De Trevifontein in Rome is niet alleen een barok kunstwerk, maar ook een beroemde wensput. Volgens sommige schattingen gooien bezoekers dagelijks zo'n € 3.000 in het water van de Trevi – ruwweg € 1 tot € 1,5 miljoen per jaar. Volgens de lokale overlevering garandeert het gooien van een munt met je rug naar de fontein (rechterhand over je linkerschouder) een terugkeer naar Rome. Dit is geen simpel toeristisch trucje: het is een eeuwenoud ritueel geworteld in heidense tradities. Aan de hand van historische bronnen en ooggetuigenverslagen onthult deze gids waarom we munten in de Trevi gooien – van oude offers aan watergoden tot moderne film- en liefdadigheidsprojecten – en legt de symboliek uit achter één, twee en drie munten, en waar al dat geld uiteindelijk terechtkomt.
Lang voordat het barokke Rome bestond, wierpen mensen wereldwijd waardevolle voorwerpen in het water om de gunst van goden te verkrijgen. Het offeren aan watergoden was gebruikelijk in heidense culturen. In de oudheid wierpen de Romeinen munten in rivieren en bronnen als gebeden voor een veilige reis en voorspoed. Een lokaal geloof hield in dat het wijden van een bron of fontein goddelijke bescherming kon afdwingen. In het geval van de Trevifontein leeft dit voort in het idee dat het water van de fontein zelf heilig was, een gedachte die teruggaat tot de legende van Aqua Virgo. Volgens de mythe ontdekten Romeinse soldaten in 19 v.Chr. een frisse bron nadat een jong meisje (de "virgo" of maagd) hen ernaartoe had geleid. Het aquaduct dat vanuit die bron werd aangelegd, de Acqua Virgo, gaf de Trevifontein zijn water en zijn naam. Het gooien van munten in de Trevifontein is dus een moderne echo van een oude gewoonte – een heidens eerbetoon aan de kracht van water. Naarmate het heidendom in Rome plaatsmaakte voor het christendom, behield het water van de fontein zijn mystieke aantrekkingskracht. Het onderliggende idee – het gunstig stemmen van een godheid voor geluk – versmolt met een specifiek Romeins bijgeloof: het gooien van munten om een veilige thuiskomst te garanderen.
De Trevifontein zoals we die vandaag de dag zien, werd voltooid in 1762, maar de geschiedenis ervan strekt zich uit over millennia. Het water wordt aangevoerd door het Acqua Vergine-aquaduct – zelf een hergeboorte van het kanaal van Agrippa uit 19 v.Chr. Volgens de legende ontdekten de arbeiders van het aquaduct de bron pas toen een jong meisje (de maagd (van de legende) leidde dorstige soldaten ernaartoe. Eeuwen later schreef paus Clemens XII (regeerde 1730-1740) een wedstrijd uit (1732) voor het herontwerp van de fonteinen van Rome. Van de 28 inzendingen won het barokke ontwerp van Nicola Salvi, waarmee hij een rivaliserende Romeinse architect versloeg. Salvi begon in 1732 met de bouw, maar hij zag de voltooiing nooit: hij stierf in 1751 met veel onafgewerkt werk. Na Salvi's dood nam Giuseppe Pannini het over en de fontein werd uiteindelijk op 22 mei 1762 ingewijd door paus Clemens XIII.
De naam "Trevi" komt van drie levenDe drie wegen die ooit samenkwamen op de plek van de fontein, werden herbouwd. Zelfs het plein eromheen werd ontruimd om ruimte te maken. De voltooide constructie – zo'n 26 meter hoog en 49 meter breed – is een travertijn pronkstuk van burgerlijke trots. De grandeur ervan moest de heropleving van Rome en de beheersing van het water symboliseren. Het hele ensemble op Piazza Poli is dan ook een statement van het temmen van de natuur: Oceanus (Neptunus) en zijn strijdwagen domineren het centrum, geflankeerd door allegorieën van gezondheid en overvloed. Door zijn geschiedenis en omvang werd de Trevifontein een passend podium voor een grootse traditie – zelfs als die traditie bestond uit het achteloos opgooien van een muntje voor een wens.
