Het Griekse eiland Lesbos staat evenzeer bekend om zijn mythische erfgoed als om zijn prachtige landschap. Lang voordat de toeristen arriveerden, waren de bergen en wijngaarden al verweven met legendes. Volgens oude auteurs werd Lesbos voor het eerst bewoond door avontuurlijke Pelasgiërs. Een grote vloed (de Deucalion Een zondvloed veegde het eiland later volledig schoon, en in de nasleep arriveerde een vreemdeling genaamd Macareus per schip. Diodorus Siculus schrijft dat Macareus – naar verluidt een zoon van de zonnegod Helios of van de lokale heerser Crinacus – verliefd werd op het milde klimaat en de vruchtbare valleien van Lesbos. Hij vestigde zich op het eiland, regeerde met opmerkelijke rechtvaardigheid en vaardigde zelfs een beroemd rechtvaardig wetboek uit, de zogenaamde “De wet van de leeuw”Zo stichtte hij een gouden tijdperk op het eiland, waardoor de bevolking en welvaart zich uitbreidden naar nabijgelegen Egeïsche eilanden.
De mythen laten een aanhoudende geur van "gezegende" overvloed achter op Lesbos. Omdat het eiland de verwoesting van de zondvloed ontliep, noemden oude schrijvers het een van de meest gezegende eilanden. “Eilanden der Gezegenden”Diodorus legt uit dat Lesbos zich onderscheidt door zijn weelderige gewassen, rijke waterbronnen en gematigde klimaat – zozeer zelfs dat volgens één traditie de naam een eerbetoon was aan Macareus zelf (Grieks). Makarios(wat "gezegend" betekent). Onder zijn heerschappij bloeide het eiland op. Macareus stichtte nieuwe koloniën: een van zijn zonen (wiens naam niet wordt genoemd) vestigde zich op Chios, een andere zoon, Cydrolaus, werd koning van Samos, een derde zoon, Neandrus, stichtte Kos, en Leucippus leidde kolonisten naar Rhodos. Zelfs een van Macareus' eigen dochters, Methymna, trouwde met een lid van een lokale clan. Toen haar echtgenoot (Lesbos, zoon van Lapithes) heerser werd, hernoemde hij het eiland naar zichzelf tot "Lesbos", ter vervanging van de oude titel "Zetel van Macareus" die door Homerus werd genoemd. Zo erfde het eiland een dubbele erfenis: het was ooit "het land van Macareus" en later "Lesbos".
Voordat er ook maar één koning arriveerde, begon de geschiedenis van het eiland in prehistorische nevelen. Volgens de legende werd Lesbos voor het eerst bewoond door migrerende Pelasgiërs uit Argos (vandaar een vroege naam). Pelasgische), en er waren zelfs legendarische ambachtslieden, de Telchines genaamd. Uiteindelijk verwoestte de zondvloed van Deucalion* de vroegere nederzettingen. In het verslag van Diodorus spoelde "de vloedgolf" over Lesbos – een echo van zondvloedmythen elders in Griekenland. Nadat het water zich had teruggetrokken, lag het eiland er bijna verlaten en onbebouwd bij. In deze stille omgeving verscheen Macareus, wiens komst een nieuw begin betekende. Hij herkende al snel de schoonheid van het land en vestigde zich er.
De vruchtbaarheid van Lesbos na de zondvloed inspireerde ook de bijnaam van het eiland. Volgens de Griekse mythologie werden de Egeïsche eilanden die de zondvloed overleefden, paradijzen van welvaart en overvloed. Van Lesbos werd gezegd dat het moeiteloos graan, wijn en fruit voortbracht. Diodorus merkt op dat Lesbos, in tegenstelling tot de door de ramp getroffen regio's op het vasteland, groen en "ongeschonden" bleef, rijk aan olijven, gerst en druiven. Deze overvloed gaf aanleiding tot de bijnaam van het eiland. “Eiland der Gezegenden” (letterlijk Wat is een macaron?), een uitdrukking die volgens hem zowel kan verwijzen naar de overvloed van het eiland als naar een woordspeling op de naam van Macareus. In elk geval was de reputatie van Lesbos als vruchtbaar eiland met een mild klimaat in het archaïsche tijdperk al gevestigd, wat de weg vrijmaakte voor de latere gouden eeuw onder Macareus.
