Mosselen met witte wijn to niderlandzkie danie z muli gotowanych w dużym garnku z białym winem i niewielką ilością warzyw. Najpierw płyn doprowadza się do wrzenia, a następnie dodaje mule i potrząsa garnkiem, by muszle ogrzewały się równomiernie. Mule oddają słonawy sok, który łączy się z winem i tworzy lekki wywar podawany razem z muszlami. W tej wersji podstawę aromatyczną stanowią por, cebula i seler naciowy, a na końcu dodaje się natkę pietruszki. Białe wino nadaje wywarowi świeży aromat, ale to mule pozostają głównym składnikiem. Nazwa opisuje sposób przygotowania, a nie jedną prawnie ustaloną recepturę.
W niderlandzkich domach i restauracjach zmieniają się zarówno warzywa, jak i płyn do gotowania. Niektórzy używają piwa zamiast wina, inni dodają zioła lub masło. Zeeland.com opisuje mule z Zelandii krótko gotowane z cebulą i pietruszką, z możliwością użycia białego wina albo piwa. W innych regionalnych przepisach wino trafia bezpośrednio do garnka. Ponieważ wybrana nazwa dania wyraźnie wskazuje na białe wino, w tym przepisie wino jest częścią wywaru. Potrawa różni się od Mosselen natuur, w którym mule paruje się z niewielką ilością wody. Zachowanie niderlandzkiej nazwy pomaga odróżnić tę wersję od innych dań z muli w białym winie.
Mule są silnie związane z pływowymi wodami Zelandii i miejscowościami rybackimi, takimi jak Yerseke i Bruinisse. Hoduje się je w żyznych akwenach, między innymi w Oosterschelde i na Morzu Wattowym; w regionie działają też wyspecjalizowani producenci i sprzedawcy. Sezon trwa zwykle mniej więcej od lipca do początku kwietnia, choć jego dokładny początek zależy od jakości zbiorów i dostępnej podaży. Chłodniczy transport sprawia, że mule są dostępne przez znaczną część tego okresu. Dawna zasada, by jeść mule tylko w miesiącach z literą „r”, nie opisuje dobrze dzisiejszej dostępności. Wybierać mule od zaufanego sprzedawcy, stosować się do informacji na opakowaniu i przechowywać je w lodówce do czasu przygotowania.
Masa muli w muszlach nie jest równa ilości jadalnego mięsa. Dwa kilogramy żywych muli wystarczą na około dwie obfite porcje dania głównego; pieczywo lub frytki można podać osobno. Muszle zajmują dużo miejsca, a wielkość i ilość mięsa różnią się między dostawami i sezonami. Do tej ilości użyć garnka o pojemności około pięciu–sześciu litrów, tak aby można było potrząsać nim bez wysypywania zawartości. Szczelnie dopasowana pokrywka zatrzymuje parę i pomaga szybko ponownie doprowadzić wywar do wrzenia.
Mule sprawdzić tuż przed gotowaniem. Do tego czasu przechowywać je w lodówce zgodnie z informacją na opakowaniu. Krótko opłukać pod zimną bieżącą wodą i usunąć widoczny piasek oraz zabrudzenia. Wyrzucić pęknięte muszle. Jeśli żywa mula jest otwarta, stuknąć w muszlę i chwilę odczekać; wyrzucić ją, jeśli się nie zamknie. Nie pozostawiać żywych muli długo w słodkiej wodzie — nie jest to potrzebne w tym szybkim przepisie i może wpłynąć na smak. Surowe mule i ich płyn trzymać z dala od gotowych do spożycia produktów. Po kontakcie umyć ręce oraz przybory kuchenne.
Cienkie krążki pora, drobno posiekana cebula i plasterki selera naciowego tworzą aromatyczną podstawę, która nie przytłacza muli. Wlać do garnka umiarkowaną ilość wytrawnego białego wina i krótko zagotować przed dodaniem mięczaków. Wybrać świeże w smaku wino, które nie jest słodkie ani mocno dębowe. Podczas gotowania warzywa miękną, a ich aromat łączy się z winem i płynem oddawanym przez mule. Nie dodawać soli z góry: mule i wywar są naturalnie słone. W podstawowej wersji wystarczą czarny pieprz i natka pietruszki.
Po włożeniu muli do garnka szczelnie zamknąć pokrywkę i gotować na dużym ogniu. Większa ilość może potrzebować kilku minut, zanim płyn ponownie zacznie wrzeć, dlatego krótki czas gotowania liczyć od tego momentu. Otwierać pokrywkę od strony odwróconej od twarzy, aby gorąca para uchodziła w przeciwnym kierunku. Potrząsać garnkiem, używając rękawic kuchennych, albo zamieszać od dna długą łyżką, po czym ponownie przykryć. W ten sposób mule z dna przesuwają się ku górze i gotują równomierniej. Po kilku minutach sprawdzić efekt i nie pozostawiać garnka bez nadzoru.
Otwarte muszle i całkowicie ugotowane mięso są oznakami gotowości. Wyrzucić uszkodzone mule znalezione przed gotowaniem oraz te, które pozostały zamknięte po obróbce, zgodnie z niderlandzkimi wskazówkami bezpieczeństwa żywności zapisanymi w źródłach przepisu. Nie gotować dłużej, niż to konieczne, ponieważ mięso stanie się twarde i pomarszczone. Mięczaki należą do ważnych alergenów. Kobietom w ciąży, małym dzieciom, osobom starszym i osobom z osłabioną odpornością odradza się jedzenie surowych lub niedogotowanych mięczaków. Podawać mule dopiero po dokładnym podgrzaniu i całkowitym ugotowaniu.
Tuż przed podaniem posypać mule natką pietruszki i postawić na stole gorący garnek. Do każdej porcji dodać trochę wywaru, pozostawiając piasek i osad na dnie. Frytki, treściwe pieczywo lub prosta sałata pasują jako osobne dodatki, ale nie wchodzą do ilości składników podanych w przepisie. Obok postawić pustą miskę na muszle. Najlepiej zjeść mule od razu po przygotowaniu. Resztki szybko schłodzić, w ciągu dwóch godzin wstawić do lodówki w przykrytym naczyniu i wykorzystać w ciągu dwóch dni. Wyrzucić mule o zmienionym kolorze lub nieprzyjemnym zapachu.