El Morro is een landelijke parochie binnen het district Guayaquil in de provincie Guayas. Geiten houden en ermee koken horen bij het lokale gemeenschapsleven. Een plaatselijk festival viert het dier en de familierecepten die van generatie op generatie worden doorgegeven. Die context is belangrijk voor de benaming: dit is een gedocumenteerde regionale bereiding van de kust, geen officieel aangewezen nationaal gerecht van Ecuador. De naam seco de chivo verwijst naar geitenvlees in een ingekookte, volle saus; het betekent niet dat het vlees droog hoort te zijn.
Het recept brengt twee bronnen bij elkaar zonder hun verhalen te vermengen. De Universidad de Las Américas publiceerde een standaardformule onder de naam „Seco de chivo Costeño”. Daarin staan geitenvlees, naranjilla, knoflook, runderbouillonkruiding, panela, bananenazijn, piment, kruidnagels, achiote, paiteña-ui, tomaat en gekookte rijst. Een apart krantenverslag van El Comercio over het festival in El Morro beschrijft twee deelnemers: Julissa Martínez vertelde over bananenazijn in haar familiemethode, terwijl winnares Margarita Jordán afzonderlijk zei dat ze knoflook en naranjilla gebruikte. Het verslag zegt niet dat één kok beide ingrediënten samenvoegde. Hun combinatie in dit recept volgt daarom de universitaire formule en wordt niet aan één familie toegeschreven.
De hoeveelheden zijn op basis van de UDLA-standaardformule berekend voor vier porties. Per portie vermeldt de bron 300 g geitenvlees, een halve naranjilla, 40 ml bananenazijn, 5 g knoflook, 2 g runderbouillonkruiding, 12 g panela, zout, piment, twee kruidnagels, achiote, paiteña-ui, tomaat en 150 g al gekookte rijst. Deze maten zijn vermenigvuldigd en in stappen verdeeld die thuis uitvoerbaar zijn. De bron standaardiseert de ingrediënten maar geeft geen volledige bereidingswijze. Daarom zijn bepaalde handelingen, zoals het vlees in porties aanbraden en het acht uur gekoeld marineren, uitdrukkelijk gemarkeerd als redactionele thuismethode. Ze maken de ingrediëntenlijst bruikbaar als recept, maar zijn geen letterlijk vastgelegde historische techniek.
Naranjilla is een Andesvrucht met zuurzoet sap. Verse vruchten zijn buiten Zuid-Amerika lastig te vinden. De oorspronkelijke naam blijft daarom staan en de vrucht wordt toegelicht; een andere fruitsoort komt er niet voor in de plaats. Ook bananenazijn is bepalend voor de identiteit van de formule: het gaat om azijn die van banaan is gemaakt, niet om gewone azijn met bananenaroma. Panela is ongeraffineerd suikerrietsap in vaste vorm. Het geeft de saus zoetheid en diepte en brengt de zuurheid van de marinade in evenwicht. Achiote, ook annatto genoemd, kleurt de olie en rijst warm goudoranje.
De marinade verbindt naranjillasap en bananenazijn met knoflook, runderbouillonkruiding en piment. Acht uur in de koelkast is een praktische voorbereiding voor thuis. Bewaar het rauwe vlees daarbij apart van gekookte rijst, avocado en ander eten dat niet meer wordt verhit. Een niet-reactieve kom voorkomt ongewenste reacties tussen het zuur en het materiaal van de kom. Dep het vlees voor het bakken licht droog; spoel het niet af. Zo kleuren de blokjes beter in de refrito van rode ui, tomaat en achioteolie. Die refrito vormt de geurige basis van de saus. Voeg de knoflook pas tegen het einde toe, zodat hij smaak afgeeft zonder bruin te bakken.
Na het aanbraden gaan het vlees, de opgevangen marinade, panela en kruidnagels in de pan. Schenk er heet water bij tot het vlees ongeveer voor twee derde onderstaat. Laat de pan met deksel minstens zes uur zachtjes sudderen op een lage, gelijkmatige stand. Die lange bereiding sluit aan bij het advies in het lokale festivalverslag. Controleer de pan ongeveer elke 45 minuten en voeg heet water toe als het vocht snel verdampt. Het vlees moet makkelijk met een vork uit elkaar gaan en de saus blijft dik en glanzend. Deze aanwijzingen voor structuur vervangen geen thermometer. Controleer in deze thuismethode met een schone voedselthermometer of het midden van het grootste stuk minstens 71 °C heeft bereikt. Laat de voeler de pan niet raken.
De manier van serveren verwijst ook naar een lokale traditie, maar de bijgerechten blijven los van de saus. Het verslag noemt rijst, gebakken rijpe bakbanaan, avocado en maduro naast het geitenvlees. Verwarm voor de gele rijst gekookte langkorrelrijst met de resterende achioteolie en een lepel saus. Bak de plakken rijpe bakbanaan apart tot de buitenkant karamelliseert. Snijd de avocado pas kort voor het serveren. Zet het vlees met ruim saus op tafel, samen met goudgele rijst, maduro en avocado. Zo behoudt elk onderdeel een eigen structuur en vullen de zure saus, zoete bakbanaan en milde rijst elkaar aan.
Het woord costeño duidt op een kustversie; de toevoeging El Morro verbindt het gerecht met lokale verslaggeving en het festival. Die geografische namen zijn geen reden om precies deze methode aan heel Ecuador toe te schrijven. De bronnen onderbouwen de culturele context en de ingrediënten van de standaardformule, maar niet een officiële nationale status. Als er later nieuwe getuigenissen over een specifieke familiemethode opduiken, moeten die apart worden vastgelegd. Het onderscheid tussen de universitaire ingrediëntenlijst en de verhalen van festivaldeelnemers blijft daarbij belangrijk. Die nauwkeurigheid levert een helder recept op dat thuis te volgen is, zonder het regionale karakter uit te wissen of meer te claimen dan de bronnen zeggen.