Huaxi: wioska w Chinach, z której nie wolno wyjeżdżać

Położony w centrum prowincji Jiangsu w Chinach, ten tajemniczy cud jest wioską, która kwestionuje powszechnie akceptowane idee życia na wsi i jest dowodem na szybką przemianę gospodarczą kraju. Huaxi, trafnie nazwana „Pierwszą wioską pod niebem”, to hipnotyczna mozaika przepychu i tajemnicy, w której granice oddzielające utopię od dystopii zacierają się, tworząc niezwykły paradoks.

Pierwszym, co rzuca się w oczy, jest potężny kolos przebijający niebo, gdy zbliżamy się do tej niezwykłej osady: 72-piętrowy wieżowiec Hangig. Wznoszący się na 328 metrów w niebo kolos ze szkła i stali jest błyszczącą latarnią morską ekonomicznej potęgi Huaxi. Zbudowany za szokująco wysoką cenę 430 milionów dolarów w 2011 roku, jest śmiałą deklaracją wybuchowego wzrostu wioski od ubóstwa do bogactwa.

Transformacja Huaxi jest niczym innym jak cudem. Zaledwie trzydzieści lat temu była to biedna osada z 600 duszami, nieodróżnialna od wielu innych słabo rozwiniętych miasteczek wiejskich w całych Chinach. Marniała w anonimowości. Jednak ambitny plan wzbogacenia, rozpoczęty przez byłego sekretarza Partii Komunistycznej Wu Renabo, na stałe zmienił bieg wioski. Za pośrednictwem dwunastu przedsiębiorstw Wu nadzorował renesans, który w ciągu zaledwie pół wieku zmienił Huaxi z zacofanej osady w błyszczący przykład bogactwa.

Huaxi szczyci się dziś prawie 2000 zarejestrowanych mieszkańców, z których każdy ma jakość życia, która wydaje się być wyjęta z kart bajki. Z rzędami identycznych willi widocznych ze wszystkich stron, projekt wioski jest symfonią jednorodności i luksusu. Każda rodzina, która ma szczęście nazywać Huaxi domem, otrzymuje samochód i willę po przyjeździe, dar hojności, niemal surrealistyczny w swojej hojności.

Sukces finansowy Huaxi jest po prostu niesamowity. Kiedy wioska ujawniła roczny dochód ekonomiczny w wysokości 14,4 miliarda dolarów w 2003 r., przyciągnęła światowe zainteresowanie. Huaxi zadeklarował średni roczny dochód na mieszkańca w wysokości 17 717 dolarów w następnym roku, co stanowi kwotę czterdziestokrotnie wyższą od średniego dochodu w innych chińskich prowincjach. Fakt, że każdy mieszkaniec rzekomo ma ponad 143 000 dolarów zdeponowanych w banku, jeszcze bardziej potwierdza to astronomiczne bogactwo.

Oddanie Huaxi luksusowi i wygodzie przenika nawet jego system transportu. Wieś szczyci się własną firmą transportową, z usługą taksówek helikopterowych i innymi rzeczami. Ten lotniczy cud zdaje się przeczyć geografii i czasowi, ponieważ pozwala ludziom dotrzeć do sąsiednich miast w mniej niż dziesięć minut.

Huaxi, jakby dla podkreślenia swojej wyjątkowej pozycji, rozwinęło nawet własny park rozrywki, w którym znajdują się kopie światowej klasy zabytków, w tym Wielkiego Muru Chińskiego. Wszystko to mieści się w granicach tej niezwykłej wioski, ten kapryśny akcent działa jak mikrokosmos bogatego dziedzictwa kulturowego Chin.

Dobroczynny blask bogactwa i satysfakcji skrywa jednak bardziej skomplikowaną rzeczywistość. Rygorystyczny zestaw zasad Huaxi kontroluje życie w ostrym kontraście do pozornej wolności, jaką daje bogactwo. Mieszkańcy muszą pracować siedem dni w tygodniu, głównie w sektorze przemysłowym, który stanowi podstawę gospodarki wioski. Surowo zabroniona jest komunikacja ze światem zewnętrznym, zwłaszcza mediami.

Złota klatka, w której mieszkają mieszkańcy Huaxi, jest chyba najbardziej uderzająca ze wszystkich. Opuszczanie wioski jest nie tylko zniechęcane, ale także całkowicie nielegalne. Ci, którzy zdecydują się odejść, tracą wszystkie zgromadzone bogactwa, a miecz Damocleana wisi nad każdym obywatelem, przywiązując go do luksusowego więzienia złotymi łańcuchami.

Huaxi to niezwykłe studium przypadku złożoności szybkiego rozwoju gospodarczego i kosztów sukcesu. Tutaj granice między bogactwem a niewolą, między wolnością a niewolą zacierają się poza identyfikacją. Zastanawiamy się nad rzeczywistą naturą szczęścia i kosztem złotej klatki, gdy słońce zachodzi za wznoszącym się wieżowcem Hangig, tworząc długie cienie na rzędach identycznych willi.