Pytania o podróże lotnicze: co naprawdę dzieje się podczas lotu

W miarę wznoszenia samolotu ciśnienie atmosferyczne spada. Procentowy udział tlenu w powietrzu pozostaje zasadniczo podobny, ale ciśnienie umożliwiające dostarczanie tlenu do organizmu maleje. Samolot transportowy kontroluje więc ciśnienie w kabinie, aby pasażerowie i załoga mogli funkcjonować bez dodatkowego tlenu podczas normalnego lotu przelotowego. W kabinie zwykle nie utrzymuje się ciśnienia jak na poziomie morza; pozostaje ono w certyfikowanym zakresie odpowiadającym znacznie niższej wysokości efektywnej niż rzeczywista wysokość samolotu.

Utrzymywanie ciśnienia wykorzystuje kondycjonowane powietrze i kontrolowany odpływ. Kadłub, drzwi, okna i uszczelnienia są częścią konstrukcji zaprojektowanej do wytrzymywania powtarzających się cykli ciśnieniowych. Systemy monitorują wysokość kabinową — ciśnienie wyrażone jako równoważna wysokość — a nie tylko wysokość samolotu nad ziemią. Załoga otrzymuje ostrzeżenia, jeśli wysokość kabinowa rośnie nienormalnie, a reakcja może obejmować użycie tlenu, zniżanie i zmianę lotniska docelowego.

Dekompresja może być szybka, powolna lub gwałtowna, zależnie od wielkości i charakteru otworu oraz różnicy ciśnień. Przy nagłej zmianie temperatury i wilgotności może pojawić się efektowna mgła, a luźne przedmioty mogą się przemieszczać. Ból uszu i zatok jest częsty, ponieważ uwięzione gazy rozszerzają się lub kurczą wraz ze zmianą ciśnienia. Żaden z tych objawów nie mówi pasażerowi, jak poważne jest zdarzenie; właściwym działaniem jest natychmiastowe założenie maski, jeśli zostanie uruchomiona, i wykonywanie instrukcji.

Podczas normalnego zniżania system stopniowo zwiększa ciśnienie w kabinie. Przełykanie, ziewanie lub łagodne techniki wyrównywania ciśnienia mogą pomagać zdrowym podróżnym, lecz silny ból, niedawna operacja lub niektóre schorzenia wymagają profesjonalnej porady przed lotem. Praktyczny wniosek jest taki, że ciśnienie w kabinie jest aktywnie zarządzane przez cały lot. Nie jest to zwykłe powietrze z pokoju przeniesione bez zmian w niebo.

Pasażerskie maski tlenowe uruchamiają się, gdy wysokość kabinowa przekroczy określony próg albo gdy system aktywuje załoga. Pociągnięcie maski w stronę twarzy zwykle uruchamia dopływ tlenu do danej jednostki. W wielu samolotach system pasażerski wykorzystuje chemiczne generatory tlenu; w innych mogą być zainstalowane systemy gazowe. Dokładna konstrukcja i czas działania zależą od samolotu, dlatego twierdzenia, że każda maska działa przez tę samą liczbę minut, są niewiarygodne.

Generator chemiczny nagrzewa się podczas pracy. To normalne i jest jednym z powodów, dla których pasażerowie nie powinni manipulować obudową. Tlen może płynąć w sposób ciągły, a nie tylko przy każdym wdechu, a przezroczysty worek rezerwuarowy może nie napełnić się całkowicie. Wygląd worka nie jest więc wiarygodnym testem. Załóż maskę na nos i usta, zabezpiecz gumkę, oddychaj normalnie i pozostaw ją założoną do odwołania.

System ma chronić pasażerów, gdy piloci zniżają się na wysokość, na której dodatkowy tlen nie jest już potrzebny, albo gdy samolot osiąga inny bezpieczny stan. Zniżanie może wydawać się strome, a dźwięk silników może się zmienić w miarę zarządzania mocą i prędkością. Te odczucia są zgodne z pilną, ale wyćwiczoną reakcją. Zdejmowanie maski, by zapytać, co się dzieje, marnuje ograniczoną ochronę, którą zapewnia.

Dym jest innym zagrożeniem. Pasażerskie maski tlenowe nie są kapturami przeciwpożarowymi i nie tworzą szczelnego źródła niezależnego od powietrza w kabinie; w niektórych okolicznościach dodatkowy tlen może też komplikować ryzyko pożaru. Załoga przekaże szczegółowe instrukcje dotyczące dymu lub ognia. Pasażerowie nigdy nie powinni uruchamiać ani testować masek bez powodu, a uszkodzone panele lub wyposażenie należy zgłaszać zamiast ich dotykać.

