Conghua

Dystrykt Conghua zajmuje najbardziej wysunięte na północ rejony Kantonu, gdzie płaskie przestrzenie delty Rzeki Perłowej ustępują miejsca podnóżom wzgórz północnego Guangdong. Rozciągając się na obszarze o powierzchni nieco poniżej dwóch tysięcy kilometrów kwadratowych — większym niż niektóre małe prefektury — jego krajobraz rozciąga się na pasma zielonych grzbietów, spokojnych zbiorników wodnych i bogatych w minerały źródeł. Rzeka Liuxi przepływa przez jego środek, zasilając sieć ponad stu jezior. Wody te podtrzymują korony drzew, które rozciągają się na prawie siedmiu z dziesięciu hektarów, nadając dystryktowi spokojny charakter rzadko spotykany tak blisko megamiasta.

Przed uzyskaniem obecnego statusu w Guangzhou, region ten nosił nazwę hrabstwa Conghua. Wyrzeźbiony z Panyu wiosną 1489 roku, jego najwcześniejszy mandat miał symboliczne znaczenie: miejsce odległych ziem, które rozkwitły pod cesarskim rozkazem. W czasach Qing hrabstwo Conghua podlegało prefekturze Guangzhou, a w okresie Republiki Chińskiej przechodziło między regionalnymi okręgami inspekcyjnymi, zanim powróciło pod nadzór prowincjonalny. Podczas zamieszek w 1949 roku Ludowa Armia Wyzwolenia zabezpieczyła hrabstwo, inicjując szereg transferów administracyjnych — z regionu Północnego Guangdong do komisarza Foshan, który do 1960 roku znajdował się pod bezpośrednią kontrolą władz miejskich Guangzhou. Do 1994 roku hrabstwo przekształciło się w miasto na poziomie hrabstwa, odzwierciedlając jego rosnącą rolę gospodarczą. Ostateczna reklasyfikacja nastąpiła 12 lutego 2014 roku, kiedy Rada Państwa zintegrowała dawne miasto z miejskimi ramami Guangzhou jako dystrykt Conghua.

Góra Tiantangding, wznosząca się na 1210 metrów, jest najwyższym szczytem Kantonu. Z jej zboczy widać Zwrotnik Raka przecinający południowe Chiny, linię oznaczoną w pobliżu surową kamienną wieżą. Poniżej, zbiornik Huanglongdai odbija niebo, zarządzany wzdłuż leśnych enklaw Dalingshan i Liuxihe, które chronią fragmenty subtropikalnego lasu. Tutaj rzeki i grzbiety sprzyjają bioróżnorodności i nadały kształt lokalnej kulturze zakorzenionej w rytmach wody.

To dziedzictwo znajduje wyraz w tańcu Shuizu, wykonywanym głównie w wiosce Caotang. Przez ponad dwa stulecia tancerze naśladowali ryby, krewetki i kraby za pomocą wdzięcznych ruchów ramion, przywołując modlitwy przodków o sprzyjającą pogodę i obfite zbiory. Stroje w mieniących się zieleniach i stonowanych szarościach nawiązują do roślin wodnych otaczających stawy w wiosce, a taniec ten jest obecny na festiwalach rolniczych w Conghua i okolicach.

Źródła w tym rejonie przyciągają turystów od stuleci. Temperatura wody oscyluje w okolicach czterdziestu stopni Celsjusza, jest bogata w minerały, które rzekomo wspomagają regenerację. Cesarze kiedyś wysyłali posłów do tych basenów, a współcześni przywódcy państw spędzali dnie na odpoczynku pośród pawilonów częściowo ukrytych pod bambusami. Ośrodki z gorącymi źródłami teraz wznoszą się wzdłuż wiejskich dróg, oferując zanurzenie w wyłożonych skałami łaźniach pod baldachimem sosen.

