Slavink to holenderska forma przygotowania mięsa mielonego: doprawioną masę formuje się w krótkie podłużne ruloniki i owija cienkimi plastrami boczku. Nazwa pozostaje nieprzetłumaczona, ponieważ polskie publikacje kulinarne również używają określenia slavink, dodając opis „holenderskie ruloniki mięsne w boczku” lub podobny. Nie należy utożsamiać dania z polskim kotletem mielonym ani z roladą o innym nadzieniu. W tej wersji cztery porcje zyskują wyraźną zewnętrzną warstwę wędzonego boczku, a smażenie i późniejsze duszenie w bulionie pozwalają połączyć jej smak z mięsem i prostym sosem z patelni.
Masa składa się w równych częściach z mielonej wołowiny i wieprzowiny. Takie proporcje są określone w wybranej recepturze i nie należy zastępować ich ogólnym „mięsem mielonym” bez wskazania rodzaju. Duże jajko pomaga połączyć składniki, a drobno pokruszony beschuit, czyli suchy, chrupiący holenderski sucharek, wiąże wilgoć. Użyć wersji niesłodzonej i suchej; nie traktować jej jak słodkiego herbatnika. Curry i gałka muszkatołowa nadają farszowi łagodny, korzenny profil, natomiast sól i pieprz uzupełniają przyprawienie. Każdy składnik zachowuje przypisaną mu rolę i ilość z wybranego źródła.
Do owinięcia czterech ruloników potrzeba ośmiu długich plastrów wędzonego boczku wieprzowego. Dwa plastry na porcję powinny lekko na siebie nachodzić, aby przykryć mięso i trzymać się podczas obracania na patelni. Masę mieszać tylko do połączenia; nadmierne ugniatanie może sprawić, że po ugotowaniu będzie zbyt zbita. Następnie podzielić ją na cztery równe porcje i formować zwarte, ale nie przesadnie ściśnięte ruloniki. Szeroka patelnia z pokrywką jest potrzebna zarówno do obsmażenia wszystkich porcji, jak i do późniejszego, łagodnego duszenia w bulionie.
Najpierw roztopić niesolone masło na średnim ogniu i zrumienić ruloniki ze wszystkich stron, łącznie przez około trzy minuty. Ten etap nadaje boczkowi kolor, ale sam w sobie nie potwierdza, że środek mięsa mielonego osiągnął bezpieczną temperaturę. Po obsmażeniu wlać 200 ml bulionu wołowego, przykryć patelnię i dusić danie na małym ogniu. Zgodnie z kanoniczną recepturą mierzyć temperaturę w środku najgrubszego rulonika czystym termometrem i kontynuować obróbkę, aż osiągnie 74 °C. Pomiar wykonać w mięsie, wprowadzając sondę od końca rulonika. Barwa ani wygląd soków nie zastępują tego sprawdzenia.
Po ugotowaniu przełożyć ruloniki na czysty, ciepły talerz, nie wylewając płynu z patelni. Jeśli mocno bulgocze, zdjąć patelnię z ognia i dopiero wtedy wmieszać gruboziarnistą musztardę. Jej ziarna pozostaną widoczne, a płyn z bulionu i mięsa stanie się prostym sosem do podania. Wybrana receptura nie zawiera śmietany, mąki, wina ani dodatkowych przypraw do sosu. Nie należy ich dopisywać jako koniecznych składników. Kolejność ma znaczenie: najpierw usunąć mięso, ocenić intensywność wrzenia, a następnie połączyć musztardę z gorącym płynem.
Podawać slavinki na gorąco z sosem z patelni. Receptura określa cztery ruloniki jako cztery porcje; nie dodaje obowiązkowej przystawki ani składników dekoracyjnych. Jeśli posiłek ma być podany z dodatkiem, ziemniaki lub warzywa można potraktować jako osobny wybór, a nie część zablokowanej listy. Przygotowanie ułatwi wcześniejsze odmierzenie bulionu i masła oraz pokruszenie sucharków. Surowe mięso formować na czystej powierzchni i oddzielić je od ugotowanych ruloników. Po kontakcie z surową masą umyć ręce, deskę i sprzęt; gotowe mięso przełożyć na czysty talerz.
Polskie wyszukiwanie pokazuje utrwalone użycie nazwy slavink oraz opisów takich jak holenderskie ruloniki mięsne owinięte boczkiem. Znalezione polskie przepisy często korzystają z innych składników: dodają bułkę tartą, cebulę, musztardę lub inne płyny, a czasem rezygnują z jajka i beschuit. Są to odrębne wersje i nie stanowią podstawy do zmiany tutaj wybranej receptury. Jej skład pochodzi z określonego holenderskiego domowego przepisu na cztery ruloniki z mieszanej wołowiny i wieprzowiny, jajka, sucharków, boczku, masła, bulionu i musztardy. Źródła potwierdzają formę produktu i nazwę, ale nie dowodzą istnienia jednego niezmiennego farszu dla każdego slavink.
Resztki przełożyć do płytkiego, zamykanego pojemnika i w ciągu dwóch godzin schłodzić w lodówce w temperaturze 4 °C lub niższej. Zużyć w ciągu dwóch dni. Odgrzewać tylko potrzebną porcję, równomiernie, aż będzie gorąca i osiągnie co najmniej 74 °C w środku. Nie podgrzewać wielokrotnie tej samej porcji. W składzie są wołowina, wieprzowina, jajko, gluten z beschuit, nabiał z masła i musztarda. Sprawdzić też etykiety boczku i bulionu, ponieważ gotowe produkty mogą zawierać dodatkowe składniki lub alergeny. Przepis nie określa zamiennika wieprzowiny ani nie potwierdza statusu halal. Zachowanie tych informacji pozwala ocenić skład przed gotowaniem bez domyślania się, co zawiera produkt z opakowania.