Nabos con pepa de zambo de Ilumán wywodzi się z rodzinnej praktyki kulinarnej San Luis de Agualongo, wspólnoty w parafii San Juan de Ilumán, niedaleko Otavalo w prowincji Imbabura. Lokalna relacja wymienia kucharkę Kichwa Carmen Tituañę i opisuje zbieranie zielonych liści na Taita Imbabura, ich mycie i krojenie oraz gotowanie z ziemniakami i pastą z prażonych nasion pepa de zambo, mielonych na kamieniu. Relacja łączy tę wiedzę także z jej matką, Rosą Maríą Vinuesą. Dokumentuje regionalną tradycję rodzinną, ale nie ustanawia jednej formuły wspólnej dla wszystkich rodzin lub wspólnot Kichwa.
Nazwa zaczyna się od słowa nabos, jednak lokalny opis mówi o wykorzystaniu zielonych liści. Nie wspomina o korzeniu, nie określa gatunku botanicznego i nie podaje nazwy handlowej. Dlatego przepis zachowuje źródłowe słowo nabo i opisuje składnik jako zielone liście, bez przypisywania mu konkretnego gatunku. Do gotowania wybierać wyłącznie jadalne liście pochodzące z wiarygodnego sklepu lub targu. Nie zbierać nieznanych dzikich roślin. Takie sformułowanie zachowuje niepewność źródła, a jednocześnie nie zachęca do ryzykownej identyfikacji roślin.
Pepa de zambo oznacza nasiona dyni nazywanej zambo lub sambo. Ekwadorskie źródła określają zambo jako Cucurbita ficifolia i opisują użycie jadalnych nasion, między innymi po uprażeniu w sosach. Relacja z Ilumán podaje dokładniej, że nasiona mieli się na kamieniu, aż powstanie pasta. To potwierdza zachowanie prażenia i mielenia w tym przepisie. Nie uzasadnia jednak utożsamiania potrawy z innymi ekwadorskimi daniami zawierającymi pestki dyni; tożsamość pozostaje związana z wersją opisaną w Ilumán.
Lokalna relacja wymienia liście, ziemniaki i nasiona, ale nie zawiera przepisu z masami, liczbą porcji ani pełną instrukcją. Dlatego cztery porcje i podane gramatury są szacunkami redakcyjnymi, które mają umożliwić przygotowanie dania w domu. Również kolejność gotowania, sól i ilość wody nie zostały opublikowane jako rodzinne miary. W tekście oddzielono te decyzje od informacji rzeczywiście podanych przez źródło. Nie należy traktować gramatur jako historycznej receptury ani ilości przypisanych Carmen Tituañi lub jej rodzinie. Proponowana technika zachowuje główne czynności opisane w źródle. Ugotować liście i ziemniaki do miękkości, uprażyć łuskane nasiona, a potem utrzeć je na pastę. W tej wersji warzywa gotuje się razem i zachowuje część płynu, by połączyć pastę. Źródło potwierdza, że ugotowane liście łączy się z ziemniakami, ale nie wyjaśnia, czy gotowano je razem ani jak długo. Wspólne gotowanie i wszystkie podane czasy stanowią więc domową adaptację redakcyjną, a nie dosłowną procedurę rodzinną.
Relacja mówi, że potrawę gotowano nad ogniem z drewna, tak jak w poprzednim pokoleniu. Ten szczegół należy do opisanej rodzinnej praktyki; otwarty ogień nie jest konieczny w powtarzalnej wersji domowej. Wystarczy zwykła kuchenka, garnek i sucha patelnia. Opis mielenia na kamieniu pozostaje, a czysty kamienny moździerz z tłuczkiem jest praktycznym narzędziem domowym. Główną udokumentowaną czynnością jest uprażenie nasion i utarcie ich na zwartą pastę. Nie należy dopisywać dodatkowych przypraw lub dodatków, których źródło nie wymienia.
Lista składników pozostaje krótka. Źródło wymienia liście, ziemniaki i pepa de zambo, ale nie podaje oleju, cebuli, czosnku, nabiału, ziół ani mięsa. Sól dodano redakcyjnie jako umiarkowane przyprawienie, a woda służy jako praktyczne odniesienie do gotowania. Nie wprowadzono podsmażanej bazy cebulowej ani innych składników, które mogłyby zostać błędnie przypisane udokumentowanej potrawie. Zachować trochę płynu i dodawać go stopniowo, ponieważ nasiona mogą wchłaniać różną ilość wody zależnie od stopnia zmielenia. Przerwać, gdy pasta zacznie oblepiać warzywa.
Lokalny artykuł przytacza również przekonanie o liściach i anemii. Ta strona nie powtarza go jako porady zdrowotnej ani twierdzenia żywieniowego. Relację kulinarną można opisać w jej kontekście, nie zmieniając jej w zalecenie medyczne. Potrawa jest przedstawiona jako żywność i lokalnie udokumentowana praktyka rodzinna, a nie kuracja, dieta lecznicza ani dowód na jedyne starożytne pochodzenie dania. Określenie Kichwa odnosi się tu do rodziny i wspólnoty nazwanych w źródle, a nie do wszystkich ludów Kichwa ani całego Ekwadoru.
Podawać potrawę na ciepło, gdy pasta z nasion nadal oblepia liście i ziemniaki. Proste połączenie pozwala wyczuć miękkie liście, ziemniaki i prażone nasiona. Cztery porcje i ilości są praktycznym punktem wyjścia tej edycji, ponieważ lokalna relacja nie podaje wydajności. Jeśli liście okażą się starsze lub bardziej włókniste, gotować je do miękkości przed połączeniem z pastą. Jeśli masa będzie zbyt sucha, dolewać stopniowo zachowany płyn. Resztki szybko schłodzić i przechowywać w lodówce, przestrzegając zwykłych zasad bezpieczeństwa żywności. Takie wskazówki ułatwiają przygotowanie potrawy bez ukrywania ograniczeń źródła.