Rolnictwo pozostaje centralnym elementem gospodarki Conghua. Dystrykt produkuje dziesiątki tysięcy ton liczi każdego sezonu z sadów, które rozciągają się na niskich zboczach górskich. Odmiany takie jak Feizixiao, Zhuangyuanhong i Nuomici dojrzewają wczesnym latem, a ich czerwone skorupy są ozdobione drobnymi wzorami siatki. Zbiory stanowią główną część chińskiego eksportu liczi, a lokalne spółdzielnie utrzymują drobnych rolników, którzy pielęgnują starożytne drzewa przekazywane z pokolenia na pokolenie.

Rozwój przemysłowy współistnieje z tymi tradycjami. W 2018 r. lokalna produkcja osiągnęła około czterdziestu jeden miliardów RMB, a w 2020 r. populacja mieszkańców zbliżyła się do siedmiuset tysięcy. Imponujący punkt orientacyjny nowoczesnej inżynierii, elektrownia szczytowo-pompowa Guangzhou, wykorzystuje zmiany wysokości do generowania energii elektrycznej w godzinach szczytu. Jej moc 2,4 miliona kilowatów plasuje się wśród największych na świecie. Większość tej energii zasila szerszą sieć Southern Power Grid, w tym zapotrzebowanie Hongkongu w godzinach wieczornych.

Połączenia transportowe wplatają Conghua w sieć arterii Guangdong. Tutaj krzyżują się drogi krajowe 105 i 106, podczas gdy autostrada Pekin–Hongkong–Makau biegnie w kierunku północno-wschodnim. Na poziomie gruntu trzy lokalne firmy autobusowe obsługują dwa tuziny tras miejskich i wiejskich, uzupełniane przez mikrobusy i autobusy wahadłowe w godzinach szczytu. Ceny biletów wahają się skromnie od jednego do sześciu RMB; system kart inteligentnych zapewnia zniżki studentom i seniorom, a częstym pasażerom przysługują dalsze zniżki po przekroczeniu progu podróży. Linia metra 14 przenika przez dzielnicę z przystankami w Taiping, Shengang, Chicao, Conghua Bus Station i Dongfeng, a w przyszłości planowana jest linia 37.

Administracyjnie dystrykt Conghua obejmuje trzy poddystrykty — Jiekou, Jiangpu i Chengjiao — wraz z pięcioma miastami: Wenquan, Liangkou, Lutian, Taiping i Aotou. Podmioty takie jak Huanglongdai Reservoir Management Office i Dalingshan Forest Farm uzupełniają ramy zarządzania, które równoważą usługi miejskie z opieką wiejską. Władze dystryktu znajdują się przy Xincheng East Road w poddystrykcie Jiekou, nadzorując planowanie, które chroni zalesione zbocza, nawet gdy rozwój budownictwa mieszkaniowego i handlowego wysuwa się poza rdzeń Guangzhou.

Turystyka opiera się na połączeniu zasobów naturalnych i kulturowych. Parki narodowe Shimen i Liuxi River przyciągają turystów na szczyty oznaczone wodospadami i starymi drzewami. W Tropic of Cancer Tower odwiedzający zauważają linię, na której słońce przechodzi bezpośrednio nad ich głowami dwa razy w roku. Na wieczornych targach stragany sprzedają świeże liczi i jaja z gorących źródeł, a herbaciarnie serwują lokalny oolong pośród ekranów rzeźbionych motywami wody i gór.

Historia Conghua wyrasta z wzajemnego oddziaływania wody, drewna i kamienia — elementów, które kształtują zarówno życie, jak i tożsamość. Dzielnica rozwija się jako strefa przejściowa: od rozległej delty do wznoszących się zboczy, od rolniczej wioski do nowoczesnej gminy. W jej źródłach i sadach, zbiornikach i drogach można odnaleźć ślady stuleci i puls regionu dostosowującego się do zmian. Ta równowaga trwa, gdy Conghua znajduje swoje miejsce w rozszerzającej się sferze Guangzhou, podtrzymując tradycje, nawet gdy włącza siły współczesnego rozwoju.