Broodje halfom to kanapka kojarzona z Amsterdamem: miękką białą bułkę wypełniają gotowana wątróbka i pekelvlees, czyli holenderska wołowina peklowana lub dojrzewająca w solance, podawana jako wędlina. Nazwa nawiązuje do połączenia dwóch nadzień. Materiały dla odwiedzających Amsterdam opisują ją jako żydowsko-amsterdamski klasyk i wskazują zwykłą białą bułkę; miejskie zestawienia lokalnych specjałów wymieniają też białe witte puntje, gotowaną wątróbkę i pekelvlees. To kanapka z codziennego sklepu lub baru, a nie uroczyste danie. Jej charakter wynika z zestawienia miękkiego pieczywa, wyrazistej wołowiny i zwartej, lekko mineralnej w smaku wątróbki. Miękka bułka pełni także praktyczną funkcję: można ją rozchylić bez kruszenia i zachować na tyle zwartą, by cienkie plastry pozostały na miejscu. Pozostawiony z boku łącznik ułatwia trzymanie kanapki, a płaskie warstwy pomagają połączyć oba smaki w jednym kęsie. Dlatego w tej wersji pieczywo nie jest opiekane, a nadzienie pozostaje chłodne. Podgrzanie zmieniłoby prosty charakter kanapki składanej z gotowych produktów.
Danie jest związane z historią żydowskiej kuchni Amsterdamu. Opisy dawnych żydowskich sklepów z kanapkami przypominają o kulturze wyspecjalizowanych rzeźników i punktów z gotowym jedzeniem; lokalne opracowania śledzą obecność bułek z mięsem i wątróbką w żydowskiej dzielnicy co najmniej od XIX wieku. To kontekst kulturowy, a nie jedna obowiązująca receptura. Źródła różnią się co do dodatków: niektóre wspominają masło lub boczek, inne opisują prostsze połączenie. W tej wersji pozostają dwa podstawowe nadzienia. Przepis nie podaje statusu koszerności: nie zweryfikowano certyfikacji składników ani nadzoru nad przygotowaniem.
Pekelvlees to wołowina peklowana lub dojrzewająca w solance, sprzedawana jako wędlina do jedzenia na zimno. Drugim charakterystycznym składnikiem jest gotowana wątróbka wołowa, również pokrojona w cienkie plastry. Oba produkty trzeba kupić w pełni ugotowane i gotowe do spożycia. To zimna kanapka, a nie instrukcja gotowania surowej wątróbki ani peklowania mięsa w domu. Cienkie plastry łatwo ułożyć warstwami, dzięki czemu w każdym kęsie łączą się oba nadzienia. Biały pieprz dodaje łagodnej ostrości, nie przytłaczając już przyprawionego mięsa.
Poniższa receptura jest współczesną adaptacją do domowej kuchni, a nie odtworzonym historycznym przepisem. Źródła potwierdzają nazwę i typowy sposób podania, lecz nie podają wiarygodnych wag dla porcji przygotowywanej w domu. Dlatego 240 g każdego rodzaju mięsa to ilości redakcyjne dobrane do czterech bułek: na jedną przypada około 60 g wątróbki i 60 g pekelvlees. Równa masa jest praktycznym odczytaniem nazwy halfom, a nie twierdzeniem, że dawni sprzedawcy w Amsterdamie ważyli nadzienie w ten sposób. Ilość można dopasować do wielkości bułek, zachowując równowagę między obiema wędlinami.
Przygotowanie polega na prostym złożeniu kanapek. Małą bułkę naciąć wzdłuż, pozostawiając łączący ją brzeg. Oba rodzaje mięsa podzielić na cztery porcje, ułożyć je w bułkach i lekko oprószyć białym pieprzem. Nie dodawać soli, bo peklowana wołowina i gotowana wątróbka są już doprawione. Kanapka nie wymaga gotowania ani podgrzewania. Warianty spotykane w sklepach lub rodzinnych wersjach, na przykład z masłem, boczkiem albo innym dodatkiem, nie należą do tej podstawowej receptury.
Mięso trzymać w lodówce do chwili przygotowania bułek, a kanapki składać krótko przed jedzeniem. Holenderskie centrum żywienia Voedingscentrum zaleca przechowywać otwarte wędliny w temperaturze około 4 °C. Podaje ogólną średnią od 3 do 5 dni, a dla osób starszych, kobiet w ciąży, bardzo małych dzieci i osób z osłabioną odpornością krótszy okres od 2 do 3 dni. To ogólne wskazówki; pierwszeństwo mają termin i zasady przechowywania podane na opakowaniu konkretnego produktu. Nie trzymać mięsa poza lodówką podczas przygotowywania innych potraw, a niewykorzystane porcje szybko schować z powrotem.
Broodje halfom podawać od razu, gdy bułka jest jeszcze miękka, a nadzienie chłodne. Złożona kanapka najlepiej smakuje świeżo i receptura nie określa okresu przechowywania jej resztek. Związki tego dania z żydowską historią Amsterdamu są częścią jego kontekstu kulturowego, lecz sama domowa wersja nie ma potwierdzonego nadzoru koszernego ani certyfikacji składników. Nie należy więc określać jej jako koszernej. Takie rozróżnienie pozwala opisać pochodzenie kanapki bez nieuzasadnionej deklaracji dotyczącej konkretnego przygotowania.