Suwon wang-galbi to znane danie z miasta Suwon w prowincji Gyeonggi. Duże żeberka wołowe nacina się wzdłuż długiej kości, a mięso rozkłada w szeroki płat przed grillowaniem nad węglem drzewnym. Koreańskie słowo „wang” oznacza króla albo coś dużego; w nazwie podkreśla rozmiar żeberek. Koreańska organizacja turystyczna opisuje to danie jako duże żebro, którego mięso cienko rozłożono wokół kości i doprawiono przede wszystkim solą. Odmiennie niż w wielu odmianach galbi, marynata nie opiera się tu na sosie sojowym. Wyraźnie pozostają smak wołowiny i słonej przyprawy.
Suwon od dawna słynie z restauracji podających wołowe żeberka. Encyklopedia koreańskiej kultury ludowej opisuje rozwój lokalnych lokali, a koreańska organizacja turystyczna wiąże tę tradycję z restauracją Hwachunok, otwartą w 1945 roku w pobliżu targu bydła. W 1956 roku lokal zaczął serwować grillowane żeberka wołowe, które stały się podstawą słynnego dania z Suwon. Duży rozmiar żebra i rozkładanie mięsa wokół kości nadal uchodzą za charakterystyczne cechy miejscowego stylu. Ten przepis domowy opiera się na jednej szczegółowej recepturze regionalnej z podanymi ilościami; nie przedstawia wszystkich restauracji ani odmian galbi.
Szczegółowy przepis w Koreańskim Portalu Wiedzy Tradycyjnej podaje 2 kg żeberek wołowych, 200 g cebuli oraz dokładne ilości soli, cukru, oleju sezamowego i sezamu, pieprzu, dymki i czosnku. Przy imbirze, syropie ryżowym i klarownym winie ryżowym źródło pozostawia zapis „według potrzeby”, dlatego nie dopisano tam wymyślonych ilości. Około sześciu porcji głównych to szacunek redakcyjny dla mięsa z kością. Koreańskie miarki: 15 ml na łyżkę stołową i 5 ml na łyżeczkę, przeliczono na mililitry. Nie przeliczano objętości na gramy bez wiarygodnych danych o gęstości każdego składnika.
Źródła różnią się proporcją soli do cukru. Zmierzony przepis portalu podaje 1½ łyżki soli i 3 łyżki cukru. Inne opisy regionalne wskazują bardziej słoną formułę; koreańska encyklopedia oraz niemieckojęzyczny przegląd koreańskiej organizacji turystycznej podają nawet proporcję sześć do jednego. Ta wersja zachowuje pełną listę ilości z przepisu portalu i nie łączy sprzecznych proporcji. Cebula jest wymieniona w źródle, ale bez wskazówki, jak ją przygotować. Tutaj kroi się ją w duże łódeczki i grilluje obok mięsa. To redakcyjny pomysł na podanie, a nie krok z oryginalnego źródła.
Przygotowanie zaczyna się od schłodzenia żeberek: przez 24–36 godzin w temperaturze około 2 °C. Zimne mięso łatwiej oczyścić i podzielić. Potem trzeba pokroić je na porcje, usunąć nadmiar tłuszczu i ostrożnie rozłożyć mięso wokół kości w długi płat. Nacięcia powinny być małe i płytkie, aby mięso nie oddzieliło się od kości. Rozłożona powierzchnia lepiej przyjmuje marynatę, a kość pozostaje przy mięsie, co pozwala zachować charakterystyczny sposób podania. Podczas pracy utrzymywać surową wołowinę w chłodzie i używać osobnej, czystej deski, by nie dotknęła gotowych produktów.
Rozprowadzić słoną marynatę równomiernie po obu stronach żeberek. Przykryć miskę i wstawić do lodówki na pełne dwa dni, w temperaturze nie wyższej niż 4 °C. Większość tego czasu nie wymaga pracy, ale źródło wyraźnie zaleca dwudniowe marynowanie. Nie przyspieszać go przez pozostawienie surowego mięsa na blacie. Przed grillowaniem przygotować stabilny, umiarkowany żar z węgla drzewnego. Cukier karmelizuje się i szybko ciemnieje, dlatego często obracać żeberka. Jeśli powierzchnia zacznie zbyt szybko się przypiekać, przenieść mięso w chłodniejsze miejsce grilla.
Dla bezpieczeństwa zmierzyć czystym termometrem spożywczym temperaturę w najgrubszej części całego kawałka: powinna wynosić co najmniej 63 °C. Następnie odstawić mięso na minimum trzy minuty. Sam kolor nie potwierdza bezpiecznej temperatury. Żeberka podawać na gorąco, na przykład z ryżem, świeżymi przystawkami lub zimnym makaronem. Koreańska organizacja turystyczna również wymienia ryż i zimny makaron jako dodatki do żeberek z Suwon. Ze względu na długą kość i dużą porcję pozostałe dodatki mogą być proste. Węgiel, sezam i słona przyprawa zapewniają dużo aromatu bez użycia sosu sojowego.
Ta wersja zachowuje składniki i kolejność zmierzonej receptury regionalnej, a jednocześnie wyjaśnia różnice w proporcjach soli i cukru. Osoby, które pierwszy raz przygotowują duże żeberka, mogą poprosić rzeźnika o pozostawienie długiej kości i rozłożenie mięsa wokół niej; dokładne oczyszczanie zajmuje trochę czasu. Gotowe resztki szybko przełożyć do płytkiego, zamykanego pojemnika i schłodzić. Dzięki temu danie pozostaje wyraźnie związane z tradycją galbi z Suwon, a domowy kucharz otrzymuje konkretne ilości, jasną kolejność i sprawdzalny pomiar temperatury. Składniki bez dokładnych ilości w źródle pozostają elastyczne, zamiast sprawiać wrażenie precyzyjnie odmierzonych.