In het hart van de Trevi-heuvel staat Oceanus (de god van alle wateren) triomfantelijk. Zijn figuur, gebeeldhouwd door Pietro Bracci, komt tevoorschijn uit een schelpvormige strijdwagen getrokken door twee paardachtige wezens. hippocampusElke zeepaardje heeft een andere uitdrukking, die de twee gemoedstoestanden van de zee symboliseert – een kalme en een turbulente – geleid door de blazende Tritons. Deze Tritons, jeugdige zeemannen, trekken de strijdwagen van Oceanus voort en versterken het thema van de mensheid die de krachten van het water benut.
Aan weerszijden van Oceanus staan twee vrouwelijke figuren: Overvloed (links, graan uit een hoorn des overvloeds schenkend) en Gezondheid of Welzijn (rechts, een beker vasthoudend waaruit een slang drinkt). Deze personificaties vieren de levenschenkende eigenschappen van water. Het overkoepelende motief is letterlijk op de gevel weergegeven: een Latijnse inscriptie luidt: “Fountain • Virgin • Forces • Industry” – roughly, “Virgin [water] fountain, of plenty and ingenuity.” In effect, the fountain narrates the Het temmen van de waterenDe ingenieurs van Rome leidden het zuivere bronwater (het "maagdelijke" water) naar een door mensen bestuurde, architectonische waterval.
Het materiaal zelf versterkt het gevoel van duurzaamheid. Arbeiders hakten lichtgekleurde travertijnkalksteen uit Tivoli om de blokken te bewerken. De resulterende witte, gestructureerde steen glanst als hij nat is en nodigt uit tot aanraken – een van de redenen waarom de fontein zowel handen als munten aantrekt. Bezoekers op het plein staan tegenwoordig vaak even stil voor Oceanus en bewonderen de details: zijn golvende baard, de paarden, het sierlijke pauselijke wapen erboven. Die details – zo minutieus vervaardigd – herinneren ons eraan dat zelfs een luchtig ritueel zoals het opgooien van een munt plaatsvindt op een meesterwerk van kunst en techniek.
Helbigs muntenritueel versmolt met bestaande gebruiken door gebruik te maken van een nog steeds bestaand bijgeloof: wensputten en heilige bronnen. In de loop der decennia veranderde het van een nieuwigheid onder intellectuelen in een populaire traditie. Dit proces werd enorm gestimuleerd door de media. Een voorbeeld hiervan is de Hollywoodfilm uit 1954. Drie munten in de fontein Hij romantiseerde de legende en introduceerde deze wereldwijd – met de implicatie dat elke munt een wens (en uiteindelijk roem) vervult. Federico Fellini's Het zoete leven (1960) heeft Trevi definitief in het wereldwijde collectieve geheugen gegrift. In die iconische scène waadt actrice Anita Ekberg bij maanlicht de fontein in en spettert vrolijk – een filmisch beeld dat onbedoeld miljoenen mensen aanspreekt bij het opgooien van de munt.
Ondanks deze eigenaardigheden worden munten niet lukraak gegooid. De gevestigde techniek – rechterhand, rug naar de fontein, over de linkerschouder – werd in de loop der tijd vastgelegd. Tegen het einde van de 20e eeuw was het gooien van een munt bij de Trevifontein een must geworden. Gidsen en de lokale bevolking hielden het verhaal in stand dat één munt 'terugkeer' betekent, twee munten 'liefde vinden' en drie munten 'trouwen in Rome'. (Sommigen voegen eraan toe dat elke munt afzonderlijk moet worden gegooid, niet allemaal tegelijk.) Kortom, een modern ritueel is organisch voortgekomen uit oude mythen: bezoekers wierpen letterlijk geld in een monumentale fontein en beloofden daarmee geluk in de toekomst.
Het opgooien van een munt wordt van oudsher gezien als een blijk van vertrouwen in het lot. De traditie van het opgooien van een munt – die begin twintigste eeuw is ontstaan – draagt de simpele belofte in zich dat "dit bezoek niet het laatste zal zijn". In wezen betekent één munt: je terugreis naar RomeZo gooit vrijwel elke bezoeker er minstens één, met de gedachte "tot ziens".
