01Namoczyć szafran.
Nitki szafranu namoczyć w około 80 ml gorącego wywaru na czas przygotowywania bazy ryżowej.
Mediolańskie risotto szafranowe z ryżu Carnaroli, bulionu wołowego, szpiku kostnego, masła i Parmigiano, wykończone all’onda.

Risotto alla milanese rozpoznaje się przede wszystkim po kolorze, ale sam szafran go nie definiuje. Tradycja mediolańska opiera się także na bogatej, wytrawnej bazie, historycznie zawierającej szpik wołowy, oraz na końcowej mantecaturze z masłem i tartym serem, która nadaje ryżowi płynną, połyskliwą konsystencję.
Accademia Italiana della Cucina opisuje metodę rozpoczynającą się od delikatnego gotowania szpiku, masła i cebuli, następnie podprażania ryżu w tym tłuszczu i dolewania gorącego wywaru po chochli. Szafran dodaje się w trakcie gotowania, a ryż pozostawia al dente.
Mediolańskie przepisy pisane z XIX wieku potwierdzają połączenie ryżu, szafranu, szpiku, wywaru i startego sera; późniejsze wersje często zawierają białe wino i obfite wykończenie masłem. Słynna legenda o witrażu z 1574 roku jest kulturowo pamiętna, jednak dokumentalne dowody na rozpoznawalną potrawę pochodzą z początku XIX wieku.
Carnaroli jest praktycznym wyborem, ponieważ zachowuje strukturę mimo wielokrotnego dolewania wywaru. Niezależnie od odmiany ryżu płyn powinien stale lekko wrzeć, aby każda chochla wywaru była wchłaniana bez ciągłego schładzania naczynia.
Mantecaturę przeprowadza się po zdjęciu z ognia. Zimne masło i Parmigiano wmieszać lub energicznie podrzucać z gotowym ryżem, a następnie krótko odstawić risotto. Prawidłowa konsystencja to all’onda: na tyle płynna, by delikatnie rozpływać się po ciepłym talerzu, a nie na tyle sztywna, by utrzymywać kopczyk.
Nitki szafranu namoczyć w około 80 ml gorącego wywaru na czas przygotowywania bazy ryżowej.
Na małym ogniu roztopić 20 g masła ze szpikiem kostnym. Dodać cebulę i gotować delikatnie przez 5–6 minut, aż będzie miękka i szklista, bez mocnego rumienienia.
Dodać Carnaroli i mieszać na średnio dużym ogniu przez 1–2 minuty, aż ziarna będą gorące i lekko przezroczyste na brzegach.
Dodać białe wino i gotować, aż zniknie ostry aromat alkoholu.
Dodać chochlę gorącego wywaru i regularnie mieszać. Kolejne porcje wywaru dolewać dopiero wtedy, gdy poprzednia zostanie w większości wchłonięta, utrzymując stałe lekkie wrzenie ryżu.
Mniej więcej w połowie trwającego 16–18 minut gotowania ryżu dodać szafran wraz z wywarem, w którym się moczył. Kontynuować, aż ziarna będą al dente i otoczone kremowym płynem.
Ryż powinien nadal mieć lekko twardy środek, a otaczający go płyn wyglądać kremowo, nie wodniście.
Zdjąć naczynie z ognia. Dodać pozostałe 60 g zimnego masła i Parmigiano, a następnie energicznie mieszać lub podrzucać, aż całość stanie się połyskliwa i zemulgowana.
Przykryć na 1–2 minuty, następnie jeszcze raz wymieszać i w razie potrzeby skorygować konsystencję niewielką ilością gorącego wywaru. Podawać natychmiast.
Po przechyleniu talerza risotto powinno powoli się rozpływać, a nie pozostawać sztywnym kopczykiem.
Szpik kostny należy do udokumentowanej tradycji mediolańskiej, ale niektóre współczesne przepisy domowe go pomijają. Ta wersja zachowuje go dla głębi smaku i ciągłości historycznej.
Nitki namoczyć w gorącym wywarze zamiast smażyć je w tłuszczu; pozwala to wydobyć kolor i aromat bez przypalenia przyprawy.
Używać wywaru wytrawnego, ale niezbyt słonego. Redukcja podczas gotowania koncentruje sól, a Parmigiano dodaje jej jeszcze więcej przy wykańczaniu.
Risotto alla milanese często podaje się obok ossobuco, ale równie dobrze może być samodzielnym pierwszym daniem.
Wartość szacunkowa zakłada 1 L umiarkowanie doprawionego wywaru wołowego oraz pełne ilości masła, szpiku i Parmigiano.
Zawiera mleko. Wywar może zawierać seler lub inne alergeny w zależności od sposobu przygotowania.
Domowy wywar mięsny przechowywać w lodówce i przed użyciem ponownie doprowadzić do pełnego wrzenia.
Resztki risotta wstawić do lodówki w ciągu 2 godzin; ryż szybko schłodzić, ponieważ ugotowany ryż pozostawiony w cieple może sprzyjać namnażaniu bakterii.
Szafran. Przyprawę należy namoczyć w gorącym wywarze, aby jej kolor i aromat równomiernie się rozprowadziły.
Jest częścią udokumentowanych tradycyjnych receptur i metody Accademia, choć wiele współczesnych wersji domowych go pomija.
Carnaroli jest bardzo praktycznym wyborem, ponieważ zachowuje strukturę podczas stopniowego wchłaniania wywaru i mantecatury.
Gotowe risotto powinno być na tyle płynne, by poruszać się jak fala, gdy patelnię lub talerz delikatnie się przechyli.