habanero zapewnia musztardowy akcent obecny w przepisie źródłowym. Jajka pomagają związać składniki, a panko dodaje się na końcu i krótko miksuje z masą. Zachowano 50 g panko; nie dodaje się mąki ani innego spoiwa. Ketjap manis zawiera soję, jajka są alergenem, skład musztardy trzeba sprawdzić na opakowaniu, a wybrane panko jest produktem pszennym. Danie zawiera również wieprzowinę i kurczaka, więc nie jest halal ani bez wieprzowiny.
Malakser pozwala uzyskać gładką, równomierną masę. Rękaw cukierniczy z gładkim, okrągłym otworem o średnicy około 1 cm formuje długie wałeczki bez osłonki. Wyciska się je partiami po cztery do lekko gotującego się bulionu wołowego; każdy wałeczek powinien mieć około 12 cm. Przepis Albert Heijn podaje wypłynięcie po około pięciu minutach jako oznakę gotowości. Tutaj wypłynięcie pozostaje wyłącznie wskazówką dotyczącą czasu. Drób i mięso mielone wymagają sprawdzenia bezpiecznej temperatury: w każdej partii należy zmierzyć temperaturę w środku najgrubszego kawałka i kontynuować gotowanie, jeśli nie osiągnęła co najmniej 75 °C.
Po ugotowaniu wałeczki krótko się studzi, żeby łatwiej było je naciąć i przenieść. Temperaturę frytkownicy należy ustawić na nie więcej niż 175 °C zgodnie z niderlandzkimi zaleceniami dla smażenia, zamiast 180 °C podanych w przepisie źródłowym. Frytkownica musi pomieścić co najmniej 3 l, aby 1,5 l oleju nie przekraczało połowy jej pojemności. Smaży się tylko cztery sztuki naraz, by temperatura oleju nie spadła gwałtownie. Około trzech minut daje złocisty kolor wskazany w źródle, lecz barwa nie zastępuje wcześniejszego pomiaru: bezpieczna temperatura musi zostać osiągnięta podczas gotowania w bulionie.
Wałeczek nacina się wzdłuż, ale nie przecina go na pół. Do otworu wyciska się osobne pasma majonezu i ketchupu curry, po czym posypuje całość drobno posiekaną cebulą. Źródło podaje po 100 ml każdego z dwóch dodatków na 20 sztuk; porcja na pojedynczą przekąskę zależy od szerokości nacięcia. Drugi sos w przepisie źródłowym nazwano po prostu curry, natomiast Snack- en Fastfoodmuseum podaje, że ketchup curry stał się częstszą wersją dodatku speciaal. Dlatego w tej wersji wykorzystuje się 100 ml ketchupu curry i nie dodaje osobnego ketchupu.
Podane przy źródłowym przepisie 45 minut to mało na 20 sztuk, ponieważ gotowanie w bulionie i smażenie odbywają się w pięciu kolejnych partiach. Tutaj oszacowano około 65 minut: 15 minut na zmiksowanie i uformowanie masy oraz około 50 minut na gotowanie, studzenie i smażenie. Olej może się nagrzewać, gdy ugotowane wałeczki stygną, co ułatwia zachowanie kolejności pracy. Wydajność pozostaje bez zmian: 20 sztuk, które można podać podczas spotkania w stylu niderlandzkiego baru z przekąskami albo rozdzielić na kilka porcji. Zmniejszać listę składników należy tylko wtedy, gdy nadal można bezpiecznie przygotowywać mięso w wygodnych partiach.
Frikandel speciaal najlepiej podawać na gorąco, niedługo po usmażeniu, gdy powierzchnia jest jeszcze rumiana, a sosy pozostają wyraźnie oddzielone. Przekąska często pojawia się samodzielnie lub obok innych niderlandzkich przekąsek barowych; dodatkowy dodatek nie jest potrzebny, by zachować jej charakterystyczny smak. Surowe mięso należy przygotowywać oddzielnie od ugotowanych sztuk, a po pracy umyć ręce, malakser i powierzchnię roboczą. Resztki trzeba umieścić w przykrytym pojemniku i schłodzić w lodówce w ciągu dwóch godzin. Jako ostrożny domowy limit dla tej mieszanki mięsa mielonego przyjęto dwa dni w lodówce albo do trzech miesięcy w zamrażarce; po zamrożeniu jakość może się pogorszyć. Warto sprawdzić etykiety bulionu, sosów, musztardy i panko pod kątem dodatkowych alergenów.