Chicha blanca to napój z manioku związany ze społecznościami Kichwa w ekwadorskiej Amazonii. Przewodnik żywieniowy ekwadorskiego ministerstwa zdrowia umieszcza go wśród potraw Kichwa z prowincji Napo i kantonu Tena. Ten kontekst geograficzny i wspólnotowy ma znaczenie: udokumentowano regionalny sposób przygotowania, a nie jeden ujednolicony przepis stosowany w całym Ekwadorze.
Przewodnik wymienia Maruję Tapuy, tradycyjną położną z kantonu Tena, jako osobę, która przekazała tę recepturę, a wpis datuje na 2015 rok. Podaje pięć dużych korzeni yuki, krótką metodę, pięć porcji oraz dużą szklankę o pojemności 300 ml na porcję. Czas przygotowania określa na około godzinę, a dodatkowy czas odpoczynku na jedną dobę. Lista składników nie podaje ilości wody, choć używa się jej zarówno do gotowania, jak i do rozcieńczania napoju przed podaniem. Karta pozostawia te braki widoczne zamiast wymyślać masę korzeni lub proporcję wody.
W Ekwadorze maniok jest nazywany również yucą; w innych źródłach anglojęzycznych występuje nazwa cassava. Najpierw obiera się i myje korzenie, następnie gotuje w wodzie i rozgniata. Kolejny fragment źródła opisuje przeżucie ugotowanego manioku po przepłukaniu ust, a potem ponowne wmieszanie go do masy. Jest to specyficzna kulturowo praktyka inokulacji doustnej. Została opisana, ponieważ stanowi część udokumentowanej metody, a nie jako uogólnienie dotyczące wszystkich społeczności Kichwa ani wszystkich napojów chicha.
Źródło zaleca pozostawienie mieszanki do ostygnięcia, odstawienie na dobę i podanie po rozcieńczeniu wodą. Nie podaje jednak temperatury fermentacji, poziomu kwasowości, kultury starterowej, zatwierdzonej metody higieny naczynia ani sprawdzonego kryterium końcowego. Sama doba odpoczynku nie potwierdza bezpieczeństwa fermentacji. Wskazówki dotyczące fermentacji domowej podkreślają kontrolowane warunki i zatwierdzone procedury; nie można automatycznie przenosić zaleceń dla innych fermentów na ten napój z manioku. Dlatego pierwotny czas odpoczynku pozostaje, z wyraźnym zastrzeżeniem, że nie jest zatwierdzoną procedurą bezpieczeństwa.
Na aktywne przygotowanie w kuchni przyjęto redakcyjnie około godziny. Odpowiada to przybliżonemu czasowi podanemu w przewodniku, ale nie oznacza, że źródło oddzielnie mierzyło przygotowanie i gotowanie. Mięknięcie manioku zależy od wielkości korzeni i mocy palnika. Należy więc sprawdzić, czy kawałek łatwo się rozgniata, zamiast polegać wyłącznie na dokładnej liczbie minut. Bardzo grube korzenie można skrócić, jeśli nie mieszczą się w garnku. Sól, substancje słodzące, owoce i przyprawy nie należą do udokumentowanej receptury i nie zostały dodane.
Po ugotowaniu odcedzić maniok i rozgnieść, gdy jest jeszcze na tyle ciepły, by łatwo się obrabiał. Przewodnik opisuje wymieszanie rozgniecionej masy i przełożenie jej do garnka przed ostygnięciem i odpoczynkiem. Ilość wody do podania pozostaje nieokreślona. Bezpośrednio przed podaniem dolewać stopniowo czystą wodę pitną, aż napój będzie miał konsystencję odpowiednią do picia. Źródło podaje pięć porcji, lecz końcowa objętość może się różnić, ponieważ wielkość korzeni i ilość wody nie zostały określone.
Ten przepis zachowuje historyczne wskazówki, a zarazem opisuje ich ograniczenia dotyczące bezpieczeństwa. Inokulacja doustna i jednodniowy odpoczynek ze źródła nie zostały tu zatwierdzone jako kontrolowany proces fermentacji. Przy niepewnym obchodzeniu się z napojem lub nieznanych warunkach nie należy go próbować w celu oceny bezpieczeństwa. Osoby o podwyższonym ryzyku chorób przenoszonych przez żywność powinny unikać niekontrolowanych fermentów domowych. Wskazówki przewodnika dotyczące wieku lub zdrowia nie są tu traktowane jako porada medyczna: zamieszczenie zwyczajowego produktu w przewodniku żywieniowym nie dowodzi, że ta konkretna domowa fermentacja jest bezpieczna dla każdej grupy wiekowej i stanu zdrowia.
Podawać schłodzone i w razie potrzeby rozcieńczyć czystą wodą. Nazwa Chicha blanca pozostaje bez zmian, aby odróżnić tę wersję od innych napojów chicha z manioku lub owoców palmowych. Na podstawie dokumentacji z Napo/Teny projekt klasyfikuje ją jako regionalną kuchnię Kichwa z Amazonii, a nie danie narodowe. Karta zachowuje recepturę i sposób przygotowania przekazane przez osobę wymienioną z imienia i nazwiska. Brakujące miary oraz niezatwierdzony czas odpoczynku pozostają częścią dokumentacji, zamiast znikać pod redakcyjną pozorną pewnością.