Colada de churos jest związana z targowiskami Quito i domową kuchnią prowincji Pichincha. Miejski serwis informacyjny Quito wymienia ją wśród tradycyjnych potraw sprzedawanych na Mercado Central, gdzie lokalna kucharka przygotowuje ją obok innych targowych zup. Portal turystyczny Pichincha także opisuje coladę z churos jako specjalność targową Quito i wyjaśnia, że churos to małe ślimaki lądowe. Źródła dokumentują regionalną tradycję i wciąż żywą kulturę targową; nie przedstawiają tej potrawy jako oficjalnie uznanej narodowej receptury Ekwadoru.
Przepis opiera się na standaryzowanej recepturze na cztery porcje opublikowanej przez Universidad Tecnológica Equinoccial (UTE). Tabela wymienia 250 g mąki kukurydzianej, 250 g mąki z bobu, 10 g czosnku, 10 g posiekanej białej cebuli, 300 g churos, 1 000 ml zimnej wody i 5 g smalcu. Skrócony opis przygotowania zaleca podsmażyć cebulę, czosnek i smalec, dodać mąki rozprowadzone w wodzie i przecedzone, a następnie ugotowane i odsączone churos oraz doprawić. Tabela nie określa soli, czasu gotowania, gatunku ślimaków ani sposobu ich oczyszczania i gotowania.
Osobny opis turystyczny z Pichincha nazywa tradycyjną wersję targową przygotowywaną z trzech zbóż i roślin strączkowych: grochu, bobu i mąki kukurydzianej. To zapis lokalnej odmiany, której lista składników różni się od standaryzowanej tabeli UTE. Dlatego w tym przepisie pozostają dwie mąki z opublikowanej receptury i nie dodajemy grochu. Ta sama lokalna nazwa może obejmować pokrewne potrawy zmieniające się w zależności od targowiska, osoby gotującej i dostępnych składników. Różnicę należy zachować, gdy standaryzowaną recepturę dostosowuje się do domowej kuchni.
Użyć zwykłej mąki kukurydzianej bez przypraw i czystej mąki z bobu; nie używać skrobi kukurydzianej ani słodkiej mieszanki napoju. Rozmieszanie obu mąk w zimnej wodzie przed podgrzaniem ułatwia ich równomierne rozprowadzenie. Przecedzenie usuwa suche grudki i odpowiada metodzie ze źródła. Po wlaniu mieszanki do bazy z cebuli i czosnku mieszać bez przerwy, aby mąka nie osiadła na dnie. Gotować na małym ogniu, aż zupa będzie gładka i gęsta, cienką warstwą pokryje tył łyżki i straci smak surowej mąki. To praktyczne oznaki gotowości w domowej kuchni, ponieważ tabela nie podaje czasu.
Według źródła churos dodaje się na końcu, już ugotowane i odsączone. Nie podano gatunku ślimaków ani sposobu przygotowania żywych zwierząt. Do domowego gotowania kupić u zaufanego dostawcy mięso ślimaków przeznaczone do spożycia, całkowicie ugotowane i gotowe do użycia. Postępować zgodnie z instrukcją na opakowaniu, przechowywać produkt w chłodzie do chwili użycia i dokładnie podgrzać w zupie. Nie zbierać ślimaków ogrodowych do tego przepisu ani nie próbować surowych lub niedogotowanych. CDC ostrzega przed spożywaniem surowych i niedogotowanych ślimaków oraz zaleca dokładne mycie rąk i sprzętu po kontakcie z surowymi ślimakami.
Smalec należy do standaryzowanej receptury, choć używa się go niewiele. Zmiękcza cebulę i czosnek oraz nadaje bazie smak. Składnik trzeba nazwać wprost: ta wersja nie jest wegetariańska i ze względu na zawartość wieprzowiny nie powinna być opisywana jako halal. Użycie tłuszczu roślinnego zmieniłoby recepturę źródłową i należy je przedstawić jako modyfikację, a nie równoważny zamiennik potwierdzony w źródłach.
Źródło zaleca doprawić potrawę, ale nie wymienia soli ani jej ilości. Dlatego sól jest opcjonalna, a jej niewielka ilość dodawana do smaku została oznaczona jako interpretacja redakcyjna. Jeśli ugotowane churos lub inny kupiony produkt są już słone, przed dodaniem soli spróbować zupy. Odmierzone ilości z receptury pozostają bez zmian; nie dopisujemy gramatury soli.
Coladę podawać na gorąco, gdy ma gładką, gęstą konsystencję, a churos są widoczne w misce. Zupa gęstnieje podczas stania; przy odgrzewaniu w razie potrzeby dodać odrobinę wody. Resztki przełożyć do płytkich pojemników i wstawić do lodówki w ciągu dwóch godzin. Ogólne zalecenia amerykańskiego Departamentu Rolnictwa (USDA) mówią o spożyciu schłodzonych resztek w ciągu trzech–czterech dni i podgrzaniu ich do 74 °C; zupy należy podgrzać do wrzenia. Źródło przepisu nie podaje zasad przechowywania, dlatego zalecenia te przedstawiono osobno jako ogólne wskazówki bezpieczeństwa żywności.
Ta wersja dostosowuje udokumentowaną recepturę regionalną do domowej kuchni i nie twierdzi, że każda osoba gotująca w Quito stosuje taki sam stosunek mąk lub przygotowuje ślimaki w ten sam sposób. Zachowano zapisane ilości, skróconą kolejność ze źródła oraz różnicę wobec targowej wersji z trzema składnikami. Dzięki temu można przygotować potrawę pod jej właściwą nazwą i rozpoznać, które szczegóły pochodzą ze standaryzowanej tabeli, a które są praktycznymi wskazówkami do gotowania w domu.