Przy dużej wysokości kabinowej niedotlenienie może pogorszyć osąd, wzrok i koordynację, zanim człowiek w pełni zorientuje się w problemie. Czas, przez który można wykonywać użyteczne czynności, zależy od wysokości, zdrowia i aktywności, ale przy poważnej dekompresji może być krótki. Dorosły, który zbyt długo zakłada maskę dziecku, może sam utracić zdolność dokończenia zadania lub pomocy komukolwiek innemu.

Polecenie, by najpierw założyć własną maskę, nie jest więc moralnym stwierdzeniem o egoizmie. To kolejność zaprojektowana zgodnie z fizjologią człowieka. Zabezpiecz maskę, zacznij oddychać, a potem pomóż dziecku lub osobie zależnej. Ta sama logika dotyczy towarzyszy podróży, którzy panikują lub mają ograniczoną sprawność ruchową: jeden sprawny pomocnik jest bezpieczniejszy niż dwie osoby jednocześnie tracące zdolność działania.

Rodzice powinni przed startem wyjaśnić procedurę prostym językiem, szczególnie dzieciom wystarczająco dużym, by ją zrozumieć. Pokaż, że maska może wyglądać dziwnie i że dorośli pomogą po założeniu własnej. Niemowlęta mogą korzystać z rozwiązań dotyczących zabezpieczeń i tlenu specyficznych dla linii lotniczej, dlatego rodziny powinny wcześniej zapytać przewoźnika, gdy chodzi o specjalne miejsca lub potrzeby medyczne.

W danej chwili szybkość jest ważniejsza niż idealne dopasowanie. Pociągnij maskę, zakryj nos i usta, dociągnij ją na tyle, by się trzymała, i oddychaj. Jeśli jedna maska się nie uruchomi, w miarę możliwości użyj innej dostępnej i powiadom załogę, gdy warunki na to pozwolą. Nie wstawaj do przejścia, by szukać pomocy podczas dekompresji; pozostań przypięty, ponieważ samolot może wykonywać manewry lub wejść w turbulencje podczas zniżania.

Systemy tlenowe załogi lotniczej są zaprojektowane do szybkiego użycia, a piloci szkolą się, by natychmiast reagować na ostrzeżenia o wysokości kabinowej lub podejrzenie dekompresji. Ich pierwsze priorytety odpowiadają logice wszystkich awarii lotniczych: zachować kontrolę, ustalić bezpieczny tor lotu i użyć wymaganego tlenu. Komunikacja i listy kontrolne następują w miarę możliwości obciążenia pracą. Dokładna kolejność zależy od samolotu i sytuacji, lecz natychmiastowe użycie tlenu jest stałym elementem bezpieczeństwa, ponieważ pogorszenie funkcji poznawczych może rozwinąć się szybko.

Awaryjne zniżanie planuje się tak, by osiągnąć wysokość zdatną do oddychania, uwzględniając teren, ruch, ograniczenia samolotu i pogodę. Nad górami załoga nie może po prostu zejść na dowolnie niską wysokość; znaczenie mają bezpieczne trasy i minima wysokości. Kontrola ruchu lotniczego może odsunąć inne samoloty, podać wektory i koordynować służby ratunkowe, ale piloci zachowują odpowiedzialność za bezpośrednią trajektorię własnego samolotu.

Pasażerowie mogą usłyszeć sygnały, komunikaty albo początkowo nie otrzymać szczegółowego wyjaśnienia. Cisza nie oznacza, że kokpit nie wie o problemie. Piloci i personel pokładowy mogą porozumiewać się dedykowanymi kanałami, wykonując jednocześnie czynności, gdzie liczy się czas. Po ustabilizowaniu samolotu załoga może ocenić obrażenia, stan systemów, możliwości zmiany lotniska i wymagania dotyczące lądowania.

Zniżanie po uruchomieniu masek należy traktować jako sytuację awaryjną, dopóki załoga nie poinformuje inaczej. Pozostaw maskę, zapnij pas i nie blokuj przejść. Po lądowaniu wykonuj instrukcje dotyczące opuszczania samolotu i oceny medycznej. Ból uszu, trudności w oddychaniu, dezorientację lub inne objawy należy zgłosić. Bezpieczne lądowanie kończy zdarzenie lotnicze, ale niekoniecznie potrzebę badania.

