El Morro to wiejska parafia należąca do Guayaquil w prowincji Guayas. Hodowla kóz i przyrządzanie ich mięsa są częścią życia lokalnej społeczności. Miejscowy festiwal celebruje zwierzę oraz rodzinne przepisy przekazywane z pokolenia na pokolenie. Ten kontekst pomaga precyzyjnie nazwać potrawę: to udokumentowane danie regionalne z wybrzeża, a nie oficjalnie uznane danie narodowe Ekwadoru. Nazwa seco de chivo odnosi się do mięsa koziego duszonego w gęstym sosie; nie oznacza, że gotowe mięso ma być suche.
Receptura uwzględnia dwa źródła, nie zlewając ich relacji w jedną. Universidad de Las Américas opublikował standardową formułę pod nazwą „Seco de chivo Costeño”. Wymienia ona mięso kozie, naranjillę, czosnek, przyprawę wołową, panelę, ocet bananowy, ziele angielskie, goździki, achiote, cebulę paiteña, pomidora i ugotowany ryż. Osobny artykuł El Comercio o festiwalu w El Morro opisuje dwie uczestniczki: Julissa Martínez mówiła o occie bananowym w rodzinnej metodzie, a zwyciężczyni Margarita Jordán osobno wspomniała, że użyła czosnku i naranjilli. Artykuł nie stwierdza, że jedna kucharka połączyła oba składniki. Ich wspólne użycie w tym przepisie wynika z formuły uniwersyteckiej, nie z przypisania go konkretnej rodzinie.
Ilości obliczono dla czterech porcji na podstawie standardu UDLA. Na porcję przypada tam 300 g mięsa koziego, pół owocu naranjilli, 40 ml octu bananowego, 5 g czosnku, 2 g przyprawy wołowej, 12 g paneli, sól, ziele angielskie, dwa goździki, achiote, cebula paiteña, pomidor oraz 150 g wcześniej ugotowanego ryżu. Wartości te pomnożono przez cztery i uporządkowano w domowy sposób przygotowania. Źródło standaryzuje składniki, ale nie podaje pełnej metody gotowania. Dlatego niektóre czynności, takie jak rumienienie mięsa partiami i ośmiogodzinne marynowanie w lodówce, oznaczono jako redakcyjny domowy sposób pracy. Pozwala on wykonać recepturę, ale nie jest dosłownym zapisem historycznej techniki.
Naranjilla to andyjski owoc o kwaśno-słodkim soku. Świeże owoce trudno znaleźć poza Ameryką Południową, dlatego zachowujemy oryginalną nazwę i wyjaśniamy jej znaczenie, zamiast zastępować owoc innym. Ocet bananowy również należy do tożsamości tej formuły: chodzi o ocet wytwarzany z banana, a nie zwykły ocet z aromatem bananowym. Panela to nierafinowany sok z trzciny cukrowej w stałej postaci. Nadaje sosowi słodycz i głębszy smak, równoważąc kwasowość marynaty. Achiote, znane także jako annatto, barwi olej i ryż na ciepły, złotopomarańczowy kolor.
Marynata łączy sok z naranjilli i ocet bananowy z czosnkiem, przyprawą wołową i zielem angielskim. Osiem godzin w lodówce to praktyczny czas przygotowania w domowej kuchni. Surowe mięso powinno być przechowywane oddzielnie od ugotowanego ryżu, awokado i jedzenia gotowego do spożycia. Niereaktywna miska ogranicza niepożądany kontakt kwasu z materiałem naczynia. Przed smażeniem mięso lekko osuszyć, nie płukać. Dzięki temu kostki lepiej się rumienią w refrito z czerwonej cebuli, pomidora i oleju z achiote. Refrito tworzy aromatyczną bazę sosu. Czosnek dodaje się pod koniec jego przygotowania, aby uwolnił aromat, ale się nie zrumienił.
Po zrumienieniu mięso wraca do garnka wraz z zachowaną marynatą, panelą i goździkami. Dolewa się gorącą wodę do poziomu mniej więcej dwóch trzecich wysokości mięsa. Pod przykryciem potrawę dusi się co najmniej sześć godzin na równym, bardzo małym ogniu. Długi czas odpowiada wskazówce z lokalnej relacji festiwalowej. Mniej więcej co 45 minut sprawdzić garnek i dolać gorącej wody, jeśli płyn szybko odparowuje. Gotowe mięso powinno łatwo rozdzielać się widelcem, a sos pozostać gęsty i lśniący. Te oznaki tekstury nie zastępują termometru. W tej domowej wersji środek największego kawałka sprawdza się czystym termometrem spożywczym; powinien osiągnąć co najmniej 71 °C. Sonda nie powinna dotykać garnka.
Sposób podania nawiązuje do miejscowej tradycji, ale dodatki pozostają oddzielone od składników sosu. Relacja wymienia ryż, smażony dojrzały banan warzywny, awokado i maduro jako dodatki do mięsa. Żółty ryż przygotowuje się z ugotowanego ryżu długoziarnistego podgrzanego z pozostałym olejem achiote i łyżką sosu. Plastry dojrzałego banana smaży się osobno, aż skarmelizuje się ich powierzchnia. Awokado pokroić tuż przed podaniem. Na stół podać mięso z obfitą ilością sosu, złocisty ryż, maduro i awokado. Każdy element zachowuje własną teksturę: kwaśny sos łączy się ze słodkim bananem i łagodnym ryżem.
Słowo costeño wskazuje na wersję nadmorską, a dopisek El Morro wiąże potrawę z lokalną relacją i festiwalem. Te nazwy geograficzne nie uzasadniają rozszerzania konkretnej metody na cały Ekwador. Źródła potwierdzają kontekst kulturowy oraz skład standardowej formuły, ale nie oficjalny status narodowy. Jeśli pojawią się później nowe świadectwa opisujące konkretną rodzinną technikę, należy zapisać je oddzielnie. Ważne pozostaje rozróżnienie między uniwersytecką tabelą składników a opowieściami uczestniczek festiwalu. Taka precyzja daje jasny, wykonalny przepis i jednocześnie nie zaciera jego regionalnego charakteru ani granic źródeł.