Gaufre lilloise fourrée — cienkie drożdżowe gofry z Lille z nadzieniem maślanym z vergeoise
Nadziewany gofr z Lille należy do innej rodziny niż wysokie gofry brukselskie, gofry leodyjskie z cukrem perlistym czy suche, bardzo cienkie wafle. Tutaj drożdżowe ciasto dzieli się na małe owalne porcje i piecze między płytkimi płytami o drobnej kratce, aby każdy gofr pozostał cienki i elastyczny. Dopóki jest jeszcze ciepły, rozcina się go w poziomie i wypełnia nadzieniem, zanim miękisz całkowicie stężeje.
Kluczowym składnikiem nadzienia jest vergeoise, wilgotny cukier wytwarzany z buraka cukrowego. Po połączeniu z miękkim masłem tworzy plastyczną masę, która jest delikatniejsza niż nadzienie na suchym cukrze kryształ. Samo ciasto jest tylko umiarkowanie słodkie, a główna słodycz znajduje się w środku. Do każdego z dwudziestu gofrów trafia około 18,5 g nadzienia.
Najbardziej wymagająca część pracy odbywa się przy gorącej gofrownicy. Piec po dwa gofry tylko do jasnozłotego koloru, od razu rozcinać je nożem ząbkowanym i napełniać, kiedy są jeszcze giętkie. Zbyt ciemny gofr robi się kruchy i pęka przy rozcinaniu. Po złożeniu warto ułożyć nadziane sztuki pod lekkim naciskiem podczas studzenia, aby obie cienkie połówki pozostały w kontakcie, gdy masło znowu się ustabilizuje.