Zakłada się, że samoloty komercyjne w czasie eksploatacji zetkną się z piorunami. Przewodzące ścieżki, połączenia wyrównawcze, ekranowanie oraz ochrona układów paliwowych i elektronicznych są uwzględnione w konstrukcji i certyfikacji. Prąd zwykle wchodzi w jednym punkcie i wychodzi w innym, przepływając przez lub wzdłuż konstrukcji. Po podejrzeniu uderzenia może być wymagana kontrola techniczna. Opis samolotu wyłącznie jako „klatki Faradaya” oddaje część idei, ale pomija szczegóły inżynieryjne.

Pasażerowie mogą zobaczyć błysk lub usłyszeć głośny huk, nie tracąc przy tym kontroli nad samolotem. Piloci używają radaru pogodowego i informacji operacyjnych, by omijać najbardziej niebezpieczne komórki burzowe, gdzie pioruny, grad, silne turbulencje i mocne pionowe ruchy powietrza mogą występować jednocześnie. Radar nie sprawia, że przypadkowe wlatywanie w burzę staje się bezpieczne; wspiera decyzje o jej omijaniu.

Turbulencje to ruch powietrza zmieniający ruch samolotu. Mogą występować w pobliżu burz, gór, prądów strumieniowych albo w pozornie bezchmurnym powietrzu. Samolot projektuje się z odpowiednimi marginesami wytrzymałości, ale niezapięci pasażerowie i luźne przedmioty mogą odnieść obrażenia nawet wtedy, gdy maszyna pozostaje w granicach konstrukcyjnych. Dlatego pozostawianie pasa zapiętego podczas siedzenia jest jednym z najskuteczniejszych nawyków bezpieczeństwa pasażera.

Gdy zapali się sygnalizacja zapięcia pasów, szybko wróć na miejsce. Personel pokładowy może przerwać obsługę i sam się zabezpieczyć; nie jest to brak gościnności, lecz zarządzanie ryzykiem. Jeśli turbulencje zastaną cię na stojąco, wykonuj polecenia załogi i, jeśli zostaniesz tak skierowany, użyj najbliższego bezpiecznego miejsca zamiast upierać się przy powrocie do przypisanego siedzenia. Nie otwieraj schowków nad głową podczas silnych turbulencji ani bezpośrednio po nich, ponieważ zawartość mogła się przesunąć.

Dwusilnikowy samolot pasażerski może kontynuować lot na jednym działającym silniku po wyłączeniu drugiego lub utracie jego ciągu. Zasady certyfikacji i osiągów uwzględniają warunki lotu z niesprawnym silnikiem, a piloci ćwiczą je na symulatorach. Reakcja zależy m.in. od pozostałego silnika, systemów elektrycznych i hydraulicznych, masy samolotu, wysokości, pogody i terenu. Zdanie „może lecieć na jednym silniku” jest prawdziwe, ale nie należy go tłumaczyć jako „awaria nie ma znaczenia”.

Załoga rozpoznaje problem, kontroluje odchylenie i prędkość, wykonuje czynności pamięciowe i listy kontrolne oraz decyduje, gdzie wylądować. Zapobiegawcze wyłączenie z powodu nieprawidłowego wskazania różni się od nieopanowanej awarii mechanicznej czy pożaru, choć oba zdarzenia mogą prowadzić do zmiany lotniska. Kontrola ruchu lotniczego zapewnia priorytet i koordynuje trasę. Personel pokładowy przygotowuje pasażerów, jeśli oczekuje się nietypowego lądowania.

Nowoczesne samoloty mają redundancję wykraczającą poza silniki: wiele generatorów, układów hydraulicznych, źródeł nawigacji i ścieżek sterowania lotem. Są rozdzielone lub chronione tak, by pojedyncza usterka z mniejszym prawdopodobieństwem wyłączyła wszystko. Niektóre funkcje mogą zostać utracone lub ograniczone, a samolot nadal pozostaje sterowny. Listy kontrolne pomagają załodze zrozumieć nową konfigurację i jej konsekwencje dla lądowania.

Pasażerowie mogą zauważyć zmianę dźwięku, zakręt, niższą wysokość albo pojazdy ratunkowe po lądowaniu. Nie powinni diagnozować zdarzenia na podstawie widoku z okna czy klipu w mediach społecznościowych. Pozostaw pas zapięty, słuchaj poleceń i zostaw bagaż, jeśli zarządzono ewakuację. Redundancja daje czas i opcje; zdyscyplinowane działania załogi i pasażerów pozwalają je skutecznie wykorzystać.