De geschiedenis van Lesbos draait om Macareus. Volgens één traditie (aangehaald door Diodorus) was hij een prins geboren op Rhodos – de oudste van de Heliaden, kinderen van de zonnegod Helios en Rhodos. Jaloezie onder zijn broers leidde tot de moord op een van hen (Tenages), waardoor Macareus gedwongen werd Rhodos te ontvluchten. In een andere genealogie (van Hesiodus via Diodorus) is Macareus echter een zoon van Crinacus van Olenus (en dus van sterfelijke afkomst). Beide versies zijn het erover eens dat hij een balling was die Lesbos bereikte. Bij aankomst trof Macareus "een land aan dat vruchtbaar was voor alle goede dingen en van zachtaardig karakter", en hij kroonde zichzelf tot koning.
In de beginjaren van zijn regering bleek Macareus' bewind opmerkelijk verlicht. Diodorus beschrijft hem als iemand die steden bouwde, daken bedekte, verre handelsbetrekkingen aanging en zelfs een rechtssysteem introduceerde dat bekendstond om zijn rechtvaardigheid. “De wet van de leeuw” Het eiland stond bekend om zijn rechtvaardigheid – de naam suggereert kracht gecombineerd met gerechtigheid. De inwoners van Lesbos herinnerden Macareus als een welwillende koning, en oude munten uit de steden van het eiland (zoals Mytilene en Methymna) droegen soms zijn portret.
Tijdens zijn vreedzame regeerperiode legde Macareus ook de basis voor de menselijke "stamboom" van het eiland – hij bracht erfgenamen voort die de steden zouden stichten. Volgens de mythe had Macareus zes dochters (en mogelijk meerdere zonen) bij verschillende moeders. Zijn twee bekendste dochters waren Mytilene en Methymna. Deze zussen werden naamgevers: Methymna trouwde met de legendarische Lesbos (de zoon van Lapithen), en het eiland zelf nam de naam van haar stad aan; Mytilene gaf op haar beurt haar naam aan de hoofdstad van Lesbos. Diodorus merkt zelfs expliciet op dat Macareus "twee dochters had, Mytilene en Methymna, naar wie de steden op het eiland vernoemd zijn".
Latere geleerden merkten de tegenstrijdigheid op: was Macareus een nakomeling van een zonnegod of een sterfelijke prins? Moderne commentatoren wijzen erop dat mondelinge overleveringen vaak meerdere oorsprongen bevatten. Diodorus presenteert beide zonder een keuze te maken: in feite kon Macareus goddelijke afstamming claimen via Helios, of lokale adellijke afkomst via Crinacus. Hoe dan ook, de implicatie is dat de stichter van Lesbos volgens elke maatstaf "koninklijk" was. Zijn halfbroers (de andere Heliaden) werden koningen van de steden van Rhodos, terwijl hijzelf verder weg trok.
Eenmaal aangekomen op Lesbos verspreidde Macareus de bevolking over het eiland en daarbuiten. Diodorus vermeldt dat hij koloniën stichtte op Samos (onder leiding van zijn zoon Cydrolaus) en op Kos (onder leiding van Neandrus). Later stuurde hij Leucippus met kolonisten naar Rhodos. Deze expedities weerspiegelen het Griekse tijdperk van kolonisatie: familieleden die nieuwe steden stichtten. Opmerkelijk is dat Macareus zelfs de steden op Lesbos zelf naar zijn dochters vernoemde (bijvoorbeeld Antissa, Arisbe, Issa en Agamede worden in latere bronnen allemaal zijn dochters genoemd). Tegen het einde van zijn generatie kon bijna elke stadstaat op Lesbos zijn oorsprong herleiden tot zijn geslacht.
