Nawet doświadczeni turyści często są zaskoczeni tym, co oferuje miasto Las Vegas nie jestNa przykład międzynarodowe lotnisko Harry'ego Reida i wiele słynnych kasyn na Stripie znajdują się poza oficjalnymi granicami miasta. Ta geograficzna osobliwość sugeruje głębsze dziwactwa kryjące się pod neonami. Bliższe spojrzenie ujawnia ukryte tunele powodziowe, zatopione miasta widma i wiele innych: fakty, o których nie ma w broszurach turystycznych. Zebraliśmy dziesięć niesamowitych faktów o Las Vegas, o których nikt nie mówi – prawdy zakorzenione w historii, geografii i lokalnych legendach, które zachwycą każdego, kto myśli, że zna to miasto.
Nieznane fakty na temat Las Vegas:
1. Strip tak naprawdę nie znajduje się w Las Vegas. Leży w niemunicypalnych obszarach hrabstwa Clark: Paradise i Winchester.
2. Pod miastem rozciąga się rozległa sieć tuneli przeciwpowodziowych. Pierwotnie tunele te miały za zadanie odprowadzać letnie powodzie. Obecnie daje ono schronienie około 1200–1500 osobom.
3. Pionier kasyn, Benny Binion, sterował komputerem w podziemnym tunelu. W latach 60. ukrył komputer mainframe IBM pod kasynem Horseshoe (przez tunel do hotelu Fremont), aby zliczać monety w automatach do gry.
4. Pod jeziorem Mead znajduje się opuszczone miasto. Mormońska osada St. Thomas została ewakuowana i zalana wodą w wyniku zatopienia Tamy Hoovera; po osiągnięciu pełnego poziomu wody osada znajdowała się 60 stóp pod wodą.
5. Historyczny Blok 16 w Las Vegas był kiedyś legalną dzielnicą czerwonych latarni. Od 1905 roku do początku lat 40. XX wieku w Bloku 16 w centrum miasta mieściły się licencjonowane domy publiczne i salony.
6. Testy bomb atomowych były atrakcją turystyczną. W latach 50. hotele organizowały o świcie „imprezy bombowe”, aby goście mogli oglądać wybuchy bomb atomowych w Nevadzie, a nawet konkursy na najlepszą „Bombę Atomową” i tematyczne koktajle.
Większość ludzi myśli, że Las Vegas Strip Jest Las Vegas, ale nim nie jest. Mapa pokazuje, że miasto Las Vegas kończy się na Sahara Avenue – wszystko na południe od niej (w tym Flamingo, Bellagio, MGM Grand itp.) leży w obszarze hrabstwa Clark zwanym Paradise. Jak wyjaśnia jedna z lokalnych gazet, „Paradise to niemunicypalna gmina, która obejmuje duże połacie Las Vegas Strip”. W rzeczywistości właściciele kasyn w latach 50. XX wieku lobbowali za utrzymaniem Strip poza granicami miasta, aby uniknąć płacenia podatków miejskich Las Vegas. Gdy miasto stanęło w obliczu aneksji, utworzono nowe niemunicypalne gminy (najpierw Paradise, a potem Winchester), aby utrzymać kontrolę.
„Paradise to niezarejestrowana gmina obejmująca duże połacie Las Vegas Strip”.
Zatem odwiedzający Strip lub lotnisko technicznie rzecz biorąc znajdują się w hrabstwie Clark, a nie w samym Las Vegas. Ulica Fremont w centrum miasta to jedyna część „starego Las Vegas” leżąca w granicach miasta; wszystko na południe od centrum (współczesny korytarz kurortu) należy do Paradise lub Winchester. Ten dziwny układ oznacza, że lokalne podatki i usługi różnią się między centrum a Strip, o czym większość turystów nie zdaje sobie sprawy.
Las Vegas ma ukryty podświat: labirynt kilometrów betonowych tuneli. Budowana od lat 90. XX wieku jako kanały burzowe, sieć ta miała chronić pustynną dolinę przed gwałtownymi powodziami. Łącznie kanały te rozciągają się na długości około 965 kilometrów pod miastem. Zamiast wody, tunele wkrótce transportowały inne rzeczy: w czasach prohibicji służyły przemytnikom, a później stały się schronieniem dla bezdomnych. Obecnie, według szacunków pracowników socjalnych, w tunelach mieszka 1200–1500 osób.
„Zbudowane w celu ochrony pustynnego miasta przed gwałtownymi powodziami, tunele stały się domem dla setek bezdomnych z Las Vegas”.