Start i lądowanie skupiają manewrowanie samolotem, ruch, teren i zmiany konfiguracji w krótkich okresach. Personel pokładowy tworzy więc standardowe, zabezpieczone środowisko. Ustawienie oparć pionowo i schowanie stolików zwiększa przestrzeń i zmniejsza liczbę przeszkód. Bagaż nie może blokować przejść ani przestrzeni na nogi. Wymogi dotyczące rolet okiennych różnią się zależnie od operatora i jurysdykcji, lecz otwarte rolety mogą pomóc pasażerom i załodze ocenić warunki na zewnątrz.

Światła w kabinie mogą być przyciemniane nocą, aby oczy były lepiej przystosowane do ciemności w razie utraty zasilania lub ewakuacji na zewnątrz. Ułatwia to także dostrzeżenie zewnętrznego ognia, odłamków czy innych zagrożeń. Celem nie jest stworzenie nastroju ani oszczędzanie paliwa. W dzień procedury oświetlenia i rolet mogą być inne, ponieważ potrzeby adaptacji wzroku są odmienne.

Załoga wykonuje wzajemne kontrole, aby potwierdzić, że drzwi są uzbrojone lub rozbrojone zgodnie z wymaganiami oraz że strefy kabiny są zabezpieczone. Na wielu samolotach miejsca personelu pokładowego są skierowane w stronę kabiny, ponieważ muszą obserwować pasażerów i szybko sięgać po sprzęt awaryjny. Cichy przegląd, który część załogi wykonuje przed startem lub lądowaniem, jest mentalnym przećwiczeniem komend, wyjść, wyposażenia i lokalnych warunków.

Pasażerowie mogą pomóc, wykonując proste czynności przed końcową kontrolą. Zdejmij słuchawki podczas instruktażu bezpieczeństwa, prawidłowo umieść ciężkie przedmioty, zabezpiecz dzieci w zatwierdzonych fotelikach lub systemach i unikaj wyjść do toalety w ostatniej chwili. Kilka sekund kłótni o laptop czy odchylone siedzenie może opóźnić gotowość kabiny. Standaryzacja działa, ponieważ wszyscy osiągają tę samą przewidywalną konfigurację.

Zasady dotyczące przenośnych urządzeń elektronicznych łączą ocenę techniczną z kontrolą operacyjną. Nowoczesne samoloty i regulatorzy dopuszczają wiele urządzeń przez znaczną część lotu, ale to operator określa, co zostało ocenione dla jego floty. Tryb samolotowy wyłącza transmisję komórkową, zwykle pozostawiając zatwierdzone funkcje Wi-Fi i Bluetooth. Pasażer powinien używać ustawień wskazanych przez linię lotniczą zamiast zakładać, że polityka jednego przewoźnika obowiązuje wszędzie.

Problem nie polega na tym, że jeden zwykły telefon nieuchronnie spowoduje katastrofę. Chodzi o to, że niekontrolowane urządzenia nadające mogą tworzyć zakłócenia lub niepewność operacyjną, szczególnie przy wielu pasażerach i różnych typach samolotów. Użycie sieci komórkowej na wysokości oddziałuje też z sieciami naziemnymi inaczej niż zwykła usługa. Niektóre regiony dopuszczają pokładowe systemy komórkowe zaprojektowane dla samolotów; inne ograniczają połączenia głosowe z powodów regulacyjnych lub komfortu pasażerów.

Liczą się także zagrożenia fizyczne. Duży laptop może stać się pociskiem, blokować drogę wyjścia albo ukrywać uszkodzoną baterię, dlatego może wymagać schowania na start i lądowanie. Telefonu, który wpadł do mechanizmu elektrycznie regulowanego siedzenia, nie należy odzyskiwać przez poruszanie fotelem; powiadom załogę, ponieważ zgniecenie baterii litowej może wywołać pożar. Urządzenia, które się nagrzewają, puchną, dymią lub nietypowo pachną, trzeba zgłosić natychmiast.

Słuchawki mogą ograniczać słyszalność komunikatów, a kable ładowania utrudniać poruszanie się. Korzystaj z zasilania przy siedzeniu tylko wtedy, gdy sprzęt wygląda na nieuszkodzony, i odłącz go na polecenie. Najlepsza zasada jest prosta: wykonuj polecenia załogi, trzymaj urządzenia na tyle dostępne, by obserwować ich stan, i nigdy nie ukrywaj przegrzewającej się baterii ze wstydu. Wczesne zgłoszenie daje załodze najwięcej możliwości.