Folklore voegde al snel nieuwe lagen toe. Halverwege de eeuw was het idee ontstaan dat een tweede munt de ware liefde bezegelde – meestal iemand die verliefd werd op een Italiaan – en een derde munt leidde tot een huwelijk. Het idee werd populair gemaakt door verhalenvertellers en films, maar het weerspiegelt een ouder idee: Romeinse fonteinen werden vaak in verband gebracht met romantische legendes. In het geval van de Trevifontein vertelt een legende over een meisje dat tot Neptunus bad om haar geliefde soldaat te redden; dit verhaal sluit aan bij het offeren van munten als smeekbede om goddelijke hulp in de liefde. Het gooien van twee of drie munten werd een manier om die goddelijke hulp om te zetten in een hoopvol teken om een partner te vinden (en vervolgens te trouwen).
Niets hiervan heeft een formele goedkeuring – het is een levend volksgeloof. Stadsbestuurders tolereren het bijgeloof, omdat ze het als onschadelijk beschouwen. Maar sommige toeristen vragen zich wel af: "Is het echt waar?" Het antwoord is dat het ritueel symbolisch is. Een citaat uit een recente reisgids vat het goed samen: "Velen geloven dat het opgooien van één munt een terugkeer naar Rome garandeert, de tweede munt een nieuwe liefde brengt en de derde tot een huwelijk leidt."Kortom, de getallen 1, 2 en 3 vormen een mini-wensenlijstje. Of het lot nu echt bestaat of niet, de fonteinbak is een gemeenschappelijk register van hoop geworden: elke munt is een persoonlijke belofte die in het oppervlak van de fontein is gegrift.
Een verkeerde techniek is bijna net zo erg als helemaal niet gooien. De traditie schrijft een zeer specifieke rituele handeling voor:
Als het goed wordt uitgevoerd, duurt deze korte ceremonie slechts enkele seconden – elke worp gaat gepaard met een persoonlijke wens. Reisgidsen benadrukken dat het belangrijk is om dit bewust te doen en misschien je ogen te sluiten of een gebed in gedachten uit te spreken. Belangrijk is dat bezoekers worden gewaarschuwd. niet te lang in het water blijven of proberen munten eruit te halen. De stad heeft er zelfs regels voor: tijdens recente restauratiewerkzaamheden werd het fonteinbekken leeggepompt en waarschuwden stadsambtenaren dat het gooien van munten in de leeggepompte fontein een boete van €50 zou opleveren. (In plaats daarvan zijn er speciale ondiepe bassins of donatieboxen geplaatst.) Normaal gesproken is het gooien van munten toegestaan, maar aanraken Het water is technisch gezien illegaal – een moderne regel ter bescherming van het monument.
Los van de munten inspireerde de Trevi-vulkaan ook romantische mythen. Een lokale legende vertelt over een mooi Romeins meisje en een soldaat in de oudheid. Toen de soldaat ten oorlog trok, bad het meisje tot Neptunus om hem te beschermen. Volgens de legende leidde Neptunus de soldaat naar huis, en hij kwam precies bij deze bron aan, waar het meisje hem herkende en zich met hem herenigde. Het verhaal eindigt gelukkig: de god verhoorde een liefdesgebed, en de Trevi-vulkaan werd voor altijd geassocieerd met trouw.
Die legende gaf ook aanleiding tot de traditie van het gebroken glas. In vroegere eeuwen lieten jonge vrouwen in Rome hun vertrekkende verloofden water drinken uit de Trevi (water dat als puur en fris werd beschouwd) en sloegen vervolgens ceremonieel het glas kapot. Het breken van de beker symboliseerde onbreekbare liefde – een dramatische daad om te laten zien dat, hoewel fysiek gescheiden, hun relatie intact zou blijven. De gebroken scherven verklaarden in feite: "Onze liefde zal nooit versplinteren."
Aan de rechterkant van de fontein bevindt zich een klein, lager bassin met twee waterstralen. De Romeinen noemen het de Fontein van de Geliefden – de Fontein van de Geliefden. Volgens de traditie halen stellen (of aanstaande verloofden) samen water uit deze fontein. Volgens de Romeinse overlevering: als je samen water uit de Trevifontein drinkt en het glas breekt voordat je partner vertrekt, zal de liefdesband voor altijd standhouden. (Het is een ritueel langs de weg dat tegenwoordig grotendeels vergeten is door toeristen.) Hoe dan ook, deze verhalen versterken het karakter van de fontein als niet alleen een historisch monument, maar ook als een levende ziel. romantiek talisman.
