Abrikozenvlaai to owocowa odmiana vlaai, wypieku kojarzonego z Limburgią na południu Holandii. Sama nazwa vlaai odnosi się do płaskiego, okrągłego ciasta z nadzieniem, a nie do jednego konkretnego smaku. Holenderska specyfikacja produktu dopuszcza nadzienia owocowe oraz wierzch przykryty ciastem lub ułożony w kratkę; spód, nadzienie i wierzch piecze się razem. Poniższy przepis to domowa wersja w stylu regionalnym, bez deklaracji certyfikacji.
Ciasto drożdżowe zawiera mleko, jajko i masło. Po wyrobieniu powinno być elastyczne, miękkie i sprężyste, a po pierwszym wyrastaniu podwoić objętość. Na blacie używać tylko tyle mąki, ile potrzeba, by ciasto się nie kleiło; jej nadmiar może sprawić, że spód będzie twardy. Cienko rozwałkowane ciasto dopasować do płytkiej, okrągłej formy o średnicy 24 cm, a część odłożyć na kratkę.
Suszone morele pozwalają przygotować nadzienie przez cały rok. Krótkie moczenie zmiękcza owoce, a późniejsze gotowanie z cukrem wydobywa ich skoncentrowaną słodycz. Skrobia ziemniaczana zagęszcza sok, a odrobina cytryny równoważy słodycz. Gotować do uzyskania gęstej masy, po czym całkowicie ją ostudzić. Ciepłe nadzienie mogłoby zmiękczyć ciasto i utrudnić krótkie wyrastanie po złożeniu.
Paski na kratkę kroić na podobną szerokość i układać w równych odstępach. Końce docisnąć do brzegu spodu, żeby pozostały na miejscu podczas wyrastania i pieczenia. Złożona vlaai odpoczywa jeszcze przez krótki czas, a następnie spód, owoce i kratka pieką się razem w tej samej formie.
Holenderska specyfikacja opisuje płytki, okrągły wypiek z cienkim spodem; dla vlaai o średnicy 24 cm określa również minimalną masę gotowego produktu. Ten przepis jest przeznaczony do formy 24 cm i daje dziesięć niewielkich porcji. Głębokość formy i wilgotność owoców mogą się różnić, dlatego podczas pieczenia obserwować oznaki gotowości: złociste ciasto, bulgoczące nadzienie na środku i ściętą kratkę.
Przed krojeniem całkowicie ostudzić wypiek, aby nadzienie stężało i pozwoliło uzyskać równe porcje. Podawać bez dodatków, w temperaturze pokojowej. Ta wersja nie wymaga lukru, cukru pudru ani dekoracji po upieczeniu. Pozostałości szybko przykryć i wstawić do lodówki; wilgotne nadzienie oraz ciasto z mlekiem i jajkiem wymagają odpowiedniego przechowywania.
Nadzienie zaczyna się od odmierzonej ilości wrzącej wody, więc nie trzeba moczyć moreli przez noc. Po krótkim namoczeniu owoce odcedzić, a część płynu zachować i ponownie dodać do rondla. Dzięki temu smak moreli przechodzi do nadzienia, a ilość płynu pozostaje pod kontrolą. Zawiesinę ze skrobi dodać dopiero wtedy, gdy owoce zmiękną; mieszać podczas gotowania, aby skrobia rozprowadziła się równomiernie i nie utworzyła grudek. Gotowa masa powinna być na tyle gęsta, by lekko utrzymywała się na łyżce, ale nadal zawierać widoczne kawałki owoców.
Forma do vlaai jest szeroka i płytka, dlatego ciasto wałkuje się cieniej niż spód do głębokiej tarty. Uzyskać równą warstwę i niezbyt wysoki brzeg, który utrzyma owoce. Jeśli ciasto kurczy się podczas wykładania formy, przykryć je i krótko odstawić, zamiast mocno rozciągać. Odłożoną część ciasta wykorzystać na paski podobnej szerokości, ułożyć je równo i docisnąć końce do brzegu. Wolne przestrzenie w kratce pozostawiają owoce widoczne i pozwalają uchodzić parze.
Krótkie drugie wyrastanie przed pieczeniem jest dostosowane do domowego przygotowania. Ciasto powinno nieco zwiększyć objętość, ale paski nie muszą podwoić rozmiaru. Zacząć sprawdzać wypiek bliżej początku podanego czasu, ponieważ piekarniki i materiały form różnią się między sobą. Ciasto powinno być równomiernie złociste, a nadzienie na środku wyraźnie bulgotać. Jeśli brzegi rumienią się szybciej niż środek, luźno osłonić same brzegi folią i kontynuować pieczenie.
Ostudzenie wpływa na konsystencję, a nie tylko na wygodę krojenia. Gorące nadzienie zagęszczone skrobią pozostaje luźne i tężeje dopiero podczas stygnięcia. Zbyt wczesne pokrojenie może spowodować, że wypłynie. Pozostawić ciasto w formie na kratce aż do temperatury pokojowej, a następnie kroić cienkim nożem. Po podaniu przechowywać przykryte w lodówce; wyjmować tylko te porcje, które będą zjedzone.
W domowej wersji liczy się równowaga między warstwą owoców a miękkim ciastem drożdżowym: zbyt wysoki wsad utrudniałby krojenie, a nadmiar ciasta sprawiłby, że wypiek byłby ciężki. Niski brzeg zachowuje otwartą formę, a kratka pozostawia morele widoczne. To praktyczna adaptacja do formy o średnicy 24 cm, a nie twierdzenie, że istnieje tylko jeden historycznie poprawny sposób przygotowania.