De erfenis van Macareus leefde voort in de namen van de steden op Lesbos. Zijn bekendste dochters waren Methymna en Mytilene. Methymna (naar wie de noordelijke stad Molyvos zijn oude naam ontleent) werd in de legende koningin door te trouwen met de held Lesbos. Mytilene gaf haar naam aan de bloeiende oostelijke stad, die zelfs in de oudheid de hoofdstad van het eiland was. Vier andere meisjes – Antissa, Arisbe, Issa en Agamede – worden door oude geografen ook genoemd als zijn dochters. Elk van deze namen correspondeert met een oude plaats op Lesbos: Antissa aan de westkust, Arisbe in het binnenland nabij Methymna, en Issa en Agamede (van wie de exacte locaties minder zeker zijn) waarschijnlijk in kleinere steden. Alleen Mytilene en Methymna bestaan nog steeds; de andere steden raakten in verval tegen de tijd van de klassieke oudheid.
Dochter | Stad genoemd | Locatie op Lesbos | Moderne status |
Methymna | Methymna (Molyvos) | Noordkust | Nog steeds bewoond (Molyvos) |
Mytilene | Mytilene | Oostkust | Stad Mytilene (hoofdstad) |
Antissa | Antissa | Westkust | Archeologische vindplaats |
Arisbe | Arisbe | Nabij Methymna | Oude ruïnes |
Nu | Nu | (onbekende eilandplaats) | Heeft het niet overleefd |
Agamemnon | Agamemnon | (onbekende eilandplaats) | Heeft het niet overleefd |
Tabel: De zes dochters van koning Macareus en hun steden (oude naam en huidige status). Twee van hen, Mytilene en Methymna, worden bevestigd door Diodorus Siculus.De rest komt uit latere bronnen (Stephanus van Byzantium).
De naam van het eiland zelf komt ook voor in mythen. Uiteindelijk werd de naam Lesbos (Λέσβος) toegeschreven aan een andere held: Lesbos, zoon van Lapithes (of soms van Pierus)Diodorus meldt dat deze Lesbos per schip arriveerde (op aanwijzing van een orakel uit Delphi) en trouwde met Methymna, de dochter van Macareus. Zoals Homerus al suggereerde ("het land van Macareus"), droeg het eiland de naam van Macareus. Maar toen Lesbos zelf een beroemde prins werd, hernoemde hij het eiland naar zichzelf, zo luidt het verhaal. Zo had het eiland volgens de legende twee opeenvolgende "naamgevers". Het standbeeld van Sappho in Mytilene, bijvoorbeeld, heeft de naam van het eiland in Griekse letters eronder gegraveerd – een herinnering dat deze naam oud en persoonlijk is, en geen poëtische verzinsel.
Wat gaf de aanzet tot de bijzondere poëtische traditie van Lesbos? Een tijdloze legende herleidt deze tot Orpheus, de mythische Thracische dichter. Volgens bronnen uit de late oudheid werd Orpheus in Thracië door Maenaden verscheurd. Wonderbaarlijk genoeg dreef zijn afgehakte hoofd (dat nog steeds zong) op zee naar Lesbos, met zijn lier aan boord. Daar, zo luidde de overlevering, werd een orakel van Orpheus gesticht en werd het eiland doordrenkt met inspiratie. Of dit nu letterlijk waar is of niet, het beeld bleef hangen: Lesbos werd the De bakermat van de poëzie. Sterker nog, de musicus Terpander uit de 7e eeuw v.Chr., oorspronkelijk afkomstig van Lesbos, wordt beschouwd als degene die de muzikale stijl van het eiland heeft vastgelegd. Terpander werd uitgenodigd in Sparta en veranderde de hymne van het Carneia-festival, waardoor de liertraditie van Lesbos Panhelleens werd. Geleerden merken op dat de term in het Archaïsche tijdperk al werd gebruikt. Lesbische citharode De term (harpist) werd gebruikt voor virtuoze uitvoerders, en sommige Spartanen beschouwden zichzelf zelfs als literaire "nakomelingen van Terpander". Kortom, tegen de tijd van Sappho was Lesbos al een erkende bakermat van de lyrische dichtkunst, dankzij de erfenis van Orpheus en dichters zoals Terpander.