In de moderne tijd is elke poging om in de Trevifontein te zwemmen of te waden echter ten strengste verboden. Terugdenkend aan de scène uit de film met Anita Ekberg, proberen sommige waaghalzen het nog steeds – maar ze betalen daar een hoge prijs voor. Begin 2025 kreeg een toerist die in de fontein waadde om dat La Dolce Vita-moment te herbeleven een boete van € 500 en een levenslang verbod om de plek te bezoeken. De Italiaanse wet verbiedt nu baden in of zelfs het aanraken van het water, en de politie patrouilleert met camera's. (Bezoekers die op zoek zijn naar nostalgie kunnen in plaats daarvan de oude filmposters in de buurt bewonderen – maar de fontein zelf moet schoon blijven.)
Elke dag legen of scheppen gemeentewerkers het water uit de fontein om de munten te verzamelen. De hoeveelheid is indrukwekkend. De autoriteiten schatten dat er dagelijks zo'n € 3.000 aan munten in terechtkomt. Officiële cijfers (uit 2016) spreken van een jaarlijkse opbrengst van ongeveer € 1,4 miljoen, terwijl recente berichten een bedrag tot € 1,5 miljoen noemen. Er komen munten van alle mogelijke valuta in de fontein (bezoekers gooien er vaak centen uit andere landen in, naast eurocenten).
Het verzamelen gebeurt zorgvuldig: onderhoudsteams laten de fontein periodiek leeglopen of gebruiken netten en vacuümpompen om de schatten te verzamelen. Eén kabelbaan of steiger is nooit genoeg, dus teams van werknemers en politieagenten staan bij elke opruimactie paraat voor de veiligheid. Wanneer de munten tevoorschijn komen, worden ze geteld en gesorteerd.
Sinds 2001 heeft de stad zich hieraan gewijd. alle De munten van de Trevifontein gaan naar het goede doel. Burgemeester Walter Veltroni bepaalde dat het geld naar lokale hulpprogramma's moest gaan om de historische corruptie rond de fontein te bestrijden. Tegenwoordig wordt het volledige bedrag overhandigd aan Caritas Roma, de katholieke liefdadigheidsinstelling die gaarkeukens, voedseldistributie, opvanghuizen en sociale diensten voor de armen van de stad runt. Caritas meldt dat de munten van de Trevifontein nu een aanzienlijk deel (ongeveer 15%) van hun jaarlijkse budget uitmaken. In de praktijk is het ritueel van het gooien van de munten een essentiële bron van donaties geworden: de wensen van toeristen voeden en beschermen letterlijk kwetsbare Romeinen.
Twee keer per jaar, na grote evenementen of in het laagseizoen, halen medewerkers van de gemeente de munten uit de fontein. Ze verzamelen de munten onder toezicht van de politie en storten het geld in de gemeentekas. Volgens de Italiaanse wet gaan alle munten naar Caritas Roma. Deze liefdadigheidsinstelling zet de munten vervolgens om in contant geld en gebruikt het voor gemeenschapsprogramma's: het kopen van ingrediënten voor gaarkeukens, het verstrekken van voedselbonnen en het ondersteunen van opvangcentra voor daklozen. Soms worden de munten gebruikt voor specifieke projecten (zoals feestmaaltijden voor behoeftigen). Officiële rapporten benadrukken de positieve kant: het bijgeloof rond de fontein levert juist middelen op voor de meest kwetsbare inwoners van de stad.
Een woordvoerder van Caritas merkt op dat de toestroom zo betrouwbaar is dat ze hun budgetten erop kunnen afstemmen. In zekere zin is de cirkel rond voor de Trevi-traditie: munten die pelgrims vroeger gooiden om de watergoden gunstig te stemmen, dienen nu als manna voor de hongerigen en daklozen van Rome. Gidsen herinneren toeristen er vaak aan dat ze door deel te nemen aan het ritueel onbedoeld iets goeds doen voor anderen.
