Pruimenvlaai to vlaai ze śliwkami, kojarzona z holenderską prowincją Limburgia. Nazwa vlaai określa płaski, regionalny wypiek na cienkim spodzie drożdżowym, pieczony razem z nadzieniem. W różnych miejscach i domach zmieniają się zarówno nadzienia, jak i sposób przygotowania. Dlatego ten przepis ze świeżymi śliwkami jest jednym z udokumentowanych wariantów domowych, a nie jedyną oficjalną recepturą. W rankingu danie przypisano do południowej Holandii, natomiast przejrzane materiały o tradycji i recepturze wskazują konkretnie na Limburgię.
Ciasto jest miękkie, a pełne mleko, cukier i masło nadają mu nieco bogatszy smak. Mleko z masłem podgrzać tylko do letniej temperatury, zanim trafią do mąki i drożdży. Zbyt gorący płyn może osłabić działanie drożdży. Ciasto wyrabiać, aż stanie się gładkie i elastyczne, a następnie dać mu czas na wyrośnięcie. Odpowiednie będzie ciepłe miejsce bez przeciągów. O zakończeniu pierwszego wyrastania świadczy przede wszystkim podwojenie objętości, nawet jeśli w chłodnej kuchni trwa to dłużej niż godzinę.
Okrągła, płytka forma o średnicy 28 cm pozwala uzyskać szeroką, niską vlaai z dużą powierzchnią na owoce. Ciasto rozwałkować cienko i dopasować do niskiego rantu, zamiast tworzyć grubą, zamkniętą tartę. Nakłucie spodu widelcem zmniejsza ryzyko powstania dużych pęcherzy podczas pieczenia. Krótkie drugie wyrastanie po wyłożeniu formy pozwala ciastu odpocząć i ułożyć się w naczyniu. Mąkę na stolnicę i do formy odmierzyć z podanej ilości, aby nie zmieniać składu ciasta.
Dojrzałe świeże śliwki mają słodko-kwaśny smak i miękną w piekarniku. Wybierać owoce dojrzałe, ale na tyle jędrne, by zachowały kształt po przekrojeniu. Bardzo miękkie śliwki mogą puścić więcej soku. Usunąć pestki i ułożyć połówki na cieście z cienką warstwą bułki tartej. Bułka wchłonie część wilgoci z owoców. Rozmieścić śliwki równomiernie, bez układania ich w wysoką warstwę; dzięki temu spód ma większą szansę upiec się równomiernie.
Cukier w cieście wspiera jego smak i pracę drożdży. W wariancie ze świeżymi śliwkami osobną łyżkę cukru rozsypuje się także na owocach. Chodzi o holenderską łyżkę stołową o pojemności 12 ml. Ta wartość opisuje objętość miarki, a nie wagę cukru. Śliwki różnią się słodyczą, dlatego dodatkowa ilość cukru jest umiarkowana. Cukier puder pozostaje opcjonalny; po całkowitym ostudzeniu można cienko oprószyć nim brzegi vlaai.
Vlaai piecze się razem z owocami, a nie wykłada świeżym nadzieniem na wcześniej upieczony spód. W tym domowym wariancie wysoka temperatura pomaga upiec cienkie ciasto drożdżowe i zmiękczyć śliwki. Pod koniec podanego czasu sprawdzać kolor i miękkość owoców. Piekarniki i wilgotność owoców nie są identyczne, dlatego czas jest wskazówką, a nie powodem do automatycznego przedłużania pieczenia. Brzeg powinien się zarumienić, a śliwki zmięknąć; cienki spód powinien jednak zachować dość stabilności, by można było podnieść kawałek.
Po upieczeniu ustawić formę na kratce i pozostawić vlaai do ostygnięcia przed wyjęciem. W tym czasie owoce i sok się ustabilizują, a cienki spód będzie łatwiejszy do przenoszenia. Wyjmowanie gorącego wypieku może spowodować wygięcie lub pęknięcie brzegów. Oprószenie cukrem pudrem jest opcjonalnym dodatkiem. Nie należy do pieczonego nadzienia i nie stanowi obowiązkowej cechy każdej Pruimenvlaai.
Ten przepis wykorzystuje świeże śliwki, ale istnieją także vlaai z owocami suszonymi. W limburskich wypiekach spotyka się różne nadzienia owocowe: wierzch może pozostać odkryty, zostać przykryty ciastem albo ozdobiony kratką. Nie da się sprowadzić tych różnic do jednej uniwersalnej receptury. Odkryta powierzchnia pokazuje świeże owoce i odpowiada współczesnemu przepisowi na vlaai ze śliwkami, który posłużył jako jedno ze źródeł tego wariantu domowego.
W planie uwzględnić pierwsze wyrastanie, krótkie drugie wyrastanie i pieczenie. Śliwki można przygotować podczas drugiego wyrastania, ale pierwszego nie należy pomijać. Zbyt cienko rozwałkowane ciasto łatwiej się rwie. Jeśli w pomieszczeniu jest chłodno, wydłużyć czas wyrastania do chwili, gdy ciasto odpowiednio zwiększy objętość. Nie dosypywać drożdży na oko ani nie przyspieszać procesu zbyt gorącym mlekiem; spokojne wyrastanie lepiej odpowiada zamierzonej strukturze ciasta.
Przed krojeniem pozostawić vlaai do ostygnięcia na tyle, by cienki spód zachował kształt. Podawać kawałki do kawy albo jako prosty deser. Resztę przykryć i wstawić do lodówki w ciągu 2 godzin; zjeść w ciągu 3 dni. Kawałki można szczelnie zapakować i zamrozić na okres do 3 miesięcy jako wskazówkę dotyczącą zachowania jakości. Rozmrażać w lodówce lub w temperaturze pokojowej. To praktyczny domowy sposób na limburską vlaai ze śliwkami, bez twierdzenia, że jest to produkt chroniony lub jedyna receptura regionalna.