Brabantse koffietafel najlepiej rozumieć jako obfity wspólny posiłek, a nie pojedynczy przepis o stałej liście składników. Niderlandzkie słowo koffietafel oznacza dosłownie „stół kawowy”, lecz w Brabancji opisuje rozbudowaną ucztę z pieczywem: chleby i bułki podaje się z serem, wędlinami, słodkimi dodatkami, a we współczesnych wersjach także z ciepłymi potrawami. Ten przepis zamienia elastyczny format w praktyczny plan dla ośmiu osób. To współczesna, udokumentowana interpretacja, a nie rekonstrukcja jednego historycznego menu.
Nazwa może sugerować lekką przerwę na kawę. W praktyce jest to raczej długi brunch lub nieformalny lunch. Goście samodzielnie łączą pieczywo, masło, ser oraz słodkie i wytrawne dodatki. Szeroki wybór pozwala jeść bez pośpiechu; taki stół można przygotować na spotkanie rodzinne lub inne zgromadzenie. Kawa i herbata pasują do tej formy, lecz potrawy są na tyle sycące, że tworzą pełny posiłek. Wspólne półmiski i koszyki ułatwiają wybieranie, a gospodarz może uzupełniać je w miarę potrzeby.
Nie ma jednej opowieści o pochodzeniu, która rozstrzygałaby wszystkie wątpliwości. Portal dziedzictwa Brabancji określa popularny obraz pradawnego chłopskiego zwyczaju jako „wymyśloną tradycję” i wiąże współczesny wizerunek uczty z wydarzeniem w Breugel z 1926 roku. Po uroczystości podano tam obfity posiłek z pieczywem, który miał przywoływać sceny z obrazów Pietera Bruegla; późniejsze wersje wzbogaciły się między innymi o luksusowe bułki i krokiety. Archiwum BHIC zachowuje inną relację ustną: według niej wcześniejsza forma mogła rozwinąć się około przełomu XIX i XX wieku jako poczęstunek po pogrzebie, gdy po długim dniu podawano chleb i ser. Fotografia z 1968 roku pokazuje stół rozszerzony o zupę, wędliny, zult, kiełbasę, chleb, pieczywo z rodzynkami i ontbijtkoek. Relacje opisują zmienne praktyki, a nie jedno nieprzerwane menu.
W tym zestawie centrum stołu stanowi pieczywo. Jasny lub ciemny chleb wiejski, chleb żytni, chleb z rodzynkami i ontbijtkoek różnią się strukturą i słodyczą. Wybór jest celowo elastyczny: można wykorzystać ofertę lokalnej piekarni, warto jednak uwzględnić zwykły chleb dla osób, które wolą neutralną bazę. Chleb żytni jest zwykle bardziej zwarty i wyrazisty, natomiast chleb z rodzynkami oraz ontbijtkoek są słodsze. Ułożenie słodkich rodzajów obok siebie ułatwia wybór i nie zmienia stołu w bufet deserowy. Ilość z receptury odnosi się do całej wybranej mieszanki pieczywa.
Gouda dobrze pasuje do tej kompozycji. Młody lub średnio dojrzały ser łatwo pokroić i podać zarówno ze zwykłym pieczywem, jak i z syropem jabłkowym. Szynka gotowana i boerenmetworst tworzą wytrawny zestaw. Boerenmetworst to niderlandzka peklowana kiełbasa wiejska; nie jest tym samym co miękka, świeża kiełbasa. To praktyczna propozycja nawiązująca do szerokiej tradycji podawania wędlin. Ilości obliczono dla ośmiu osób, lecz nie są historyczną normą: zapotrzebowanie zależy od apetytu, długości spotkania i pozostałych potraw. Mięsa zawierają wieprzowinę.
Ciepłe Brabantse worstenbroodje wnosi na stół regionalny wypiek. To miękka, podłużna bułeczka z doprawionym farszem wieprzowym. Ponieważ w zestawieniu danie to występuje także jako osobna brabancka specjalność, tutaj używa się gotowych, upieczonych sztuk, zamiast powtarzać przepis na ciasto i farsz. Podgrzać je zgodnie ze wskazówkami piekarni tuż przed podaniem. Bułeczki zawierają pszenicę i wieprzowinę. Przy gościach z ograniczeniami dietetycznymi wyraźnie oznaczyć mięso i używać oddzielnych przyborów do niego, do sera oraz do słodkich dodatków.
Przygotowanie polega głównie na starannym ułożeniu produktów. Pokroić pieczywo na poręczne kawałki, słodkie bochenki oddzielić od wytrawnych, a ser i mięso podać na osobnych półmiskach. Masło oraz syrop jabłkowy przełożyć do małych miseczek i dodać czyste noże do smarowania. Jeśli spotkanie potrwa dłużej, nie wystawiać całego chłodzonego zapasu naraz: podać mniejszą porcję, uzupełniać ją i szybko schować łatwo psujące się resztki do lodówki. Taki sposób ułatwia spokojne wybieranie i ogranicza czas, przez który chłodzone produkty stoją na stole.
Siłą Brabantse koffietafel jest możliwość wyboru. Jedni mogą przygotować prostą kanapkę z serem, inni połączyć chleb żytni, kiełbasę i masło albo zjeść kromkę chleba z rodzynkami do kawy. Podane ilości stanowią użyteczny punkt wyjścia. Źródła historyczne i współczesne pokazują jednak, że zawartość stołu zależała od domu, regionu i okazji. W razie potrzeby warto krótko wyjaśnić lokalne nazwy. To żywa regionalna forma posiłku, a nie rekonstrukcja jednego menu z przeszłości. Można podawać ją jako obfity lunch przy kawie lub herbacie.