Gezien de geldbedragen die ermee gemoeid zijn, zijn er pogingen tot diefstal gedaan. Door de geschiedenis heen hebben ondernemende individuen geprobeerd munten uit de fontein te vissen. In 2002 en opnieuw in 2011 brachten Italiaanse media mannen aan het licht die fonteinen leegpompten om munten te bemachtigen, waarbij zelfs de gemeentelijke politie soms medeplichtig was. In 2003 oordeelde een rechtbank zelfs dat munten die in de Trevifontein worden gegooid, wettelijk gezien "verlaten eigendom" zijn, wat betekent dat ze niet in de gebruikelijke zin gestolen mogen worden. Lokale regelgeving verbiedt echter uitdrukkelijk het betreden of manipuleren van de fontein. De huidige situatie: Probeer de munten niet terug te vinden. Camera's en bewakers houden nu toezicht op het bassin. Gemeentelijke verordeningen dreigen met boetes of zelfs gevangenisstraf voor iedereen die betrapt wordt op een poging daartoe.
In de praktijk is het zonder toestemming verwijderen van munten illegaal volgens de gemeentelijke verordeningen. Toeristen zijn beboet en de toegang is hen ontzegd voor het waden in het water, en zelfs voor het klimmen op de rotsen van de fontein. Eind 2024 waarschuwde de burgemeester dat het gooien van munten terwijl de fontein leeggepompt is (voor reparaties) strafbaar is met een boete van € 50. Tot nu toe komt daadwerkelijke diefstal (zoals het vissen van munten) zelden voor; het risico om betrapt te worden door de politie of bewakingscamera's is groot. Het is het veiligst om je te houden aan het officiële ritueel van het gooien van een munt, in de wetenschap dat de stad zelf op verantwoorde wijze met de schat omgaat.
Geen wensaltaar is compleet zonder een rol in kunst en media. Vooral films hebben de mythische status van Trevi bevestigd. De film uit 1954 is daar een voorbeeld van. Drie munten in de fontein (deels opgenomen in Rome) ontleent zijn titel aan het ritueel van het munten gooien; het populaire lied (Frank Sinatra's "Three Coins") koppelt het munten gooien expliciet aan het zoeken naar geluk in de Eeuwige Stad. De tekstregel "Wie is degene / Die mijn wens in vervulling laat gaan?" maakte het idee alomtegenwoordig in het naoorlogse Amerika.
Enkele jaren later, Federico Fellini's Het zoete leven (1960) vereeuwigde de Trevifontein voorgoed. De nachtelijke zwemscène van Anita Ekberg maakte de fontein iconisch, met beroemdheden die zich tegoed deden aan het Romeinse leven (en en passant suggereerden: "Ook jij kunt dit!"). Sindsdien zijn tientallen films en tv-series met de Trevifontein als decor verschenen, meestal met geliefden of expats die een wens doen. (Een leuk voorbeeld: in De Lizzie McGuire-film (Een Hollywood-emigrant gooit een muntje op om in Rome te mogen blijven, een knipoog naar de traditie.)
Zelfs wereldleiders deden mee. In oktober 2021 stonden de staatshoofden van de G20 in de rij om herdenkingsmunten van de euro in de Trevi te gooien. Camera's klikten toen Joe Biden zich terugtrok, maar Macron, Johnson, Merkel en anderen gebruikten het ritueel om "het geluk van vóór COVID terug te brengen", zoals WHO-directeur Tedros humoristisch twitterde. Hun munten – net als die van alle anderen – waren speciaal voor de top geslagen (met Da Vinci's Vitruviusman op één kant).
Het is duidelijk dat de Trevifontein een veel diepere betekenis heeft in de cultuur dan alleen de steen en het water. Gidsen wijzen er graag op dat zelfs leden van het koningshuis hier in de rij hebben gestaan. Het zoete levenHet moet benadrukt worden: zwemmen in de Trevifontein is tegenwoordig verboden. Strikte regels maken het illegaal en er worden boetes van €500 opgelegd aan iedereen die erin springt. (Dat is een wereld van verschil met de zorgeloze plons van Anita Ekberg. "La Dolce Vita maakte het waden in de fontein iconisch, maar tegenwoordig verbiedt Rome het om het monument te beschermen", aldus een reisverslag.) In plaats daarvan maken bezoekers foto's, gooien ze muntjes in het water en herinneren ze zich die filmische momenten van een afstand.
