O piadinie romagnola
Piadina Romagnola to placek z płyty najbardziej kojarzony z Romanią. Konsorcjum PGI określa ciasto na bazie mąki pszennej lub orkiszowej, wody, tłuszczu i soli oraz dwa uznane style gotowego wyrobu: grubszą, bardziej kruchą piadinę oraz cieńszy, bardziej miękki typ riminese.
Na dostarczonych zdjęciach widać elastyczne, złożone piadiny, dlatego ten przepis wybiera cieńszy styl, pozostając w logice chronionej specyfikacji. Samo ciasto jest proste: mąka, woda, smalec i sól, bez długiej fermentacji. Odpoczywa tylko tyle, by gluten się rozluźnił i ciasto łatwo się wałkowało.
Każdą kulkę rozwałkować na krążek o średnicy około 25 cm i grubości około 2–3 mm. Gorąca płyta tworzy nieregularne, przypieczone pęcherzyki charakterystyczne dla cieńszego stylu. Pieczenie powinno być szybkie — łącznie około kilku minut — aby placek pozostał giętki, zamiast wyschnąć na krakers.
Nadzienie pokazane na zdjęciach odpowiada także popularnemu sposobowi podawania w Romanii: prosciutto, miękki świeży ser, taki jak squacquerone, oraz rukola. Składniki te uwzględniono tutaj, aby zdjęcie główne i przepis przedstawiały tę samą gotową potrawę, a nie pusty placek obok fotografii wersji z nadzieniem.
Placek nadziewać, gdy jest jeszcze ciepły: para i ciepło resztkowe lekko zmiękczają ser, nie powodując całkowitego zwiędnięcia zieleniny. Złożyć raz i zjeść od razu, dopóki zrumieniona powierzchnia pozostaje miękka w miejscu zgięcia i lekko chrupiąca na brzegach.
.webp)
.webp)

.webp)