Chucula jest tu przedstawiona jako regionalny napój z Esmeraldas, a nie oficjalnie uznany napój narodowy Ekwadoru. Podstawą tej konkretnej wersji jest praca dyplomowa z gastronomii obroniona w 2017 roku na Universidad de Las Américas. Zawiera ona zbiór przepisów z Esmeraldas i opisuje Chuculę jako zimny napój dla czterech osób. W tabeli podano 100 g ryżu, trzy dojrzałe plantany oraz 150 ml mleka kokosowego. Plantany to duże banany warzywne, które zwykle poddaje się gotowaniu lub innemu ogrzewaniu; nie należy mylić ich z odmianami przeznaczonymi do jedzenia na surowo. To konkretna, możliwa do prześledzenia podstawa domowej receptury, a jej zasięg geograficzny pozostaje taki, jak w źródle: dotyczy miasta i tradycji kulinarnej Esmeraldas.
Autorzy pracy zaznaczają, że zbiór przepisów zaadaptowano z niedatowanego opracowania Memoria Viva: Costumbres y Tradiciones de Esmeraldas. Nie podają jednak jego autora, daty, danych wydawniczych ani udokumentowanej historii powstania samej Chuculi. Dlatego przepis nie przypisuje napojowi konkretnego wieku, wynalazcy, zwyczaju całej społeczności ani znaczenia obrzędowego. Praca omawia różnorodne dziedzictwo kulinarne Esmeraldas i zapisuje lokalną wiedzę, ale jest studenckim opracowaniem i kompilacją, a nie formalnym dokumentem ustanawiającym narodową nazwę lub jedną obowiązującą wersję. Podanie źródłowego kontekstu pozwala docenić regionalny zapis bez rozszerzania jego twierdzeń na cały kraj.
Tożsamość receptury wynika zarówno z metody, jak i z krótkiej listy składników. Najpierw należy przepłukać ryż i zachować pierwszą, mętną wodę. Bardzo dojrzałe plantany rozgniata się na surowo, łączy z odłożoną wodą i przecedza przez sito. Płynu nie wylewa się: posłuży do ugotowania ryżu. Zachowuje się również miękki miąższ, który został na sicie. Gdy ziarna będą już bardzo miękkie, miąższ wraca do rondelka wraz z mlekiem kokosowym. W ten sposób wykorzystuje się cały rozgnieciony owoc, a gęstość napoju budują składniki z przepisu, bez dodawania zagęstnika czy używania blendera. Warto zachować osobno obie części po przecedzeniu: płyn trafia do garnka jako baza, miąższ zaś czeka na końcowy etap. Wyrzucenie pulpy albo wlanie całej mieszaniny do garnka od początku zmieniłoby opisaną kolejność.
Źródło opisuje końcową konsystencję jako pośrednią między gęstą a lekką. W praktyce chodzi o napój, który można nalać do szklanki, ale który ma więcej treści niż cienka woda kokosowa lub rzadki napój owocowy. Dojrzały plantan wnosi do receptury owoc i naturalną słodycz, mleko kokosowe jest płynnym składnikiem wykończeniowym, a ryż nadaje całości substancji. Podane ilości są konkretne, lecz objętość pierwszej wody po płukaniu ryżu pozostaje nieokreślona. Nie należy uzupełniać tej luki wymyśloną miarą: użyć wody uzyskanej podczas pierwszego płukania, a konsystencję ocenić po ugotowaniu ryżu i dodaniu owocu. Źródło dopuszcza odrobinę cukru, jeśli napój tego wymaga, więc dosłodzenie jest korektą, a nie stałym składnikiem w określonej ilości. Wartości 100 g, trzy owoce i 150 ml są zapisane wprost; inna pozostaje jedynie ilość płynu odzyskanego z płukania. To rozróżnienie ułatwia odtworzenie przepisu bez fałszywej precyzji.
W tym samym zbiorze z Esmeraldas opisano także masato. To osobny napój, którego receptura nie zawiera ryżu. Różnica jest istotna dla zachowania tożsamości Chuculi: tutaj ryż pozostaje na liście, pierwsza woda po jego płukaniu służy do przecedzenia rozgniecionego plantana, a zachowany miąższ wraca do garnka po zmiękczeniu ziaren. Inne współczesne przepisy mogą uwzględniać przyprawy, mleko krowie, ser albo inne proporcje. Nie zostały jednak połączone z wersją z tabeli 22 pracy, ponieważ nie należą do jej listy składników.
Sposób podania na zimno ma znaczenie również przy kończeniu gotowania. Po dodaniu mleka kokosowego i odłożonego miąższu napój należy jeszcze krótko i łagodnie podgrzać, aby plantan dogotował się, a całość stała się jednolita. To praktyczne doprecyzowanie, nie czas przepisany ze źródła, które nie wyjaśnia drugiego etapu gotowania. Następnie napój trzeba szybko schłodzić. Ze względu na ugotowany ryż należy przełożyć go z rondelka na płytką tackę i wstawić do lodówki w ciągu godziny. Brytyjska Agencja Standardów Żywności zaleca zużyć schłodzony ugotowany ryż w ciągu 24 godzin. Te wskazówki bezpieczeństwa nie zmieniają regionalnej receptury, lecz pomagają przygotować ją w domowej kuchni.
Przed podaniem Chuculę należy dokładnie wymieszać i rozlać do małych szklanek. Przepis nie wymaga dekoracji ani dodatków, które nie zostały wymienione w źródłowej tabeli. Napój można uwzględnić w regionalnym menu Esmeraldas, zachowując jego właściwą klasyfikację jako lokalnie udokumentowanej receptury. Poniższa wersja zachowuje źródłowe ilości, wyraźnie zaznacza nieodmierzoną wodę po pierwszym płukaniu i oddziela informacje z tabeli od drobnych praktycznych dopowiedzeń potrzebnych do powtarzalnego oraz bezpiecznego przygotowania.