Haagse hopjes to małe cukierki kawowe związane z Hagą w Holandii. Pod koniec XVIII wieku mieszkał tam dyplomata i miłośnik kawy, baron Hendrik Hop. Muzeum Historyczne Hagi podaje, że w 1792 roku Hop poprosił miejscowego cukiernika Theodorusa van Haarena o przygotowanie cukierka o smaku kawy. Pierwsze kawałki nazywał „Swarte Oostervogt” brokken. Zapis potwierdza związek słodyczy z haskim cukiernikiem, ale dokładna receptura z tamtego czasu nie zachowała się.
Najbardziej znana opowieść głosi, że Hop zostawił przy piecu filiżankę kawy z cukrem i śmietanką, a następnego ranka znalazł gęstą, karmelową masę. Muzeum przedstawia tę historię jako popularną legendę i zaznacza, że okoliczności powstania cukierków nie są pewne. Dlatego opowieść o przypadkowo skarmelizowanej kawie należy traktować jako podanie, a nie potwierdzony fakt. Udokumentowana informacja mówi, że w 1792 roku Hop zamówił cukierek kawowy u cukiernika z Hagi. Z czasem prywatne zamówienie przekształciło się w słodycz sprzedawaną szerszemu gronu odbiorców.
Później cukierki sprzedawano pod nazwą „Bonbons van Baron Hop”. Pod koniec XIX wieku utrwaliła się nazwa Haag(s)che hopjes, a słodycz stała się znana także poza Hagą. Muzeum opisuje rozwój produkcji około 1900 roku: wielu wytwórców przygotowywało własne wersje i rywalizowało opakowaniami oraz deklaracjami „oryginalności”. W XX wieku produkcja stopniowo przenosiła się poza miasto. Cukierki Rademaker wytwarzano ostatecznie za granicą, a spółka macierzysta ogłosiła zakończenie produkcji na początku 2025 roku. Nadal dostępne są inne cukierki kawowe, ale ich kształt i skład nie muszą być takie same.
Haagse hopjes nie są czekoladkami z miękkim nadzieniem ani miękkimi karmelkami. To twarde cukierki kawowe, które po ostygnięciu stają się kruche; tradycyjnie często miały niewielki, kwadratowy kształt. Historyczne proporcje i pełne receptury komercyjne nie zostały opublikowane. Ten przepis nie udaje więc rekonstrukcji historycznej ani przemysłowej receptury. Jest domową adaptacją niewielkiej porcji, opartą na opublikowanym holenderskim przepisie domowym i rodzajach składników wymienionych na opakowaniu produktu handlowego. Wykorzystuje kawę, cukier, syrop, śmietankę i masło.
Mocna kawa nadaje syropowi główny aromat. Najlepiej użyć niesłodzonej kawy bez mleka, która ma wyraźny smak także pita samodzielnie; po odparowaniu wody nuta kawowa powinna pozostać czytelna. Cukier kryształ tworzy strukturę cukierków, a syrop glukozowy pomaga masie równomiernie zastygnąć i ogranicza krystalizację. Śmietanka i masło wnoszą mleczny smak, dlatego mieszankę trzeba ogrzewać stopniowo i równomiernie. W cienkim rondlu lub na zbyt dużym ogniu składniki mleczne mogą się przypalić, zanim odparuje odpowiednia ilość wody. Głęboki rondel z grubym dnem ogranicza miejscowe przegrzanie i ryzyko wykipienia.
Koniec gotowania określa temperatura, a nie sam czas. Gdy woda odparowuje, rośnie stężenie cukru; termometr pozwala rozpoznać właściwy etap. Aby otrzymać twardy, kruchy cukierek, syrop należy doprowadzić do etapu mocnego pękania, czyli 149–154 °C. W tym przepisie celem jest 151 °C. Czas zależy od rondla, kuchenki i temperatury w pomieszczeniu, więc nie należy polegać wyłącznie na ustalonej liczbie minut. Przed podgrzewaniem przygotować wyłożoną formę i wszystkie narzędzia. Wrzący syrop jest bardzo gorący i może spowodować ciężkie oparzenia. Nie odchodzić od kuchenki i trzymać dzieci z dala od stanowiska.
Wylać syrop na papier do pieczenia, rozprowadzić cienką warstwą i pozostawić do całkowitego ostygnięcia. Zastygłą płytę połamać na niewielkie kawałki; każdy można zawinąć w niezadrukowany papier woskowany. Gotowy cukierek powinien być twardy i powoli rozpuszczać się w ustach. Jeśli pozostaje miękki lub ciągnący, jego tekstura przypomina inny rodzaj karmelka. Cukierki można podać pojedynczo do kawy albo ułożyć kilka na małym talerzyku. Twarde słodycze stwarzają ryzyko zadławienia u małych dzieci i nie są dla nich odpowiednie. W obecności dzieci opiekę powinien sprawować dorosły.
Przepis celowo przygotowuje małą porcję. Zwiększenie ilości syropu zmieni sposób jego nagrzewania i chłodzenia, a czas gotowania nie wzrośnie proporcjonalnie do ilości składników. Przed rozpoczęciem sprawdzić termometr we wrzącej wodzie. Podczas pomiaru sonda ma być zanurzona w syropie, ale nie może dotykać dna rondla. Po rozpuszczeniu cukru i zagotowaniu mieszanki nie mieszać. Kryształki na ściankach zetrzeć do syropu czystym, wilgotnym pędzelkiem. Nie odchodzić od kuchenki, nie pochylać się nad syropem i nie próbować go na gorąco. Założyć rękawice odporne na wysoką temperaturę, ustawić formę na stabilnej żaroodpornej powierzchni i nie dotykać cukierków przed całkowitym ostygnięciem.
Całkowicie ostudzone Haagse hopjes zawinąć i przechowywać w szczelnym pojemniku, w temperaturze pokojowej i suchym miejscu. Jeśli cukierki nie są pakowane pojedynczo, oddzielić je papierem do pieczenia. Wilgoć sprawia, że twarde słodycze stają się lepkie, dlatego nie należy wkładać ich do lodówki ani trzymać nad parą. Śmietanka i masło zawierają mleko; przed podaniem osobie z alergią sprawdzić oznaczenie składników. Kawa zawiera kofeinę, więc cukierki warto jeść w niewielkiej ilości. Słodycz jest związana z kulturą kulinarną Hagi. Ta domowa adaptacja pozwala poznać tradycję cukierków kawowych bez przypisywania jej niepotwierdzonej dawnej receptury.