Oranjekoek to jeden z najbardziej rozpoznawalnych fryzyjskich wypieków na uroczystości: płaskie, szerokie ciasto krojone na małe kwadraty i podawane do kawy, na przykład podczas urodzin i spotkań. Nazwa może być myląca dla osób, które próbują go po raz pierwszy. Gotowy placek jest zwykle bladoróżowy, a nie pomarańczowy; pomarańcza kryje się w cieście pod postacią kandyzowanej skórki. Fryzyjska organizacja turystyczna Visit Friesland opisuje ten kontrast i wiąże lokalną historię wypieku z Leeuwarden i Heerenveen, gdzie piekarze z tych dwóch fryzyjskich ośrodków przygotowywali go od pokoleń.
Słowo koek oznacza tu raczej zwarte ciasto, które można kroić na równe kawałki, niż wysokie, puszyste warstwy biszkoptu. Receptury różnią się zależnie od piekarni i miejscowości, podobnie jak nadzienie i wykończenie. Masa migdałowa jest często spotykanym nadzieniem, a na wierzchu piekarze stosują bitą śmietanę albo krem maślany. W tej wersji cienka warstwa masy migdałowej znajduje się między dwoma płatami aromatycznego ciasta, całość pokrywa gładki różowy lukier, a każdy kawałek wieńczy mała rozetka śmietanki. To praktyczna do przygotowania domowego odmiana stylu fryzyjskiego, a nie jedyna obowiązująca receptura rodzinna.
Najbardziej charakterystycznym składnikiem jest kandyzowana skórka pomarańczowa. Dodaje drobnych, lekko ciągnących się kawałków i delikatnego cytrusowego aromatu, ale nie zamienia ciasta w biszkopt pomarańczowy. Anyż jest udokumentowaną regionalną przyprawą: Visit Friesland wspomina o nim we Fryzyjskim Lesie, podczas gdy w innych okolicach częściej używa się cynamonu lub imbiru. W tej wersji profil przypraw uzupełnia niewielka ilość gałki muszkatołowej, aby smak skórki pozostał wyczuwalny. Większe kawałki skórki warto drobno posiekać, dzięki czemu ciasto łatwiej pokroić równo.
Ciasto przypomina delikatne słodkie ciasto kruche bardziej niż puszystą masę ucieraną. Zimne masło rozciera się z mąką i skrobią, a następnie łączy z jajkiem i niewielką ilością wody. Wyrabiać tylko do chwili, gdy okruchy połączą się w ciasto; długie zagniatanie może sprawić, że po upieczeniu warstwy będą twarde. Krótkie schłodzenie utwardza masło i ogranicza klejenie się ciasta. Podzielić je na większą część na spód i mniejszą na wierzch. W razie potrzeby każdą część rozwałkować między arkuszami papieru do pieczenia.
Masa migdałowa po wymieszaniu z jajkiem staje się miękka, a po upieczeniu tworzy bogatą w smaku, lekko ciągnącą się warstwę. Rozprowadzić ją cienko i równo, pozostawiając wąski margines przy brzegach. Górny płat powinien przykryć nadzienie aż do narożników. Docisnąć brzegi, aby masa pozostała w środku, i nakłuć wierzch widelcem, żeby para mogła uchodzić. Ciasto powinno być ścięte i lekko zrumienione; mocno brązowa skórka przytłumiłaby delikatny smak przypraw i cytrusów.
Przed nałożeniem lukru całkowicie ostudzić ciasto. Nawet lekko ciepła powierzchnia może sprawić, że różowy lukier spłynie albo stanie się przezroczysty. Do cukru pudru dodawać wodę stopniowo: gotowy lukier powinien wolno rozprowadzać się po powierzchni i sam się wyrównywać, a nie spływać po bokach. Do uzyskania delikatnego różu wystarczy mała kropla barwnika. Różowe wykończenie jest charakterystyczne wizualnie, natomiast nazwa wypieku odnosi się do skórki pomarańczowej. Pozostawić lukier bez poruszania, aż utworzy cienką, zastygniętą warstwę, a potem pokroić ciasto na małe porcje czystym, ostrym nożem.
Bita śmietana jest częstym, współczesnym wykończeniem stosowanym w piekarniach, ale używa się także kremu maślanego, a poszczególni fryzyjscy piekarze mają własny sposób dekorowania. W tym przepisie śmietankę dodaje się po pokrojeniu, aby kawałki zachowały równy kształt, a dekoracja pozostała świeża. Ubijać tylko do miękkich wierzchołków; zbyt mocno ubita śmietanka może stać się ziarnista i trudniej będzie ją wycisnąć z rękawa. Przy wcześniejszym przygotowaniu przechowywać polane lukrem ciasto bez śmietanki, a rozetki wycisnąć tuż przed podaniem.
Oranjekoek wymaga przede wszystkim cierpliwego studzenia, a nie skomplikowanych technik. Ciasto można przygotować wcześniej i schłodzić, a upieczony, niepokrojony placek polukrować później. Małe kwadraty podawać w temperaturze pokojowej do kawy lub herbaty. Gotowe ciasto powinno być delikatne, ale na tyle zwarte, by można było wziąć kawałek do ręki; wyczuwalne będą korzenne ciasto, drobne kawałki pomarańczy, wyraźna warstwa migdałowa i cienki różowy wierzch. Te cechy pozwalają rozpoznać fryzyjski wypiek, pozostawiając miejsce na lokalne różnice wpisane w jego tradycję.