In deze legendarische grond werd Sappho geboren, de grootste dochter van Lesbos. Geleerden dateren Sappho rond 1900. C.630–570 v.Chr. Oude schrijvers (waaronder de filosoof Plato) gingen zelfs zo ver dat ze haar zo noemden. “de tiende muze,” Ze werd geprezen als gelijkwaardig aan goddelijke inspiratie. Sappho zelf kwam uit Eresos (Skala Eresos) of Mytilene – bronnen verschillen, maar hoe dan ook behoorde ze tot de aristocratie van Lesbos. In één fragment wordt de naam van haar moeder (Cleïs) en haar eigen dochter (eveneens Cleïs) genoemd. Latere overleveringen vertellen dat ze trouwde met een man genaamd Cercylas van Andros en een dochter kreeg, maar dergelijke details vervagen in de mythe. In ieder geval reikte Sappho's faam tot ver buiten het eiland: elk Het lexicon van de oudheid noemt haar een van de grootste dichters van Griekenland.
Het leven van Sappho kende zijn eigen drama. Ze leefde te midden van politieke onrust: volgens een overlevering werd ze kortstondig verbannen naar Sicilië (circa 600 v.Chr.) tijdens een factiestrijd in Mytilene. Toch bleef ze, volgens legendes en munten, geliefd op Lesbos. Op de oude munten en beelden van Mytilene was vaak haar portret te zien; een bronzen hoofd dat in Mytilene is opgegraven, zou zelfs Sappho kunnen voorstellen. Maar paradoxaal genoeg, hoewel ze Lesbos' grootste culturele figuur was, vertelt de lokale wijsheid dat haar seksualiteit haar enigszins tot een controversieel figuur maakte. controverseelEen moderne reisgids voor lesbiennes citeert Lesbiennes van Lesbos die op humoristische wijze toegeven dat Sappho "onvrijwillig" een taboeonderwerp werd in het lokale collectieve geheugen vanwege haar reputatie.
Sappho werd geboren in een adellijk gezin en groeide op in een welvarende stad. Mytilene, de hoofdstad van Lesbos, en de stad Eresos waren belangrijke centra; haar familie bezat waarschijnlijk land en schepen. Van jongs af aan verdiepte ze zich in de poëzie: Lesbos kende een mondelinge traditie van lyrische liederen, die werden doorgegeven door oudere dichter-musici. Men vermoedt (hoewel niet bewezen) dat Sappho een kring of "thiasos" van jonge vrouwen leidde, in wezen een culturele salon of school waar meisjes van adel muziek, poëzie en sociale vaardigheden leerden. Dergelijke groepen waren gebruikelijk in het archaïsche Griekenland, en Sappho's kring wordt in de legende geroemd om de mentorrol die ze speelde voor latere dichters. Toch is er niets concreets bekend over haar dagelijkse routine, waardoor haar vroege jaren in onze bronnen een gouden waas blijven.
Klassieke schrijvers verschillen van mening: sommigen zeggen dat Sappho afkomstig was uit... Eresos (Eresos-schaal), zeggen anderen. MytileneBeide steden claimen haar als inwoner. Het oudste bewaard gebleven epigram dat naar haar verwijst, noemt haar "Sappho van Eresos", maar eeuwen later bleef haar verengelste faam aan de eilandnaam kleven. Moderne geleerden neigen naar EresosHet speelt een prominente rol in teksten en er is zelfs een klein Sappho-museum gevestigd. Hoe dan ook, tegen de tijd dat Sappho volwassen was, sprak ze vloeiend het Aeolische Griekse dialect van Lesbos – een dialect dat ze beroemd gebruikte in haar poëzie.