Te podziemne korytarze to prawdziwe domy dla całych społeczności. Betonowe ściany zdobią „namioty” i prowizoryczne chaty. Jeden z dziennikarzy doniósł, że mieszka tam co najmniej tysiąc mieszkańców, śpiących pod Stripem i uciekających przed intensywnym upałem dnia. Tunele biegną w pobliżu każdego większego kasyna w centrum miasta i mają swoje własne legendy. (Niektórzy twierdzą, że policja zgubiła tam nawet podejrzanych!) Chociaż wiele wejść monitorują kamery i strażnicy miejscy, nie ma oficjalnych wycieczek turystycznych ze względu na obawy o bezpieczeństwo i mienie.
Legenda Las Vegas głosi, że szef kasyna Benny Binion wykorzystywał tunele do zdobywania przewagi technologicznej. Pod swoim dawnym kasynem Horseshoe (obecnie Binion's Gambling Hall) Binion wykopał prywatny tunel do sąsiedniego hotelu Fremont. W latach 60. XX wieku umieścił w nim komputer mainframe IBM – jeden z pierwszych tego typu komputerów w branży hazardowej. Maszyna, ukryta za sekretnymi drzwiami, automatycznie zliczała każdy dolar wyrzucony z automatów do gry.
W praktyce monety były dzielone: cięższa, twarda waluta była umieszczana w skarbcach ręcznie, a „miękkie” kredyty do gry trafiały do IBM. To pozwoliło zespołowi Biniona zdalnie śledzić przychody, dając im przewagę nad konkurencją, która polegała na ręcznym liczeniu. Stało się to słynną historią o wczesnym hazardzie opartym na danych. W tamtym czasie Binion podobno żartował, że pokazywanie klientom przejrzystego systemu księgowego (w kasie) to tylko „teatr” – prawdziwe liczenie odbywało się niezauważone w tunelu.
Tuż za współczesnym Las Vegas, z wody od czasu do czasu wynurza się prawdziwe miasto widmo. W XIX wieku mormoni założyli miasto St. Thomas w Nevadzie, wzdłuż źródeł w dolinie. Jednak po wybudowaniu Tamy Hoovera (wówczas zwanej Tamą Boulder), St. Thomas musiało zostać opuszczone. Biuro Rekultywacji kupiło ten teren i zalało go w latach 30. XX wieku, tworząc jezioro Mead. Oficjalne źródła historyczne odnotowują, że St. Thomas zostało „zalane, gdy jezioro Mead po raz pierwszy wypełniło się w latach 30. XX wieku”, pozostawiając miasto pod wodą. W 1938 roku, w najwyższym punkcie jeziora, ulice St. Thomas znajdowały się 18 metrów pod powierzchnią.
St. Thomas było osadą mormonów, która „została zalana, gdy jezioro Mead po raz pierwszy wypełniło się w latach 30. XX wieku”, w wyniku czego miasto zostało całkowicie zalane przez zbiornik wodny.
Jednak podczas ostatnich susz poziom wody spadł na tyle, że ruiny zostały odsłonięte. Turyści mogą teraz spacerować po spękanym chodniku i dostrzegać zarysy ceglanych budynków z pierwotnego miasta z lat 60. XIX wieku. Jezioro Mead (największe sztuczne jezioro w kraju w momencie powstania) kryje w sobie prekursora Vegas – prawdziwe podwodne miasto duchów, o którym nie wspomina żaden przewodnik turystyczny.
Na długo zanim Fremont Street stała się strefą rozrywki, jeden blok miasta był przeznaczony na rozwiązłość. W 1905 roku Las Vegas wyznaczyło Blok 16 (dwa bloki na północ od dzisiejszej Fremont Street) jako specjalny obszar, gdzie oficjalnie dozwolony był hazard i alkohol. Saloony, salony karciane i domy publiczne zaczęły powstawać, aby służyć pracownikom kolei, farmerom i włóczęgom na Starym Szlaku Hiszpańskim. Blok 16 stał się nieformalnie znany jako miejska dzielnica czerwonych latarni. Od samego początku był wyjątkowy – jak odnotowuje jedna z historii, był… „jeden z pierwszych kwartałów miasta, w którym dozwolone są zarówno hazard, jak i sprzedaż alkoholu”.
„Blok 16 był jednym z pierwszych bloków miejskich, w którym zezwolono zarówno na hazard, jak i sprzedaż alkoholu” co skutecznie uczyniło ją oryginalną dzielnicą przestępczą Las Vegas.
Taki układ przetrwał do czasów II wojny światowej. W 1941 roku władze miasta i pobliskie lotnisko wojskowe (później Nellis AFB) naciskały na zamknięcie tego procederu. W połowie lat 40. prostytucja została w Las Vegas zdelegalizowana, a wszystkie firmy w Bloku 16 zostały zamknięte. Dziś nie ma po niej śladu poza starymi fotografiami – obszar ten to głównie parkingi i pusta ziemia. Jednak w okresie swojej świetności Blok 16 przyniósł Las Vegas reputację Miasta Grzechu na lata przed powstaniem Strip.