Baterie litowe zasilają telefony, aparaty, laptopy, e-papierosy, urządzenia medyczne i przenośne ładowarki. Ich gęstość energii czyni je użytecznymi, ale tworzy też szczególne zagrożenie pożarowe. Uszkodzenie, wada produkcyjna, zwarcie lub niewłaściwe ładowanie mogą uruchomić ucieczkę termiczną, w której ogniwo samo się nagrzewa i może zapalić sąsiednie ogniwa. W samolocie kluczowe są wczesne wykrycie i dostęp.

Zapasowe baterie i powerbanki zwykle muszą znajdować się w bagażu podręcznym, a nie rejestrowanym, aby dym lub ciepło można było zauważyć i opanować. Zaciski należy chronić przed zwarciem, a luźne ogniwa nie powinny toczyć się wśród kluczy czy metalowych przedmiotów. Linie lotnicze i regulatorzy ustalają limity na podstawie watogodzin i mogą wymagać zgody dla większych baterii. Dokładne progi trzeba sprawdzać w aktualnych oficjalnych wytycznych.

Inteligentny bagaż wywołuje zamieszanie. Jeśli baterię można wyjąć, może ona wymagać przewozu w kabinie, podczas gdy torba trafia do luku. Niewymienna bateria może sprawić, że bagaż nie zostanie przyjęty, zależnie od pojemności i konstrukcji. Papierosy elektroniczne i urządzenia do wapowania podlegają ścisłym zasadom przewozu w kabinie i zakazowi używania; nigdy nie należy ich ładować ani używać na pokładzie.

Jeśli urządzenie się przegrzewa, nie wkładaj go do wody bez polecenia, nie przykrywaj ubraniem i nie przenoś potajemnie do kosza. Natychmiast powiadom personel pokładowy. Załoga ma procedury i sprzęt do chłodzenia, ograniczania skutków i monitorowania. Ta sama zasada obowiązuje przy bramce: zgłoś uszkodzoną baterię i zapytaj przed podróżą. Przepisy o towarach niebezpiecznych nie są arbitralnym utrudnieniem bagażowym; wynikają z zagrożenia, które może szybko eskalować.

Palenie jest zabronione na regularnych lotach komercyjnych w wielu jurysdykcjach i przez politykę linii lotniczych, ale normy certyfikacyjne nadal uwzględniają możliwość złamania zakazu. Kosze w toaletach zawierają papier i mogą podtrzymywać ukryty pożar. Wbudowana popielniczka przy drzwiach zapewnia bezpieczniejsze miejsce wyrzucenia papierosa, jeśli ktoś mimo zakazu go zapalił. Jej obecność jest zabezpieczeniem awaryjnym, a nie pozwoleniem.

Toalety mają detektory dymu i elementy ochrony przeciwpożarowej, a załoga szybko sprawdza alarmy. Manipulowanie przy czujnikach jest niebezpieczne i może mieć poważne konsekwencje prawne. Linie lotnicze zakazują też wapowania, nawet jeśli urządzenie wytwarza mniej widocznego aerozolu. Zagrożenie baterią jest dodatkowym powodem, by takich urządzeń nie używać ani nie ładować na pokładzie.

Pasażerowie powinni natychmiast zgłaszać dym, zapach spalenizny lub nietypowe ciepło, niezależnie od miejsca. Personel pokładowy jest szkolony do lokalizowania i gaszenia pożarów, ale wczesna informacja ma znaczenie. Nie zakładaj, że ktoś inny już to zgłosił. Jednocześnie nie przeszkadzaj załodze ani nie otwieraj schowka, z którego wydobywa się dym, chyba że otrzymasz takie polecenie; dopływ tlenu może pogorszyć niektóre pożary.

Zasady toalet chronią również dostęp. Sygnał zapięcia pasów może wymagać pozostania na miejscu, a kolejka w kuchni pokładowej może utrudniać pracę załogi. Nigdy nie wrzucaj pieluch, chusteczek ani obcych przedmiotów do systemu toalety, który działa podciśnieniowo i może zostać uszkodzony. To małe pomieszczenie jest częścią ściśle zaprojektowanej kabiny, a nie zwykłą domową łazienką.