Volgens de verhalen van Lesbos zelf trouwde Sappho met een rijke koopman uit Andros, Cercylas, en kreeg ze een dochter, Cleïs. (Een bewaard gebleven fragment van een huwelijksgedicht is opgedragen aan Cleïs, wat dit verhaal ondersteunt.) Rond 600 v.Chr. raakte Sappho echter betrokken bij de grote aristocratische vete in Mytilene. Ofwel met haar familie, ofwel met een factie die door de ballingen werd verslagen, zouden zij en haar verwanten gedwongen zijn te vluchten. De legende vertelt dat ze haar broer Charaxos (een koopman) naar Egypte vergezelde en vervolgens terugkeerde naar een Lesbos dat nog steeds in beroering verkeerde. Wat de waarheid ook moge zijn, Sappho's latere poëzie zinspeelt vaak op scheiding en verlangen – wellicht een weerspiegeling van deze periode.
We hebben geen autobiografie, alleen lofbetuigingen van latere schrijvers. Plato's beroemde benaming "tiende muze" (in Symposium) bevestigde haar faam. Andere bronnen noemen haar "Leeuw van Lesbos" of simpelweg "de dichteres". In de middeleeuwse Byzantijnse encyclopedie (Suda) wordt ze opgenomen als een van de grote dichters uit de geschiedenis. Dichters als Pindar en Romeinse auteurs (Catullus, Horatius) citeren herhaaldelijk haar verzen. Zo verwierf Sappho een zo legendarische status dat ze meer als een cultureel icoon dan als een historische figuur werd beschouwd – een echt persoon wiens biografie onlosmakelijk verbonden is met mythe.
We hebben geen autobiografie, alleen lofbetuigingen van latere schrijvers. Plato's beroemde benaming "tiende muze" (in Symposium) bevestigde haar faam. Andere bronnen noemen haar "Leeuw van Lesbos" of simpelweg "de dichteres". In de middeleeuwse Byzantijnse encyclopedie (Suda) wordt ze opgenomen als een van de grote dichters uit de geschiedenis. Dichters als Pindar en Romeinse auteurs (Catullus, Horatius) citeren herhaaldelijk haar verzen. Zo verwierf Sappho een zo legendarische status dat ze meer als een cultureel icoon dan als een historische figuur werd beschouwd – een echt persoon wiens biografie onlosmakelijk verbonden is met mythe.
Bijna al haar bewaard gebleven verzen gaan over liefde en verlangen. Veel ervan zijn gericht aan vrouwen – vriendinnen, studenten of geliefde metgezellen. Haar stijl is intiem en concreet: beelden van velden, rozen, zonsondergangen met roze vingers en golven komen vaak voor. Ze schreef ook hymnen (de beroemde Hymne aan Aphrodite) en huwelijksliederen (epithalamia). In al haar werk introduceerde ze wat moderne dichters de 'lyrische ik' noemen: emotie in de eerste persoon, iets wat niet voorkomt in de Homerische epiek. Zoals een wetenschapper opmerkt, is een groot deel van Sappho's lyriek kort, persoonlijk en intens emotioneel, vaak meditatief over de vreugde en het verdriet van de liefde.
Haar gedichten maken gebruik van Aeolische vormen (bijvoorbeeld "ethra" in plaats van standaard Grieks). EthelDe sapphische strofe – naar haar vernoemd – bestaat uit drie regels van elf lettergrepen, gevolgd door een strofe van vijf lettergrepen. AdonicDe Romeinse dichters Catullus en Horatius imiteerden later dit metrum, dat volgens Merriam-Webster “het oorspronkelijke ritmische patroon” Sappho gebruikte dit vers. Hoewel technisch van aard, geeft dit metrum Sappho's verzen een kenmerkende muzikaliteit. Haar woordkeuze was eenvoudig en levendig, maar haar metrum en frasering vernieuwend. Een bewaard gebleven couplet uit haar poëzie onthult haar vakmanschap:
(Dit fragment 31 illustreert haar kenmerkende helderheid: korte regels, alledaagse woordenschat, maar toch een geladen gevoel.)
