Mosselen natuur to holenderskie danie z żywych muli w muszlach. W tej prostej wersji do gotowania wystarczy niewielka ilość wody; nie dodaje się wina, soli ani aromatycznych warzyw. Pod przykryciem muszle się otwierają i uwalniają sok. Woda z garnka łączy się z nim w klarowny wywar.
Mosselen natuur nie ma jednej obowiązującej receptury, a skład płynu do gotowania może się różnić. Tutaj zachowano wariant z samą wodą. To inna wersja niż opisane w źródłach projektu mule po zeelandzku z porem, cebulą, selerem naciowym, liściem laurowym i białym winem. Tych składników nie dodaje się do tego przepisu.
Holenderskie mule mają długą drogę, zanim trafią do kuchni. Młode małże potrzebują około dwóch lat, by osiągnąć wielkość handlową. W tym czasie hodowcy mogą przenosić je w inne miejsce, aby miały przestrzeń do wzrostu. Po połowie partie trafiają na holenderską aukcję muli w Yerseke w Zelandii. Na podstawie próbek ocenia się wielkość partii, rozmiar muszli i mięsa oraz ilość luźnych zanieczyszczeń. Dlatego mule sprzedaje się na kilogramy w muszlach: waga zakupu obejmuje muszle, a ilość mięsa na talerzu różni się między partiami. Dwa kilogramy w tym przepisie to praktyczna porcja do garnka i na posiłek, a nie gwarantowana waga samego mięsa.
Zelandzki sezon na mule przypada zwykle od lata do zimy, często zaczyna się około lipca i trwa do kwietnia kolejnego roku. Dokładny początek zależy od podaży i jakości, które mogą się zmieniać wraz z wiosenną pogodą oraz stanem małży po okresie rozrodczym. Dawna zasada, że mule jada się tylko w miesiącach z literą „r”, jest nieaktualna: chłodniczy transport i nieprzerwany łańcuch chłodniczy zapewniają ich dostępność przez większą część roku. W domu najważniejsze jest kupienie świeżego, dobrze schłodzonego produktu, przestrzeganie daty i wskazówek z opakowania oraz szybkie przygotowanie. W Mosselen natuur na pierwszym planie pozostają mule i ich własny, słonawy sok. Chleb, frytki lub sos można podać osobno, bez zmiany podstawowego przepisu.
Żywe mule w muszlach przechowywać w lodówce zgodnie z informacją na opakowaniu i wyjąć tuż przed przygotowaniem. Szybko opłukać je pod zimną, bieżącą wodą, usuwając zabrudzenia z muszli. Nie moczyć muli. Uszkodzone muszle wyrzucić. Lekko otwartą muszlę delikatnie postukać; jeśli się nie zamknie, odrzucić mule.
Do 2 kg muli wybrać duży garnek ze szczelnie dopasowaną pokrywką. Muszle potrzebują miejsca, aby się otworzyć. Wlać 100 ml zimnej wody — tyle, by cienką warstwą pokryła dno. Nie zanurzać muli; podczas gotowania uwalniają własny sok.
Postawić garnek na dużym ogniu i nie otwierać go, dopóki nie zacznie uchodzić para. Gdy para stanie się intensywna, a płyn się zagotuje, odchylić pokrywkę od siebie. Potrząsnąć garnkiem albo przemieścić mule z dna ku górze i ponownie przykryć. Czas około 3–5 minut od ponownego pojawienia się pary jest orientacyjny; sprawdzać muszle wcześniej, ponieważ znaczenie mają wielkość muli, garnek i intensywność grzania.
Otwarta muszla i całkowicie ugotowane mięso wskazują, że mule są gotowe. Nie oceniać gotowości wyłącznie po otwarciu muszli; sprawdzić również mięso. Nie gotować muli dłużej, niż to konieczne, bo mięso stanie się twarde. Po gotowaniu wyrzucić muszle, które pozostały zamknięte.
Przełożyć mule łyżką cedzakową do podgrzanej miski i dodać trochę klarownego wywaru. Piasek i osad pozostawić na dnie garnka. Cytryna i natka pietruszki widoczne na zdjęciach są oddzielnym pomysłem na podanie, a nie składnikami ani etapem tego przepisu. Chleb i frytki również nie należą do listy składników.
Podana ilość — 2 kg muli w muszlach — daje dwie obfite porcje dania głównego; masa obejmuje muszle. Przygotowanie zajmuje około 10 minut, gotowanie około 8 minut, a całość około 18 minut. Czasy są orientacyjne; ważniejsze są otwarte muszle i całkowicie ugotowane mięso. Najlepiej podać danie od razu po ugotowaniu.
Sama liczba sztuk nie określa więc ilości mięsa na talerzu; wielkość i udział mięsa różnią się między partiami. Po zakupie warto ocenić stan i schłodzenie produktu, jego zapach oraz wskazówki z opakowania, a nie kierować się wyłącznie wagą. Dwa kilogramy pozostają praktyczną ilością do wspólnego garnka podawanego na gorąco z własnym wywarem.