Niektóre linie mają zasady zachęcające lub zobowiązujące pilotów do jedzenia różnych posiłków albo w różnym czasie, aby zmniejszyć ryzyko, że choroba przenoszona przez żywność dotknie obu członków załogi lotniczej. Zasada jest zrozumiała, ale nie jest uniwersalnym wymogiem stosowanym identycznie przez każdy organ i operatora. Ryzykiem zarządzają również nowoczesne standardy cateringu, planowanie załóg i procedury zgłaszania. Twierdzenie, że „piloci wszędzie mają prawny zakaz jedzenia tego samego”, jest zbyt szerokie.

Personel pokładowy to specjaliści od bezpieczeństwa, których obowiązki obejmują ewakuację, gaszenie pożarów, pierwszą pomoc, reakcję na dekompresję, zarządzanie towarami niebezpiecznymi i procedury ochrony. Obsługa pasażerów jest widoczna, bo zajmuje znaczną część normalnego lotu, ale rolę definiuje odpowiedzialność za bezpieczeństwo. Polecenia, by przerwać serwis, zmienić miejsca, otworzyć torbę albo zaprzestać podawania alkoholu, są decyzjami operacyjnymi, a nie opcjonalnymi sugestiami obsługi klienta.

Zwyczaje dotyczące napiwków różnią się. Na większości regularnych linii gotówkowych napiwków się nie oczekuje, a niektórzy przewoźnicy mogą zniechęcać do ich przyjmowania lub go zakazywać. Szczere podziękowanie, uprzejme zachowanie albo pochwała przesłana oficjalnym kanałem linii jest zwykle bardziej odpowiednia. W usługach czarterowych, prywatnych lub związanych z konkretną kulturą praktyka może wyglądać inaczej. Jedynym wiarygodnym przewodnikiem jest polityka załogi lub operatora.

Pasażerowie najlepiej wspierają załogę, gdy wchodzą na pokład przygotowani, trzymają potrzebne leki i niezbędne rzeczy w kabinie, ograniczają alkohol, wcześnie zgłaszają problemy i słuchają komunikatów. Uprzejmość ma znaczenie, ale podczas zdarzeń bezpieczeństwa ważniejsze jest podporządkowanie się. Spokojny pasażer, który wykonuje pierwsze polecenie, zmniejsza obciążenie wszystkich.

Po pierwsze, słuchaj instruktażu i przeczytaj kartę bezpieczeństwa. Samoloty z tej samej rodziny mogą mieć różne wyjścia i wyposażenie. Zlokalizuj najbliższe wyjście z przodu i z tyłu oraz rozważ policzenie rzędów, ponieważ dym lub ciemność mogą ograniczyć widoczność. Podczas startu i lądowania miej obuwie pod ręką, zamiast tworzyć zagrożenie ewakuacyjne twardymi przedmiotami w przejściu.

Po drugie, trzymaj pas zapięty nisko i ciasno za każdym razem, gdy siedzisz. Niespodziewane turbulencje nie czekają na włączenie sygnału, a luźny pas pozwala na większy ruch pionowy. Dzieci powinny korzystać z zatwierdzonych zabezpieczeń odpowiednich do wzrostu i zasad linii. Trzymanie dziecka na kolanach nie zapewnia takiej samej ochrony przy nagłym przyspieszeniu.

Po trzecie, prawidłowo pakuj baterie i leki. Niezbędne lekarstwa powinny być w bagażu podręcznym, wraz z dokumentacją, jeśli jest wymagana. Powerbanki i zapasowe baterie litowe należy zabezpieczyć i trzymać w dostępnym miejscu. Nie zabieraj na pokład urządzenia objętego wycofaniem albo uszkodzonego, licząc, że będzie zachowywać się normalnie.

Po czwarte, podczas ewakuacji zostaw bagaż. Walizka może zablokować wyjście, przebić zjeżdżalnię i opóźnić ludzi z tyłu. Komenda może być głośna i powtarzana, bo liczą się sekundy. Skacz, zjeżdżaj i oddal się zgodnie z poleceniami; nie zatrzymuj się na zdjęcia u podstawy zjeżdżalni.

Po piąte, zgłaszaj niepokojące sygnały wcześnie. Zapach spalenizny, przegrzany telefon, cieknąca torba, źle czujący się pasażer lub uszkodzony mechanizm siedzenia są łatwiejsze do opanowania, zanim problem się nasili. Personel pokładowy woli sprawdzić fałszywy alarm, niż zbyt późno odkryć ukrytą usterkę. Uwaga pasażerów jest jednym z użytecznych „czujników” systemu bezpieczeństwa.