Naast het opgooien van munten kent Trevi een aantal lokale rituelen. We hebben het ritueel van de Fontein der Geliefden al aan de rechterkant genoemd. Een andere merkwaardige gewoonte was vroeger het drinken van water uit Trevi's water. Hoewel de fontein op een statig plein is gebouwd, functioneert hij als een show – een meesterwerk: de fontein van de Acqua Vergine. In Rome betekent dat dat het water er legaal drinkbaar is. Tot de komst van moderne waterleidingen dronken zowel de lokale bevolking als pelgrims er water uit. onbeperkt gedronken uit sierfonteinen. Bij de Trevifontein schepten echtparen vroeger water met een klein kopje en dronken daarvan om elkaar te begroeten. Omdat de Acqua Vergine zelfs vandaag de dag nog "een van de zuiverste drinkwaterbronnen van Rome" is, bevatte de legende over het drinken ervan wel degelijk een kern van waarheid.
Volgens een aloude traditie mogen gasten tegenwoordig echter niet rechtstreeks uit de Trevikom drinken. (Stadsborden en bewakers ontmoedigen het drinken uit het bassin.) In plaats daarvan gaan Romeinen naar een neus – een openbare waterkraan – in de buurt voor een verfrissing. De nieuwe regels na de restauratie wezen er zelfs op dat het water van de Trevi-vulkaan circuleert, dus erin springen of er direct van drinken kan algengroei veroorzaken. Zoals een gids botweg zegt: "Je zou het niet drinken, hoe helder het er ook uitziet." Dus hoewel technisch gezien veilig, wordt er nu alleen nog maar uit de kranen gedronken om de hygiëne te waarborgen.
Kortom, de Trevifontein is omgeven door bijgeloof voor allerlei gelegenheden: wensputmunten, het drinken en verbrijzelen van geliefden, en dat ene ding dat je zou niet moeten doen (zwemmen of munten rapen). Elk van deze gebruiken heeft een interessant verhaal achter zich, waardoor het barokke monument verbonden wordt met het dagelijks leven in Rome.
Voor bezoekers die voor het eerst komen, is het gooien van een muntje slechts een onderdeel van de ervaring. Een van de uitdagingen is simpelweg dichterbij komen de fontein. Op drukke momenten is het plein overvol. Om de drukte te vermijden, ga je het beste vroeg in de ochtend (kort na zonsopgang) of heel laat in de avond. Veel gidsen merken op dat het rond het middaguur of bij zonsondergang nog steeds erg druk is. (Tip: De momenten vlak voor 9 uur 's ochtends of na 10 uur 's avonds kunnen verrassend rustig zijn, waardoor je een half uurtje rust hebt.)
Vanwege de drukte vereist Rome nu toegang met een tijdslot tijdens de drukste maanden. Sinds eind 2023 heeft de stad het gebied afgezet en een bezoekerssysteem ingevoerd. Groepen van maximaal 400 personen mogen, na vooraf te reserveren, 30 minuten naar binnen. (Vanaf 2025 werd een officiële toegangsprijs van € 2 getest voor toegang van dichtbij.) Het is nog steeds mogelijk om zonder reservering naar binnen te gaan via de trappen aan de rand van Piazza di Trevi, maar raadpleeg de website van Rome voor de meest recente regels.
Houd bij de fontein de volgende gedragsregels in acht:
– Gebruik een willekeurige euromunt. Er is geen specifieke waarde vereist. Veel toeristen gooien er een klein muntje van één cent in – dat is prima. De fontein verzamelt allerlei soorten munten (in feite zijn er in de loop der jaren munten van tientallen verschillende valuta gevonden).
– Let op je doel. Er hangt een groot net over het centrale bassin. Probeer de munt zo te gooien dat hij in het bassin terechtkomt en niet op de rand of de reling (medewerkers controleren wel de omgeving op gemiste munten).
– Wees respectvol. Klim niet op het marmer, gooi geen afval weg en stoor de lokale bezoekers niet (de lokale bevolking beschouwt de Trevimuur nog steeds als een plek van geloof). Fotografen moeten anderen niet hinderen – velen komen hier voor familiefoto's. In tegenstelling tot klassieke monumenten, is er hier sprake van interactie met het monument – wees dus beleefd op deze levendige plek.