Of het nu gaat om het vieren van een bruiloft, het troosten van een vriend of het bewonderen van schoonheid, Sappho's onderwerp is altijd persoonlijke emotie. Zoals ze zelf schreef (fragment 31), vergeleek ze de plotselinge omwenteling van de liefde met een oprukkend leger dat een stad aanvalt – een treffende militaire metafoor voor passie. Toch kan haar toon ook zachtaardig zijn, zoals in de hymne waarin ze Aphrodite (godin van de liefde) smeekt om een verloren liefde nieuw leven in te blazen. Moderne critici benadrukken dat Sappho's gedichten “vaak kort, persoonlijk en intens emotioneel”met de nadruk op intieme momenten. Als er één thema opvalt, is het erotische liefde – soms tussen vrouwen, soms gericht op mannen. Het terugkerende beeld van de rozenvingerig Moon laat zien hoe ze epische uitdrukkingen leende om persoonlijke emoties te beschrijven.
Van Sappho's gehele oeuvre is slechts één gedicht volledig bewaard gebleven: haar Hymne aan Aphrodite (ook wel “Ode aan Aphrodite” genoemd). Dit elfregelige gebed smeekt de godin Sappho om haar liefdeswensen te vervullen. Elk ander deel is fragmentarisch. Een wetenschapper merkt onomwonden op: “Slechts één van haar gedichten is volkomen intact bewaard gebleven.”Dat ene stuk is de hymne aan Aphrodite. Een paar andere fragmenten zijn ook belangrijk (zoals het zogenaamde Fragment 31, over jaloezie en verlangen). Deze stukken bestaan vaak omdat latere auteurs ze citeerden. Zo hebben we de regels over de 'rozevingerige' Aphrodite en ongeveer 80 kortere fragmenten uit de misschien wel 10.000 regels die in de oudheid zijn geschreven.
Het is ontnuchterend dat er vrijwel niets van Sappho's werk bewaard is gebleven. Geleerden schatten dat ze ongeveer tienduizend dichtregels schreef, maar daarvan zijn er vandaag de dag nog maar zo'n 650 over. Met andere woorden, ongeveer 3% Een deel van haar werk is bewaard gebleven. De rest is in de nevelen der tijd verdwenen. Toch hebben die fragmenten de westerse cultuur diepgaand beïnvloed. Verzen van Sappho worden onderwezen in poëzielessen; citaten uit haar liedteksten sieren bloemlezingen. Elke teruggevonden frase – een paar Griekse woorden hier en daar – is door wetenschappers nauwkeurig bestudeerd. Voor de geïnteresseerde lezer zijn vertalingen te vinden in vele geschiedenis- en literatuurboeken. Ze onthullen een dichter wiens intensiteit de millennia overstijgt.
Na de oudheid werden Sappho's verzen niet langer continu gekopieerd, waardoor haar boeken al snel zeldzaam werden. Tegen de tijd van de Bibliotheek van Alexandrië (3e eeuw v.Chr.) was Sappho een van de meest vooraanstaande auteurs. Negen lyrische dichters Ze werd weliswaar door hellenistische geleerden gecanoniseerd, maar zelfs toen circuleerden er slechts fragmenten. Latere tijden waren minder gunstig: middeleeuwse geruchten schrijven paus Gregorius VII (11e eeuw) de opdracht toe om Sappho's werken te verbranden. (Dit verhaal verschijnt in de invloedrijke Daden van de Romeinen (En latere bronnen vermelden: "Sappho's reputatie van losbandigheid zorgde ervoor dat paus Gregorius haar werk in 1073 verbrandde," zoals een modern verslag opmerkt.) Of het nu waar is of niet, het symboliseert hoe haar sensuele poëzie botste met latere preutse normen. In werkelijkheid richtte de tand des tijds de meeste schade aan: het perkament verging, bibliotheken werden vernietigd en slechts af en toe werden regels door andere schrijvers geciteerd.
