Zeeuwse roomboterbabbelaars to maślane, wolno rozpuszczające się twarde cukierki z Zelandii. W języku niderlandzkim ich nazwę często skraca się do boterbabbelaars lub babbelaars. Łączy się ją z długą rozmową, która mogła toczyć się przy drugiej filiżance kawy lub herbaty, gdy gość pozwalał cukierkowi powoli rozpuszczać się w ustach. W tej domowej wersji pozostaje klasyczne połączenie cukru, masła, wody i octu, a gorący syrop formuje się w małe kawałki przeznaczone do powolnego ssania, a nie do chrupania jak kruchy karmel.
Cukierki są silnie związane z Zelandią, południowo-zachodnią prowincją Niderlandów obejmującą wyspy, estuaria i miejscowości o tradycjach żeglarskich. Regionalne źródła opisujące dziedzictwo kulinarne przedstawiają boterbabbelaars jako znany lokalny słodycz, który dawniej przygotowywano w domach, a później sprzedawano na większą skalę w cukierniach. Produkcja w Middelburgu pomogła rozsławić cukierki poza Zelandią, między innymi w niebieskich pamiątkowych puszkach przywożonych przez turystów. Te informacje wyjaśniają regionalną tożsamość przysmaku, ale nie wskazują jednego wynalazcy ani jednej receptury stosowanej przez wszystkie rodziny.
Babbelaars tradycyjnie podaje się do kawy lub herbaty i je powoli. Ten niewielki rytuał jest częścią ich uroku: cukierek stopniowo mięknie, dając czas na rozmowę. Aby podać je w prosty sposób, ułożyć kilka całkowicie ostudzonych sztuk w czystej puszce lub małej miseczce. Puszka jest tylko propozycją podania, a nie wymogiem. Między kolejnymi porcjami cukierki powinny pozostawać suche, ponieważ wilgoć sprawia, że gotowany cukier staje się lepki.
Oficjalny przepis z Zelandii jest wyjątkowo krótki: zawiera cukier, wodę, ocet i masło. Masło nadaje zaokrąglony mleczny smak, a niewielka ilość octu równoważy słodycz i pomaga utrzymać odpowiednią konsystencję syropu podczas gotowania. W tej wersji nie potrzeba glukozy, ekstraktu smakowego ani barwnika. Kilka gramów dodatkowego masła odkłada się do lekkiego natłuszczenia żaroodpornego blatu; ta ilość ułatwiająca formowanie nie należy do odważonej masy cukierkowej z przepisu prowincji.
Najważniejsza technika polega na podgrzaniu syropu do temperatury 150–160 °C, przy której po ostygnięciu powstają twarde cukierki. Termometr cukierniczy z klipsem ułatwia powtarzalne osiągnięcie tego zakresu, ale nie jest jedynym sposobem oceny: oficjalny przepis z Zelandii podaje też wskazówki dla osób bez termometru — syrop powinien być ciemnobrązowy, lekko się pienić i nieco zgęstnieć. Obserwacja wyglądu jest rozwiązaniem zastępczym, a nie zachętą do dotykania lub próbowania gorącej masy. W tej temperaturze roztopiony cukier może poważnie poparzyć. Przed rozpoczęciem gotowania uporządkować miejsce pracy, a dzieci, zwierzęta i nieosłonięte dłonie trzymać z dala od palnika i rondla.
Po osiągnięciu właściwego etapu wylać syrop na papier do pieczenia ułożony na stabilnym, żaroodpornym blacie. Masa musi ostygnąć na tyle, by stała się plastyczna i dała się rozciągać, ale wciąż będzie gorąca. Używać żaroodpornych rękawic dopuszczonych do kontaktu z żywnością oraz skrobki lub szpatułki do składania i obracania masy; przerwać, jeśli nie można jej bezpiecznie dotknąć w rękawicach. W miarę tężenia rozwałkować ją lub rozciągnąć na cienkie wałeczki i pociąć, póki pozostają miękkie. Okno na formowanie jest krótkie: po stwardnieniu cukier staje się kruchy i nie da się go równo ukształtować.
Z podanej ilości powstaje około 40 małych cukierków; dokładna liczba zależy od grubości wałeczków i długości ciętych kawałków. Realny plan pracy w domu uwzględnia odmierzenie składników, ugotowanie syropu, formowanie, cięcie i pełne stwardnienie cukierków. Nie przyspieszać studzenia ani nie układać ciepłych sztuk jedna na drugiej. Jeśli wałeczek stwardnieje przed pocięciem, pozostawić go do całkowitego ostygnięcia, zamiast próbować przełamać lub przeciąć go rękami albo nożycami.
Ostudzone babbelaars przechowywać w czystym, całkowicie suchym i szczelnym pojemniku. Niewielka ilość suchego cukru między sztukami może ograniczyć sklejanie, jak sugeruje regionalny przepis; największym problemem podczas przechowywania jest wilgoć. To domowa adaptacja udokumentowanego zelandzkiego przysmaku i sposobu jego przygotowania, a nie receptura producenta komercyjnego. W regionalnych opisach pojawiają się domowe warianty z cynamonem, kakao, orzeszkami ziemnymi i innymi aromatami, ale tutaj celowo ich nie dodajemy, aby zachować wyraźny smak masła, cukru i octu.