Wat de compositie betreft, is het beste standpunt vanaf een kleine afstand om de hele gevel vast te leggen. Houd er rekening mee dat de fontein in 2023 werd gerestaureerd en in de steigers stond; als u vlak daarna een bezoek brengt, controleer dan of de steigers zijn verwijderd. Lokale bewoners geven ook aan dat het niet de bedoeling is om op de kleine stenen richels bij het water te staan (waar toeristen vaak op stappen om foto's te maken).
Werkt gooien echt? Strikt genomen is het bijgeloof. Er is geen garantie dat je wens (terugkeer, liefde of iets anders) uitkomt – het geeft je alleen een beetje zelfvertrouwen en plezier. Miljoenen mensen hebben naar verluidt muntjes gegooid en... sommige Ze zijn zeker teruggekeerd naar Rome, maar dat is waarschijnlijk toeval plus de tevredenheid van de toeristen. Hoe dan ook, de handeling heeft bijna iets ritueels: mensen vinden het fijn om het gevoel te hebben iets betekenisvols te hebben gedaan.
Mag ik een wens doen of moet ik terugkeren naar Rome? Traditioneel gezien is iemands "wens" gekoppeld aan het aantal munten. De oudste versie is "terugkeer naar Rome". De ideeën over liefde en huwelijk werden later toegevoegd. In de praktijk kon je persoonlijk alles wensen, maar in het lokale verhaal zal er altijd wel iets over terugkeer, liefde of huwelijk in voorkomen.
Wat als ik geen euromunt heb? In de praktijk vind je bij het bassin wisselkiosken en verkopers van snuisterijen (hoewel het officiële advies is om je eigen euro's mee te nemen). Sommige verkopers bieden euromunten of muntjes aan als alternatief. Het is het beste om met een paar kleine euro's aan te komen (munten van één of twee cent zijn prima). Toeristen nemen vaak buitenlandse centen mee (sommigen gooien zelfs expres Italiaanse centen als souvenir).
Is er een beste tijd van de dag? Zoals hierboven vermeld: ga bij voorkeur vroeg in de ochtend of heel laat in de avond. Rond het middaguur is het het drukst. Houd ook het weer in de gaten; de hete zomers in Rome betekenen drukte en hitte, dus een bezoek vroeg in de ochtend of bij zonsondergang is aangenamer.
Hoe diep is de fontein? Het centrale bassin van de Trevi is ondiep – slechts enkele centimeters diep. Het is geen zwembad. kan niet Je kunt er tegenwoordig in zwemmen of zelfs waden (de wanden zijn laag, maar het water is maar een paar centimeter diep).
Van wie is de fontein? De Trevifontein is eigendom van de stad Rome en wordt onderhouden door de gemeentelijke autoriteiten. De fontein werd in opdracht van het pausdom gebouwd, maar is tegenwoordig een cultureel monument onder de hoede van de stad. De munten zijn eigendom van de stad (en geschonken aan goede doelen) en het monument is wettelijk beschermd als openbaar kunstwerk.
Muntjes in de Trevifontein gooien is meer dan een leuk reisritueel. Het verbindt moderne bezoekers met een complex verleden: de handeling combineert eeuwenoude waterverering met barokke stads trots en zelfs Hollywood glamour. In de kern blijft de traditie voortbestaan omdat ze universele hoop uitdrukt – op liefde, op geluk, op een terugkeer naar een stad waar we verliefd op zijn geworden.
Deze traditie heeft ook een morele lading: het geld dat in het water wordt gegooid, verdwijnt niet in de golven, maar wordt gebruikt om de behoeftigen in Rome te helpen. Die morele lading geeft de handeling extra betekenis. Dus, zelfs te midden van flitsende camera's en verdringende menigten, is er een concreet resultaat: de ingezamelde munten voeden de hongerigen en bieden onderdak aan daklozen via de programma's van Caritas.
Uiteindelijk herinnert het ritueel van het muntje gooien bij de Trevifontein ons eraan dat zelfs in een wereldstad als Rome de aspiraties van de mensheid geworteld blijven in eenvoudige gebaren. Door een muntje op te gooien, treedt een toerist toe tot een lijn van aanbidders en romantici – en, hoe grillig ook, neemt hij deel aan een eeuwenoude hoop dat magie nog steeds een plaats heeft in de Eeuwige Stad.
