Lamsvlees van de grill

Xai a la Brasa is niet zomaar eten – het is de geur van houtrook die zich in de schemering van de bergen nestelt, het sissen van lamsvet dat op de kolen druipt, de stille voldoening van iets dat langzaam en goed is gedaan. In Andorra, waar ruig terrein een bescheiden leven vormt, is dit gerecht een weerspiegeling van plaats en geduld. Lam, dik gesneden en met bot, wordt ingewreven met knoflook, rozemarijn, tijm, citroen, olijfolie, zout en peper – niets exotisch, alleen wat nodig is. Het wordt gemarineerd terwijl het vuur opwarmt, niet gehaast, niet geforceerd. Er zit nederigheid in dit proces, respect voor het dier, voor de kok en voor de tafel waar je aan tafel zit. Zodra de grill klaar is – heet maar niet straffend – gaat het lamsvlees erop. Drie tot vier minuten per kant levert een roze, vergevingsgezinde kern op, maar degenen die lang blijven hangen bij een gesprek laten het misschien wat langer aanbranden. Hoe dan ook, het rust daarna en absorbeert zichzelf weer, net zoals de kok ademhaalt. Dik brood, gescheurd, niet gesneden, en aioli – de soort met een bittere smaak – staan ​​ernaast. Gegrilde groenten verschijnen ook, gekust door dezelfde vlam. Het wordt, indien mogelijk, allemaal buiten gegeten. En hoewel het eenvoudig is, blijft Xai a la Brasa iets wat je niet snel vergeet – niet omdat het indruk probeert te maken, maar omdat het dat niet doet.