Locro de cuy to regionalna zupa z prowincji Tungurahua w środkowych Andach ekwadorskich. Prowincjonalna organizacja turystyczna zalicza ją do kuchni Tisaleo i wymienia również Mocha, Píllaro, Ambato, Pelileo oraz Cevallos jako miejsca, w których danie jest znane. Ma więc konkretny zasięg regionalny, ale nie ogranicza się do jednej miejscowości. Sprawdzone źródła nie określają jej jako oficjalnego dania narodowego Ekwadoru. Takie ujęcie zachowuje zakres potwierdzonych informacji, nie przypisując potrawie szerszego zasięgu ani statusu, którego źródła nie podają.
Słowo locro odnosi się do rodziny gęstych zup andyjskich, a cuy jest lokalną nazwą świnki morskiej wykorzystywanej jako mięso. Przepis władz prowincji nie opisuje cuy asado, czyli pieczonego cuy. Tuszkę dzieli się tu na kawałki i gotuje w bulionie z cebulą oraz achiote. Ziemniaki dodaje się później; gotują się, aż wiele kostek niemal się rozpadnie i zagęści zupę. To ważne rozróżnienie: podanie pieczonego mięsa obok zupy ziemniaczanej to inna metoda niż gotowanie mięsa bezpośrednio w garnku z zupą.
Lokalny przepis jest zwięzły. Wymienia jedno cuy, jedną białą cebulę, achiote, 2 lb ziemniaków, 2 l wody, czosnek, kumin i sól. Mięso ma gotować się przez godzinę, a przepis wystarcza na cztery porcje. Nie określono jednak ilości achiote, czosnku, kuminu ani soli. Ta wersja zachowuje ilości podane przez źródło, a do nieodmierzonych przypraw dodaje umiarkowane ilości początkowe, dzięki którym metodę można powtórzyć w domu. Są one wyraźnie opisane jako redakcyjny standard, a nie miary z lokalnego przepisu. Sól doprawia się po spróbowaniu bulionu pod koniec gotowania.
Na stronie źródłowej występuje różnica, której nie należy rozstrzygać przez zgadywanie. Ogólny opis wspomina mleko i orzeszki ziemne, a także świeżą kolendrę. Nie ma ich jednak na liście składników ani w konkretnym sposobie przygotowania pod nagłówkiem „Receta Locro de Cuy”. Strona nie podaje ilości ani momentu dodania. Dlatego przepis tutaj opiera się na szczegółowej sekcji, bez dopisywania mleka ani orzeszków ziemnych. Wzmianka we wprowadzeniu może wskazywać na inną wersję domową, ale nie stanowi kompletnej receptury alternatywnej.
Osobna praca uniwersytecka opisuje sposób podania na targu w Tisaleo: locro ziemniaczane z cuy upieczonym osobno. Ta informacja poszerza kontekst regionalny, ale nie opisuje tej samej metody co przepis władz prowincji. Wersji nie połączono w jeden sposób przygotowania. W tym garnku mięso gotuje się bezpośrednio w bulionie; pieczone cuy należy do odrębnego przygotowania. Rozdzielenie tych zapisów zapobiega pomyleniu zupy, samodzielnego dania z pieczonego mięsa i odpowiadających im zdjęć oraz technik.
Przygotowanie zacząć od oczyszczenia i podziału cuy. Jeśli tuszka nie jest gotowa do użycia, poprosić o tę czynność wykwalifikowanego rzeźnika. Nie płukać surowego mięsa; trzymać je i używane przy nim przybory oddzielnie od ziemniaków oraz ugotowanych produktów. Przed włączeniem palnika przygotować cebulę, czosnek, ziemniaki i odmierzone składniki. Zmiękczyć cebulę na oleju z achiote, a czosnek i kumin dodać dopiero pod koniec, żeby czosnek się nie zrumienił. Po wlaniu i zagotowaniu wody gotować mięso w bulionie na małym ogniu przez około godzinę, zgodnie z lokalnym przepisem.
Po ugotowaniu mięsa dodać kostki ziemniaków i gotować je bez przykrycia, aż zmiękną, częściowo się rozpadną i zagęszczą bulion. W miarę gęstnienia co jakiś czas zamieszać przy dnie garnka. Jeśli płynu jest za mało, zanim mięso lub ziemniaki zmiękną, dolać trochę gorącej wody zamiast zwiększać moc palnika. Jeśli zupa zgęstnieje zbyt wcześnie, dolewać wodę stopniowo. Te wskazówki ułatwiają odtworzenie opisanej metody w domowej kuchni, ale nie zmieniają podstawowych składników ani ilości ziemniaków i wody z lokalnego źródła.
Sam czas gotowania nie potwierdza bezpieczeństwa mięsa, ponieważ kawałki mogą mieć różny rozmiar, a temperatura garnka może się wahać. Dlatego ta wersja zawiera pomiar termometrem spożywczym: najgrubsza część mięsa powinna osiągnąć co najmniej 71 °C, bez dotykania sondą kości. To ostrożne zastosowanie zalecenia USDA dotyczącego królika, a nie lokalna norma dla cuy. Oddzielić przybory do surowego mięsa od sztućców do podawania, a po pracy umyć ręce i powierzchnie. Temperatura bezpieczeństwa i oczekiwana miękkość mięsa to dwa odrębne kryteria.
Lokalne źródło zaleca tostado, czyli prażoną kukurydzę, oraz awokado. Podaje się je osobno; nie są niezbędnymi składnikami opisanej zupy. Po wyłączeniu palnika odstawić garnek na pięć minut, aby gęsta zupa się ustabilizowała, a następnie podać ją na gorąco. Resztki przełożyć w ciągu dwóch godzin do płytkich, przykrytych pojemników i schłodzić; zjeść w ciągu trzech–czterech dni. Podczas odgrzewania mieszać, aby cała gęsta zupa równomiernie się ogrzała. Unikać wielokrotnego chłodzenia i odgrzewania.
Ten zapis przedstawia udokumentowaną regionalną wersję z Tisaleo i oddziela informacje ze źródła od redakcyjnych doprecyzowań potrzebnych do powtarzalnego gotowania. Proponowana masa cuy, niektóre ilości przypraw i wskazówki domowe są jawnie opisane jako uzupełnienia praktyczne. Nazwa dania, metoda gotowania mięsa w bulionie, cztery porcje oraz źródłowe ilości wody i ziemniaków pozostają związane z konkretnym przepisem regionalnym. Danie nie jest nazywane narodowym, a mleko i orzeszki ziemne nie trafiły do szczegółowej receptury. Dzięki temu polski czytelnik może przygotować potrawę i rozpoznać, które dane są udokumentowane, a które stanowią redakcyjne objaśnienie.