Morcilla de Abdón Calderón is een worst met varkensbloed die verbonden is met de landelijke plaats Abdón Calderón in het kanton Portoviejo, provincie Manabí. Het Ecuadoraanse nationale instituut voor cultureel erfgoed (INPC) vermeldt de lokale morcilla in een overzicht van gerechten uit Manabí en noemt Abdón Calderón als plaats die bekendstaat om deze worst. Dit recept beschrijft een regionale traditie en beweert niet dat de morcilla officieel is aangewezen als nationaal gerecht van Ecuador. De hoeveelheden van één familie staan evenmin voor alle lokale makers.
De bronnen noemen rijst, varkensbloed, chicharrón en refrito als basisingrediënten van de vulling. Een regionaal verslag beschrijft de volgorde: de darm schoonmaken, de rijst koken, ui en groene paprika klaarmaken, refrito maken, de vulling mengen en de darm vullen. Een familie die El Telégrafo sprak, hield een deel van de kruiden als familiegeheim achter. Volgens het INPC aten families en gemeenschappen de morcilla bij vieringen; later werd die in het weekend en op feestdagen verkocht. Kennis over de bereiding ging van generatie op generatie en is door lokale makers bewaard. De bronnen helpen de identiteit en globale werkwijze begrijpen, maar bewijzen geen vaste kruidenverhouding voor alle huishoudens.
Dit recept is goed voor vier porties, ongeveer acht kleine worstjes. Het is een praktische thuisportie voor een kleine hoeveelheid. Het INPC-overzicht en regionale artikelen geven geen volledige hoeveelheden voor vier porties. Lesmateriaal van een universiteit noemt een grotere hoeveelheid varkensbloed, maar beschrijft de verhouding tussen bloed, rijst, chicharrón en andere ingrediënten niet volledig genoeg voor een betrouwbare omrekening naar deze hoeveelheid. De hoeveelheden hieronder zijn daarom nadrukkelijk een redactionele werkverhouding, geen historische maat of officiële standaard.
Chicharrón geeft zoutigheid en licht knapperige stukjes tussen de rijstkorrels. In Ecuador kan het woord verwijzen naar gebakken varkensvlees of vlees dat in uitgesmolten varkensvet is gegaard. Voor deze vulling gaar je het varkensvlees volledig en hak je het fijn, zodat het door de brede trechter past. Achiote-olie geeft het refrito kleur. Komijn, kaneel en kruidnagel zijn gebaseerd op kruiden die in regionaal lesmateriaal worden genoemd; gebruik ze terughoudend, zodat ze de smaak van varkensvlees en rijst niet overheersen.
De natuurdarm geeft het gerecht zijn worstvorm. Koop varkensbloed dat geschikt is voor consumptie en gereinigde natuurdarm bij gecontroleerde leveranciers. Bewaar beide koud en was je handen en keukengerei nadat je rauw varkensvlees hebt aangeraakt. Gebruik oppervlakken of gereedschap die met rauwe vulling in contact kwamen niet voor gaar eten. Vul de darm losjes: de rijst zet uit bij verhitting, waardoor te strak gevulde worstjes in de pan kunnen scheuren.
Gaar de worstjes eerst in water dat zachtjes kookt en bak ze daarna kort bruin in een koekenpan. Hard kokend water kan de darm laten scheuren en de vulling naar buiten duwen. De gaartijd hangt af van de dikte. De kleur is geen betrouwbare veiligheidscontrole. Meet met een schone digitale thermometer de kern van het dikste worstje; gaar varkensworst tot minstens 71,1 °C.
Gekookte groene bakbanaan is beschreven als bijgerecht bij de morcilla uit Abdón Calderón; de eenvoudige smaak past bij de stevige worst. In dit recept snijd je de hete worstjes open en serveer je ze met bakbanaan. Andere huishoudens of kraampjes serveren mogelijk een knapperig bijgerecht of saus, maar optionele toevoegingen worden hier niet als overal verplicht onderdeel van de lokale traditie gepresenteerd.
De gare morcilla heeft een volle smaak, een stevige vulling en een duidelijke band met Manabí. De bereiding vraagt meer tijd en aandacht dan een snel gerecht uit de koekenpan: de rijst moet afkoelen voordat je die met rauw varkensbloed mengt, en de worstjes garen zachtjes in water. Koel restjes binnen 2 uur, gebruik ze binnen 3–4 dagen en warm ze goed door. Deze praktische werkhoeveelheid helpt thuis een kleine portie te maken zonder de kennis en voorkeuren van lokale makers tot één vast recept terug te brengen.