Archeologie bood een tweede kans. Egyptische papyrusdepots zijn opgedoken. Sappho fragmenten al meer dan een eeuw. Beroemde ontdekkingen zijn onder andere papyri uit het midden van de 2e eeuw (Oxyrhynchus vondsten in het begin van de 20e eeuw) die het bekende corpus verdubbelden. De opwinding houdt aan: in 2014 kondigden wetenschappers twee nieuwe ontdekkingen aan. geheel nieuw Sapphische gedichten uit papyrusrollen uit de derde eeuw. Een recent gepubliceerd stuk, bijna honderd regels lang, is een monoloog gericht aan haar eigen broers (een persoonlijke, autobiografische toon). Een ander fragment beschrijft het verlangen van een vrouw. Deze vondsten – waarover de Guardian en wetenschappelijke tijdschriften berichtten – herinnerden iedereen eraan dat er nog meer lyrische gedichten van Sappho uit het zand tevoorschijn kunnen komen. Ze vulden de hiaten niet op, maar boden na millennia van stilte wel nieuwe inzichten.
Het eiland Lesbos en de naam Sappho hebben een onuitwisbare indruk op de taal achtergelaten. Het meest opvallend is het bijvoeglijk naamwoord. "saffier" is afgeleid van de naam Sappho. Merriam-Webster merkt op dat dit komt door Sappho. “the island of Lesbos… gave its name to lesbianism, which writers often used to call sapphic love”In Sappho's tijd was het woord "Lesbienne" Het betekende simpelweg "van Lesbos". Maar tegen het einde van de oudheid karikaturiseerden Griekse komische dichters (bijvoorbeeld in Alexandrië) Sappho als hartstochtelijk of te sensueel. Daardoor ging de term 'lesbisch' (jaren 1620 in het Engels) verwijzen naar vrouwelijke homoseksualiteit. Zoals een moderne historicus het stelt: “the very term ‘lesbian’ is derived from the name of [Sappho’s] home island”.
Insgelijks, "saffier" De term raakte rond de 18e eeuw in gebruik om vrouwen die van vrouwen houden aan te duiden, naar Sappho vernoemd. Maar oorspronkelijk betekende het elk liefdesgedichtpatroon zoals dat van Sappho en, meer in het algemeen, alles wat met haar stijl te maken had. Tegenwoordig betekent "sapphische liefde" vaak gewoon liefde tussen vrouwen, vergelijkbaar met "lesbische liefde".
Het is belangrijk te onthouden dat deze labels in Sappho's tijd niet bestonden. Sappho schreef over liefde zonder stigma; er was geen enkel woord voor vrouwelijke homoseksualiteit. Oude critici discussieerden over haar privéleven (sommigen belasterden haar in satirische toneelstukken), maar Sappho zelf gebruikte deze termen nooit. Moderne wetenschappers benadrukken dat we de categorieën van vandaag niet op de oudheid moeten projecteren. Toch zijn beide lesbienne En sapphisch De namen van Lesbos en Sappho worden geëerd, waarmee wordt weerspiegeld hoe diepgaand haar nalatenschap het westerse denken over gender en liefde heeft gevormd.
De invloed van Sappho strekt zich uit over literatuur en cultuur tot ver na haar tijd. In de oudheid werd ze door Plato geëerd als de stem van de goddelijke muze. Hellenistische geleerden namen haar op in de gewaardeerde Canon van Negen Lyrische Dichters (als enige vrouw). Romeinse schrijvers imiteerden haar gretig: Catullus begint zijn grote liefdesgedicht (over "Lesbia") met een sapphische strofe, en Horatius schreef meerdere odes. in de stijl van de lesbische vrouwZoals Merriam-Webster opmerkt, heeft Horatius expliciet “adopted [the] sapphic meter” in Latijnse verzen. Zelfs Ovidius, Propertius en anderen werden beïnvloed door haar gevoel voor intimiteit in liefdespoëzie.
In de middeleeuwen en de renaissance veranderde het beeld van Sappho opnieuw. De middeleeuwse kerk hield openlijke bewondering in toom (vandaar de Gregorius-legende), maar de ontdekking van een middeleeuws manuscript (Sappho's werk in de villa van Nero in Metapontum) was zo waardevol dat dichters uit de renaissance haar gretig bestudeerden. Van Petrarca tot Ronsard en de romantische dichters zijn echo's van Sappho's verzen terug te vinden.
