Over pizza fritta napoletana
Napolitaanse gefrituurde pizza bestaat in meerdere streetfoodvormen. La Cucina Italiana onderscheidt de gesloten, gevulde pizza fritta van de open montanara of pizzella fritta, maar beide behoren tot de bredere familie van pizza’s die in olie worden gebakken. Deze pagina beschrijft bewust de open, gefotografeerde vorm en presenteert die niet als de enige canonieke uitvoering.
Het deeg is bewust eenvoudig: bloem, water, gist en zout. Een lange, gematigde fermentatie geeft rekbaarheid zonder veel gist te gebruiken. Kleine deegbollen worden met de vingertoppen geopend zodat de rand gas vasthoudt en daarna rond 185 °C gefrituurd. Het midden blaast snel op en vormt blazen, terwijl de buitenrand krokant en diep goudbruin wordt.
Het beleg gaat pas na het frituren op de pizza. Een kort gekookte tomatensaus voorkomt dat het deeg in de olie onder natte saus ligt. Fijn geraspte harde kaas smelt licht op het hete oppervlak en de basilicum gaat er als laatste op, passend bij de open goudbruine schijf met rode tomaat, fijne kaas en groene blaadjes.
De belangrijkste technische uitdaging is het herstellen van de olietemperatuur. Een te volle pan koelt de olie af en maakt het deeg vet; te hete olie kleurt de buitenkant voordat het midden kan uitzetten. Frituur daarom telkens één of twee kleine schijven.
Deze open vorm ligt dicht bij wat ook montanara of pizzella fritta wordt genoemd. Daarom wordt hij hier als één duidelijke open gefrituurde-pizza-identiteit behandeld en niet als twee afzonderlijke gerechten.
.webp)

.webp)
.webp)