.webp)
Pinđur z paskami pieczonej papryki w gęstej bazie pomidorowej
Charakter pinđur zmienia się zależnie od miejsca przygotowania. Niektóre regionalne wersje zawierają bakłażana; inne, zwłaszcza serbskie receptury domowe, koncentrują się na czerwonej papryce i pomidorze. Zastosowana tu wersja paprykowo-pomidorowa zachowuje paprykę w widocznych paskach. Ta grubsza struktura jest główną praktyczną różnicą w porównaniu z gładką, mocno mieloną pastą paprykową.
Paprykę piecze się w wysokiej temperaturze do pojawienia się pęcherzy na skórce, a następnie krótko przykrywa, aby ułatwić obieranie. Po usunięciu skórek i nasion miąższ rozrywa się lub kroi na wąskie paski zamiast przepuszczać przez maszynkę. Godzinne odsączanie usuwa wodę uwolnioną podczas pieczenia, pozwalając jednocześnie zachować miękki, lecz nierozdrobniony miąższ.
Pomidor redukuje się osobno z niewielką ilością cukru, zanim do garnka trafią paski papryki. Ta kolejność ma znaczenie. Gdy papryka gotuje się od początku, długa ekspozycja na ciepło rozkłada jej strukturę i gotowy relish staje się jednolity. Dzięki wcześniejszemu skoncentrowaniu pomidora wspólne gotowanie może pozostać stosunkowo krótkie i delikatne.
Olej, czosnek, pietruszka i sól zmieniają zredukowany pomidor z paskami papryki w lśniący relish. Mieszanie powinno przypominać składanie, a nie ubijanie. Ostatnim dodatkiem jest ocet winny o kwasowości 5%, po którym następuje tylko krótkie gotowanie. Gotowy pinđur powinien pokazywać paski papryki zawieszone w gęstej bazie pomidorowej, bez wodnistej obwódki przy krawędzi garnka.
Starsze praktyki przygotowywania zimnicy mogą wykorzystywać gorące napełnianie słoików do długiego przechowywania, lecz tę wersję schładza się w płytkich pojemnikach i przechowuje w 4 °C lub niżej, z chłodzonym okresem użycia wynoszącym 3 do 4 dni. Nadmiar porcji zamraża się, co pozwala uniknąć niezweryfikowanego twierdzenia o bezpiecznym domowym wekowaniu.