Groninger droge worst to surowa, suszona kiełbasa wieprzowa pochodząca z północnej Holandii, wyróżniająca się wyraźnym aromatem goździków. W Groningen podaje się ją często pokrojoną w cienkie plastry jako część borrelplank — holenderskiej deski z różnymi małymi przekąskami, po które sięga się wspólnie. Ten przepis przedstawia współczesny sposób podania: gotową do spożycia kiełbasę wytwarzaną komercyjnie, sos z musztardy i miodu, mollebonen, czyli lekko prażony i solony bób, ser, żytnie pieczywo oraz ogórek. Nie jest to instrukcja peklowania, fermentowania ani suszenia kiełbasy w domu.
Kiełbasa należy do szerszej tradycji droge worst z północnej Holandii; w lokalnej odmianie języka spotyka się także nazwę dreuge worst. Źródła opisujące regionalny produkt wymieniają wieprzowinę, sól, pieprz i przyprawy, przy czym w wersji groningskiej szczególnie wyczuwalne są goździki. W porównaniu z wariantem z Drenthe kiełbasa z Groningen bywa zwykle mniej twarda. Receptury i proporcje przypraw różnią się jednak zależnie od miejscowości, rodziny i producenta. Dlatego warto wybrać produkt z Groningen, ale nie przedstawiać jednej mieszanki przypraw jako obowiązującej receptury.
W udokumentowanej groningskiej desce przekąsek zestawia się suszoną kiełbasę z Groningen z lokalnym miodem, musztardą gruboziarnistą, mollebonen, serem, tostami i ogórkiem. Sos przygotowuje się w proporcji trzech łyżek musztardy na jedną łyżkę miodu. W tym przepisie holenderska łyżka stołowa (eetlepel) ma objętość 12 ml, stąd 36 ml musztardy i 12 ml miodu. Mollebonen podaje się jako zwykły, lekko prażony i solony bób — osobną przekąskę obok kiełbasy, sosu, sera, pieczywa i ogórka.
Do podania nadaje się wyłącznie komercyjnie wytwarzana kiełbasa Groninger droge worst, którą producent wyraźnie oznaczył jako gotową do spożycia. Jest to peklowany i suszony produkt mięsny; ten przepis nie opisuje peklowania, fermentacji, wędzenia ani domowego suszenia. Takie procesy wymagają kontrolowanych i sprawdzonych warunków, a improwizowana metoda może być niebezpieczna. Nieotwarte opakowanie przechowywać zgodnie z etykietą. Po otwarciu kiełbasę schłodzić według informacji producenta i kroić czystymi przyborami krótko przed podaniem. Wyraźny aromat goździków nadaje jej regionalny charakter. Inna holenderska kiełbasa suszona może stanowić wariant, ale nie jest tym samym produktem z Groningen.
Ser towarzyszy kiełbasie, ale nie stanowi głównego składnika, od którego pochodzi nazwa produktu. Półtwardy ser farmerski z Groningen pasuje do regionalnego zestawu, o ile wybierze się jego pasteryzowany wariant i sprawdzi etykietę. Zwarte żytnie pieczywo lub pieczywo chrupkie stanowi stabilną podstawę dla kiełbasy i sosu. Ogórek wnosi świeży, chłodny akcent. Miseczka lekko prażonego i solonego bobu mollebonen dodaje chrupiącą przekąskę związaną z Groningen. Jeśli mollebonen nie są dostępne, zamiennik należy jasno nazwać, nie przedstawiając go jako regionalnej odmiany bobu.
Sos można wymieszać w kilka minut. Gruboziarnista musztarda zapewnia teksturę, a łagodny lokalny miód równoważy jej ostrość, nie tłumiąc jej całkowicie. Zachować podaną proporcję trzech części musztardy do jednej części miodu. Źródło doprawia sos po jednej szczypcie mielonego czarnego pieprzu i soli; nie podaje dodatkowej soli. Sos można przygotować krótko przed podaniem i przechować przykryty w lodówce. Podać go w osobnej miseczce, aby pieczywo pozostało chrupkie i każdy sam wybrał ilość.
Ponieważ na tej desce suszona kiełbasa podawana jest na zimno, nie jest ona odpowiednia dla wszystkich. Holenderskie zalecenia dla kobiet w ciąży odradzają jedzenie suszonej kiełbasy na zimno. Aktualne zasady bezpieczeństwa żywności należy uwzględniać również w przypadku małych dzieci, osób starszych i osób z osłabioną odpornością. Osobom, którym odradza się zimną kiełbasę, podać inną przekąskę albo osobno przygotowaną, odpowiednio i dokładnie podgrzaną alternatywę. Należy używać czystej deski i podawać danie bez zbędnej zwłoki. Resztki przechowywać w czystym, przykrytym pojemniku w temperaturze 4 °C i stosować się do etykiety; obowiązuje najkrótszy wskazany termin. Holenderskie Voedingscentrum podaje ogólny czas 5–7 dni w lodówce dla otwartej suszonej kiełbasy. Dla osób starszych, kobiet w ciąży, bardzo małych dzieci i osób z osłabioną odpornością wskazuje 2–3 dni. W ciąży w przypadku produktu oznaczonego jako zapakowany w atmosferze ochronnej zalecany czas po otwarciu wynosi 2 dni. Krótszy termin na opakowaniu ma pierwszeństwo.
Przed podaniem należy też sprawdzić etykiety sera, pieczywa i bobu. Na desce mogą znaleźć się mleko, gorczyca, żyto lub pszenica oraz bób; informacja o śladowych ilościach i kontakcie krzyżowym zależy od konkretnego produktu. Ewentualną zamianę składnika należy wyraźnie oznaczyć jako wariant. Niewykorzystane produkty trzymać w chłodzie do chwili dokładania kolejnych porcji; deskę można uzupełniać stopniowo, aby zachować chłodnicze warunki przechowywania. Kiełbasy, sera i ogórka nie należy pozostawiać na dłużej poza lodówką.