Ta sama sieć tuneli i zaułków za kasynami w centrum miasta stanowiła drogi ucieczki dla przestępców. Oryginalne tunele inżynieryjne – przeznaczone do celów komunalnych, takich jak hydraulika – zostały zawłaszczone przez gangsterów i właścicieli nielegalnych barów w okresie prohibicji i później. Wciąż krążą opowieści o „tajnych drzwiach” w piwnicach kasyn i ukrytych podziemnych pomieszczeniach. Mówi się, że podczas nalotów przestępcy mogli wkraść się do tuneli i wymknąć się niezauważeni. Legendy głoszą nawet, że toczono nimi worki z pieniędzmi, które prano poza kasynem.
„Pierwotnie zaprojektowane jako przejścia wodno-kanalizacyjne i energetyczne, przejścia te szybko stały się nieoficjalnym systemem ewakuacji dla właścicieli nielegalnych barów i gangsterów”.
Niezależnie od tego, czy to mit, czy prawda, sieć pod Fremont Street jest nierozerwalnie związana z historią mafii w Las Vegas. Wiadomo, że kluczowe postacie, takie jak Bugsy Siegel i Meyer Lansky, prowadziły hotele w centrum miasta (El Cortez, Apache Club) połączone z tunelami. Krążą również pogłoski, że celebryci tamtej epoki (Rat Pack, Sinatra, a nawet JFK) odkryli ukryte drogi, dzięki którym mogli znikać z tłumu. Krótko mówiąc, podziemny świat miasta stworzył pod naszymi stopami drugorzędny system transportu publicznego, wciąż w dużej mierze niezbadany i niezauważony przez opinię publiczną.
Podczas budowy zapory Hoovera (1931–1936) powstał kolejny zestaw „tajnych” tras – tym razem na powierzchni. Rząd federalny zabronił robotnikom przy budowie zapory uprawiania hazardu i picia alkoholu w mieście, więc prywatni wykonawcy wytyczyli drogi na uboczu. Te nieoznakowane ścieżki pozwalały robotnikom przedostać się do Las Vegas „niezauważonym” przez przełożonych. Według jednej z relacji, w czasie prohibicji nocą po tych drogach przewożono nawet nielegalny alkohol.
Historyczne sprawozdania wskazują, że „ukryte drogi” zostały zbudowane tak, aby pracownicy tamy mogli dotrzeć do Las Vegas „niezauważeni”.
Po ukończeniu budowy tamy drogi te połączyły się z innymi pustynnymi autostradami. Jednak przez krótki okres w latach 30. XX wieku podróżny korzystający z tajnych bocznych dróg Nevady mógł dotrzeć do Vegas niezauważony – luka prawna, która pozwalała na swobodny dostęp do kasyn pomimo rządowych zakazów.
Las Vegas słynie z wystawnych ekspozycji, a w jego pobliżu znajduje się nawet największy na świecie samorodek złota znaleziony przez wykrywacz metali. Samorodek Hand of Faith (ważący 61 funtów, około 875 uncji trojańskich) został odkryty w Australii w 1980 roku przez młodego poszukiwacza. Sprzedał go do kasyna Golden Nugget w centrum Las Vegas, gdzie do dziś jest zamknięty w szklanej kopercie i udostępniany publiczności.
Golden Nugget reklamuje go jako „największą istniejącą bryłę złota”, stanowiącą godny punkt centralny miasta zbudowanego na szczęściu i bogactwie. Zwiedzający mogą podejść i dotknąć ochronnej tafli, obserwując prawdziwy cud natury ważący ponad 27 kilogramów. (Dla porównania, bryła Heart of Gold w Smithsonian waży zaledwie około 78 funtów). Ten australijski skarb przypomina, że nawet w Las Vegas czasem największy klejnot pochodzi z ziemi, a nie z lady jubilerskiej.
Imię Las Vegas W rzeczywistości oznacza „łąki” po hiszpańsku, nawiązując do źródeł, które niegdyś napełniały tę dolinę niezwykłą zielenią. W 1829 roku hiszpańscy odkrywcy pod wodzą Rafaela Rivery podróżowali do Kalifornii Starym Szlakiem Hiszpańskim, gdy natknęli się na bagienną oazę na pustyni. Jak zauważa Nevada State Parks, „Hiszpanie nazwali to miejsce Las Vegas, co po hiszpańsku oznacza „łąki”, ponieważ dno doliny pokrywały rodzime trawy i studnie artezyjskie. Innymi słowy, Las Vegas było rzadko spotykaną, naturalną łąką dzięki ukrytej pod piaskiem wodzie.
Parki stanowe Nevady: „Hiszpanie nazwali to miejsce Las Vegas, co po hiszpańsku oznacza „łąki””.
