Ensumacao de mariscos to regionalna zupa z owocami morza kojarzona z prowincją Esmeraldas. W profilu turystycznym Súa wymieniono ensumacao wśród lokalnych potraw i opisano ją jako zupę z dużą ilością różnych owoców morza. Publikacje naukowe i regionalne teksty kulinarne opisują także wersje z Esmeraldas oparte na wywarze z owoców morza, kokosie, orzeszkach ziemnych, zielonym plantanie i chillangui. Potwierdza to regionalny, afroekwadorski charakter nadmorski. Nie uzasadnia jednak nazywania ensumacao oficjalnym daniem narodowym ani twierdzenia, że każda społeczność stosuje jeden przepis.
W niektórych przekazach nazwę łączy się z wodą kokosową lub bogatym w kokos wywarem, inne podkreślają obfitość owoców morza. Relacje historyczne również się różnią: część źródeł przypisuje wersję restauracyjną Omarowi Muñozowi z Las Palmas i datuje ją na 1978 rok, podczas gdy inne podają odmienne daty i szczegóły. Ten przepis nie przedstawia więc jednej historii powstania jako bezspornego faktu. Nie określa też dania jako pradawnego czy odwiecznego, ponieważ udokumentowana opowieść restauracyjna jest stosunkowo nowa.
Źródła opisują różne zestawy składników, a nie jedną stałą listę. W regionalnym badaniu z 2022 roku wymieniono kalmary, langostino (lokalny skorupiak), rybę picudo, małże, pateburro (ślimak morski), niebieskiego kraba i homara, a także wywar z krewetek, zielony plantan, zmielone orzeszki ziemne i chillanguę. Lokalny artykuł opisuje zmieniającą się wersję restauracyjną i wyjaśnia, że owoce morza dodaje się etapami, aby ich nie rozgotować. Profil Súa wymienia szerszy asortyment. W domowym przepisie wykorzystano praktyczny zestaw dostępny na rynku i zachowano rozpoznawalne składniki wywaru, nie sugerując, że podane ilości pochodzą z historycznej receptury.
W przejrzanych źródłach nie ma kompletnego, odmierzonego przepisu rodzinnego. Wagi składników, wydajność i czasy w tej wersji to praktyczne, redakcyjne wartości dla czterech misek. Ułatwiają przygotowanie zupy w domu, ale nie oznaczają, że restauracja lub konkretna rodzina odmierza składniki w ten sposób. Źródła regionalne opisują profil smakowy i część kolejności przygotowania, lecz nie ustalają standardowych proporcji wody, mleka kokosowego, orzeszków ziemnych ani poszczególnych owoców morza.
Refrito, czyli aromatyczną podsmażoną bazę, przygotowuje się na początku i dodaje do wywaru. Cebula, papryka, czosnek i olej z achiote to praktyczna domowa interpretacja tego etapu; przyprawy mogą się różnić. Zielony plantan zagęszcza zupę, a orzeszki ziemne i kokos nadają wywarowi pełnię. Całość powinna tylko łagodnie się gotować. Małże i kalmary należy dodać przed szybciej gotującymi się krewetkami i rybą; taka kolejność odpowiada lokalnym wskazówkom, by owoce morza pozostały delikatne. Wcześniej ugotowanego kraba lub langostino tylko podgrzać pod koniec, zamiast ponownie gotować.
Chillangua, czyli Eryngium foetidum, to charakterystyczne zioło kuchni Esmeraldas o mocnym, świeżym aromacie. Nie jest dokładnie tym samym co popularna kolendra liściasta. Jeśli to możliwe, użyć chillangui; w wielu sklepach bliższym zamiennikiem jest culantro (recao). Gdy dostępna jest tylko zwykła kolendra, zupa nadal będzie smaczna, ale jej ziołowy profil się zmieni. To praktyczna zamiana, a nie twierdzenie, że chodzi o tradycyjny składnik.
Przy zupie z różnych owoców morza ważne jest bezpieczeństwo żywności. Kupować je z pewnego źródła, przechowywać w lodówce i nie dopuszczać, by surowy sok miał kontakt z gotową do jedzenia żywnością. Rybę gotować, aż stanie się nieprzezroczysta i łatwo będzie ją rozdzielić; krewetki powinny być perłowe i nieprzezroczyste, a małże powinny się otworzyć. Zamknięte małże wyrzucić. FDA podaje 63 °C / 145 °F dla ryby mierzonej termometrem spożywczym. Na zdjęciach podania nie ma sond; w razie potrzeby rzeczywisty pomiar temperatury nadal jest właściwy.
Podawać zupę gorącą, w razie potrzeby z patacones i awokado. Resztki schłodzić w ciągu dwóch godzin, zużyć w ciągu trzech–czterech dni i podgrzać do 74 °C / 165 °F. Gotowy przepis pozostaje regionalną domową adaptacją kojarzoną z Súa i opartą na szerszych źródłach dotyczących Esmeraldas. To rozróżnienie zachowuje lokalną tożsamość dania i pokazuje czytelnikowi, co wynika ze źródeł, a co jest decyzją redakcyjną.