In de moderne tijd is Sappho een cultureel symbool geworden. Ze is een beschermvrouwe voor LGBTQ+-literatuur en -onderzoek (de Universiteit van Lesbos organiseert zelfs Sappho-symposia). Schrijvers van Virginia Woolf tot Audre Lorde hebben haar aanwezigheid gevoeld. Haar naam en beeltenis duiken op in kunst, muziek en feministische geschiedenis. Zoals een sonnet van Tennyson haar bezingt. Prinses gaat, “De ene helft van de wereld kan de genoegens van de andere helft niet begrijpen.” Maar het was Sappho die als eerste vorm gaf aan de geneugten des levens. tussen vrouwenHoewel er slechts fragmenten overgebleven zijn, heeft elk fragment nieuwe werken geïnspireerd: elke vertaling en analyse zorgt ervoor dat Sappho blijft zingen.
Lesbos is meer dan een mythe; je kunt er over de oude paden wandelen. De Grieks-orthodoxe kloosters van het eiland (zoals het 16e-eeuwse klooster van Sint-Rafael bij Kremasti) en de kastelen uit de Ottomaanse tijd (kasteel Molyvos boven Methymna) bieden context voor de gelaagde geschiedenis. Archeologische vindplaatsen zijn onder andere de ruïnes van de stad Antissa (westkust) en het heiligdom van Demeter op de heuvel bij Papiana, dat door de lokale bevolking wordt geassocieerd met de eerste koning van Lesbos. De meeste reisgidsen wijzen naar Mytilene, de hoofdstad: hier toont het 19e-eeuwse archeologisch museum lokale artefacten (waaronder mozaïeken en inscripties uit het oude Lesbos), en op het plein aan de waterkant staat het bescheiden standbeeld van Sappho. Vlakbij ligt de archeologische vindplaats van Oud-Mytilene (een kleine heuvel) en het indrukwekkende Lagere Kasteel (Saplinja) dat de haven bewaakt.
Het moderne Lesbos omarmt ook Sappho's nalatenschap in cultuur en toerisme. Het stranddorp Skala Eressos (het oude Eresus) is uitgegroeid tot een internationale trekpleister voor LGBTQ+-bezoekers. Elke zomer, Internationaal Eressos Vrouwenfestival Het trekt honderden vrouwen (700-1000 volgens recente tellingen) voor concerten, poëzievoordrachten en strandevenementen. In de tavernes van de oude stad worden nu lokale ouzo en lesbische folkrock naast elkaar geserveerd. In Molyvos (Methymna) is er een jaarlijkse middeleeuwse jaarmarkt die de legendes van Macareus en de stichting van het eiland uitbeeldt. Overal op Lesbos herinneren plaquettes en in kleine musea aan Sappho – zo markeert een steen in Skala Eressos de locatie van haar 'school' en verwijst een fontein in Kalloni (nabij het oude Kyme) naar de oorsprong van bepaalde plaatsnamen.
Vanuit het perspectief van een bezoeker combineert Lesbos tegenwoordig oudheid en natuur. Olijfgaarden en wijngaarden bedekken een groot deel van het landschap; de geur van oregano waait mee op de zeebries. Let op de drietalige borden: Grieks, Engels en soms Frans (een overblijfsel van 19e-eeuwse geleerden en een klein aantal Franse toeristen). Veel inwoners buiten de hoofdstad houden zich nog steeds bezig met landbouw of visserij, dus je kunt dialectwoorden horen die teruggaan tot het oude Aeolisch. Na een wandeling op de berg Olympus (Lesbos) of een duik in Skala Eressos voel je bijna de ziel van het eiland. Of je nu archeologische paden volgt of gewoon bij zonsondergang aan de Egeïsche Zee zit, het gevoel is onmiskenbaar: Lesbos blijft een eiland met een rijke geschiedenis, en de woorden van Sappho zijn nooit ver weg in de zilte zeebries.
