Mămăligă cu brânză și jumări wordt genoemd als een stevig gerecht uit Țara Maramureșului in het noorden van Roemenië. De combinatie bestaat uit warme maïsgriespap, kaas en de gare stukjes die overblijven nadat varkensvet is uitgesmolten. Radio România Internațional beschrijft het gerecht als voedzaam en eenvoudig te maken en vermeldt dat kaas en zure room ook in andere gerechten uit de streek voorkomen. De bron ondersteunt de naam en de regionale band, maar schrijft geen vaste, afgewogen huisreceptuur voor.
Dit recept is een afgewogen versie voor thuis. Kook geel maïsgries met water en een beetje zout en leg de zachte mămăligă vervolgens in lagen met zoute schapenkaas en al gare jumări. De porties worden in een serveerschaal opgebouwd en niet als ovenschotel gebakken. Als de maïspap zacht en lepelbaar blijft, neemt ze wat kaas en aromatisch vet van de kaantjes op zonder droog of compact te worden.
Mămăligă is Roemeense maïsgriespap. De oorspronkelijke naam blijft staan, met een Nederlandse uitleg voor lezers die het gerecht nog niet kennen. De pap kan ook stevig worden gekookt en in plakken worden gesneden, maar voor deze versie blijft ze zacht genoeg om met een lepel te eten. Jumări zijn gare stukjes varkensvlees die na het uitsmelten van vet achterblijven; in Nederland zijn ze te vergelijken met varkenskaantjes. Gebruik kant-en-klare, volledig gare kaantjes en verwarm ze voor het serveren alleen kort. Het uitsmelten van rauw varkensvet valt buiten dit recept. Kies bij gekochte kaantjes een eenvoudig gekruide variant, zodat de smaak van kaas en maïs herkenbaar blijft.
Voor deze versie is brânză de burduf gekozen, een zoute Roemeense schapenkaas met een kruimelige structuur. De kaas wordt zacht wanneer hij de hete mămăligă raakt en past daardoor goed tussen de lagen. Dat maakt brânză de burduf geschikt voor deze afgewogen versie, maar betekent niet dat dit de enige kaas uit Maramureș is. Ook een andere zoute schapenkaas kan werken. Proef de kaas eerst en houd bij het water rekening met de kleine hoeveelheid toegevoegd zout.
De verhouding tussen maïsgries en water geeft een dikke maar zachte pap die in lagen kan worden geschept. Strooi het maïsgries geleidelijk in het kokende water en klop het met een garde los. Roer met een houten lepel verder zodra de pap dikker wordt, houd het vuur laag en schraap de bodem en hoeken van de pan regelmatig schoon. De korrels moeten zacht zijn voordat je de schaal opbouwt; het korte opmaken gaart geen rauw maïsgries meer. Voor deze hoeveelheid gebruik je 250 g maïsgries op 1.000 ml water. De 3 g zout zijn bewust bescheiden, omdat de kaas al zout kan zijn.
Door de gare jumări kort in een koekenpan op laag vuur te verwarmen, komt hun aroma terug en wordt een beetje vet vloeibaar. Haal de pan van het vuur zodra de kaantjes heet zijn. Bij te veel hitte kunnen ze aanbranden of uitdrogen. Zijn de varkenskaantjes al heel knapperig en breekbaar, verdeel ze dan pas op het laatst over de pap. Voor deze hoeveelheid is geen extra olie nodig; de kaantjes leveren voldoende vet.
Schep de mămăligă, kaas en jumări in twee losse lagen in de schaal. Druk de inhoud niet aan: tussen de maïskorrels moet wat ruimte blijven zodat de warmte de kaas bereikt. Serveer meteen, wanneer de pap zacht is en het beleg warm. De hoeveelheid is genoeg voor vier porties als hoofdgerecht of avondmaaltijd. Verdeel de kaas en kaantjes over beide lagen, zodat iedere portie er wat van bevat.
Je kunt vooral de kaas en het zout aanpassen. Is de brânză de burduf bijzonder zout, kies dan een mildere schapenkaas en verminder het zout in het kookwater. Jumări zijn van varkensvlees; dit gerecht is dus niet vegetarisch. De hoeveelheden, kooktijd en kaaskeuze zijn praktische redactionele keuzes voor deze huisversie, geen officieel vastgelegde receptuur voor heel Maramureș.
Het artikel van Radio România Internațional noemt ook een afzonderlijke gelaagde mămăligă met meerdere soorten kaas. Die bereiding is iets anders dan de combinatie op deze pagina: hier zijn maïsgriespap, kaas en jumări de kern, terwijl een ovengerecht met meerdere kaasslagen een andere bereiding is. De serveerschaal is een handige keuze voor deze versie en geen bewering over de enige regionale serveervorm. De regionale bron noemt het gerecht en de band met Maramureș, maar schrijft geen vaste schaal of volgorde voor thuisgebruik voor.