O Pane carasau
Pane carasau jest jednym z najbardziej rozpoznawalnych sardyńskich chlebów, czasem nazywanym carta da musica ze względu na cienkie, chrupiące płaty. Domowa metoda La Cucina Italiana wykorzystuje mąkę z semoliny z pszenicy durum, wodę, niewielką ilość drożdży i sól, z długim wyrastaniem przed wałkowaniem ciasta i pieczeniem na bardzo gorącej blasze.
Kluczowe pierwsze pieczenie jest niezwykle krótkie. Dwa cienkie krążki złożone razem potrzebują dość ciepła, by nadmuchać się jak balon, ale trzeba je wyjąć, zanim ścianki zesztywnieją. To krótkie nadmuchanie rozdziela warstwy i umożliwia podzielenie każdego chleba na dwa płaty.
Rozdzielanie jest najbardziej wymagającym technicznie momentem, ponieważ z nadmuchanego chleba uchodzi bardzo gorąca para. Krążek powinien odpoczywać tylko kilka sekund — tyle, by można było bezpiecznie chwycić go z ochroną — a następnie trzeba otworzyć go wzdłuż brzegu, dopóki pozostaje elastyczny. Czekanie do pełnego wysuszenia niemal uniemożliwia czyste rozdzielenie.
Drugie pieczenie, carasatura, suszy i lekko rumieni pojedyncze płaty. Po całkowitym ostudzeniu pieczywo powinno być kruche, lekkie i na tyle suche, by dobrze się przechowywało. Posmarowanie chrupiącego chleba oliwą, posypanie solą i krótkie ponowne podgrzanie daje pane guttiau — pokrewny, ale odrębny wyrób.
Bigoli wchłaniają sos podczas końcowego mieszania. Zachowaną wodę z gotowania dodaje się stopniowo, nie jednorazowo, aż cebula i oliwa utworzą lśniącą powłokę na każdej nitce. Patelnia powinna na końcu być niemal sucha pod makaronem, bez oddzielnej kałuży oliwy.
.webp)
.webp)
.webp)
.webp)