Woda ta przyciągnęła również pierwszych amerykańskich osadników. W 1855 roku trzydziestu mormonów, pod wodzą Williama Bringhursta, przybyło do Las Vegas i zbudowało fort przy źródłach. Ich mury z suszonej cegły – Stary Fort Mormonów w Las Vegas – do dziś stoją jako stanowy park historyczny przy Las Vegas Boulevard. Współczesne Las Vegas zawdzięcza zatem swoją nazwę (i pochodzenie) dawno zakopanym źródłom i małej zielonej oazie na pustyni – historii, którą turyści często pomijają.
Las Vegas nie tylko grał dla neonów – grał dla spektaklu ery atomowej. Począwszy od 1951 roku, Stany Zjednoczone rozpoczęły testy bomb atmosferycznych na poligonie Nevada, oddalonym o około 105 kilometrów. Organizatorzy tego wydarzenia szybko przekształcili je w atrakcję turystyczną. W połowie lat 50. lokalne hotele organizowały imprezy „patrole o świcie”: poranne imprezy, podczas których goście zbierali się na dachach lub balkonach, aby obserwować odległe grzyby atomowe. Izba Handlowa drukowała nawet kalendarze planowanych wybuchów i zachęcała turystów do oglądania detonacji.
Szef kasyna Horseshoe, Benny Binion, słynnie stwierdził, że „najlepszą rzeczą, jaka przytrafiła się Vegas, była bomba atomowa”, odzwierciedlając boom gospodarczy, jaki przyniósł testowanie. Kasyna serwowały nowatorskie „koktajle atomowe” i organizowały konkursy piękności, takie jak „Miss Bomby Atomowej”, w którym modelki pozowały z papierowymi grzybami atomowymi. Krzykliwe szyldy i stroje tancerek również nawiązywały do atomu – jeden ze starych sloganów brzmiał „Las Vegas: Atomowe Miasto, USA”. Choć dziś brzmi to dziwacznie, ten rozdział pomógł utrwalić wizerunek Vegas jako miejsca, w którym wszystko (nawet test bomby) można uznać za show-biznes.
Aby naprawdę doświadczyć Vegas „jak miejscowy”, omiń turystyczne pułapki i poszukaj sekretów. Wiele kasyn skrywa teraz retro-speakeasy lounges: na przykład Bally's (obecnie Horseshoe) oferuje The Lock, nieoznakowany bar koktajlowy za sekretnymi drzwiami w holu. Inne lokale dla wtajemniczonych to Ghost Donkey (podziemny bar z mezcalem) i Lavender Rooftop Lounge w Motelu 6 (dawna melina narkotykowa przekształcona w modny bar). Poza barami znajduje się Boneyard w Neon Museum, gdzie pod poziomem ulicy świeci ponad 250 zabytkowych szyldów Vegas. Nawet kawałek słynnego Strip jest ukryty: wejdź na górę w hotelu Cosmopolitan, a znajdziesz nieoznakowany lokal „Secret Pizza”. Artystyczne osobliwości kryją się na widoku – na przykład instalacja Omega Mart, obejmująca wiele pomieszczeń, pozwala przejrzeć surrealistyczny supermarket w Strefie 15. Znalezienie tych nietypowych przystanków wymaga trochę wysiłku, ale nagradza odwiedzających historiami, których nie znajdziesz w żadnym przewodniku.
Nie. Prawie cały Strip (i lotnisko) leży na terenach niemunicypalnych hrabstwa Clark (Paradise i Winchester). Miasto Las Vegas oficjalnie kończy się na północ od Strip, dlatego wiele znanych kurortów nie znajduje się w granicach administracyjnych Vegas.
Tylko bardzo ostrożnie. Kilka prywatnych grup oferuje okazjonalne wycieczki z przewodnikiem (autor Pod neonem (kiedyś prowadziłem wybrane wycieczki), ale nie ma do nich dostępu publicznego. Tunele znajdują się na terenie zamkniętym i mogą być niebezpieczne, dlatego zwiedzanie bez nadzoru jest zabronione.
Las Vegas rozpoczęło swoją działalność jako stacja kolejowa w 1905 roku. Po wybudowaniu linii Union Pacific, deweloperzy założyli tam miasto obsługujące pociągi. Oficjalnie zostało włączone w 1911 roku jako miasto w nowo utworzonym hrabstwie Clark.
Pod koniec lat 60. zorganizowana przestępczość została w dużej mierze wyparta. Inwestor kasyn Howard Hughes przybył w 1966 roku i zaczął skupować kluczowe kasyna. Jego zakupy, wraz z federalnymi represjami i wprowadzeniem nowych właścicieli korporacyjnych, stopniowo wyparły stare rodziny mafijne, kończąc ich jawną kontrolę nad Las Vegas.
