Kalb el Louz (Chamia)

Kalb el Louz, znane również jako Qalb el Louz lub Chamia, jest jednym z symboli algierskiego cukiernictwa. Nazwa oznacza „serce migdała”, a sam deser jest bogaty i bardzo słodki, często podawany podczas Ramadanu i szczególnych okazji. Mimo nazwy klasyczny przepis nie zawiera migdałowego nadzienia; samo ciasto przygotowuje się z semoliny, często z dodatkiem mielonych migdałów. Nazwa wiąże się z delikatnym migdałowym smakiem oraz romboidalnymi kawałkami, które w niektórych regionach kojarzone są z kształtem serca.

Ten deser ceniony jest przede wszystkim za teksturę: krucha, ziarnista gruba semolina łączy się z syropem z kwiatu pomarańczy, tworząc ciasto jednocześnie wilgotne i delikatne, rozpływające się na języku niczym słodki piasek. W każdym kęsie często pozostaje nuta cynamonu lub wanilii, a woda z kwiatu pomarańczy użyta w cieście i syropie nadaje wyraźny kwiatowy aromat. Tradycyjnie Kalb el Louz nacina się przed pieczeniem na małe romby lub kwadraty, a wierzch każdego kawałka zdobi blanszowanym migdałem.

W algierskich domach i cukierniach Kalb el Louz jest synonimem ciepłej gościnności. Często przygotowuje się je na dużych blachach i dzieli z sąsiadami oraz rodziną. Choć przypomina bliskowschodnią basbousę lub egipską hareesę, wersję algierską wyróżnia charakterystyczna, subtelna równowaga między syropem a ziarnistością semoliny.

Słodkie ciasto z semoliny aromatyzowane migdałami i wodą z kwiatu pomarańczy, nasączone cytrynowym syropem pomarańczowym. Grubą semolinę miesza się z roztopionym masłem (często także z odrobiną mielonych migdałów lub jogurtu), a następnie piecze do zezłocenia. Zaraz po wyjęciu z piekarnika gorące ciasto zalewa się chłodnym syropem cukrowym pachnącym wodą z kwiatu pomarańczy. Ciasto wchłania syrop i staje się wyjątkowo miękkie. Po ostygnięciu kroi się je w romby i dekoruje migdałami. Efekt to pachnące, syropowe ciasto rozpływające się w ustach, idealne do herbaty i na uroczyste okazje.