Niger beslaat 1.267.000 vierkante kilometer en is daarmee het grootste land van West-Afrika, maar het heeft geen toegang tot zee. Het grenst aan Algerije, Libi\u00eb, Tsjaad, Nigeria, Benin, Burkina Faso en Mali. Ongeveer vier vijfde van het grondgebied ligt in de Sahara. In het noorden verheft het A\u00efrmassief zich boven de T\u00e9n\u00e9r\u00e9woestijn; Mont Idoukal-n-Tagh\u00e8s bereikt ongeveer 2.022 meter. Oude vulkanische toppen, rotsplateaus en zandduinen worden afgewisseld door oases rond Agadez, Timia en Bilma. Het zuiden vormt een smalle Sahelgordel waar vrijwel alle landbouw en het grootste deel van de bevolking zijn geconcentreerd. De Nigerrivier stroomt ongeveer 550 kilometer door het zuidwesten en maakt irrigatie, visserij en de hoofdstad Niamey mogelijk. In het uiterste zuidoosten raakt het land aan het krimpende Tsjaadmeer en de Komadougou Yob\u00e9, een zone van landbouw \u00e9n langdurige onveiligheid.<\/p>\n\n\n\n
De klimatologische overgang is scherp. In de T\u00e9n\u00e9r\u00e9 kan jarenlang nauwelijks meetbare regen vallen, terwijl het uiterste zuiden tijdens de korte regentijd van juni tot september gemiddeld 500 tot 700 millimeter ontvangt. Temperaturen stijgen v\u00f3\u00f3r de regens vaak boven 40 graden en warme nachten worden frequenter. De harmattan brengt in het droge seizoen stof en vermindert zicht en luchtkwaliteit. Droogte is een terugkerend risico, maar de laatste jaren veroorzaakten intense buien ook grote overstromingen in Niamey, Maradi, Zinder en riviergemeenschappen. Omdat veel woningen van aarde zijn gebouwd en afwatering beperkt is, kan een paar dagen regen grote schade veroorzaken. Woestijnvorming is niet alleen een zuidwaartse beweging van duinen; zij ontstaat ook door verlies van vegetatie, bodemerosie en overgebruik rond dorpen en waterpunten. Bevolkingsgroei vergroot de druk op akkers, terwijl klimaatvariatie herdersroutes en voedselprijzen onvoorspelbaarder maakt.<\/p>\n\n\n\n
De Sahelzone bestaat uit open savanne, doornstruiken en landbouwparken met bomen als gao en acacia. Boeren hebben in delen van Maradi en Zinder natuurlijke regeneratie van bomen op akkers bevorderd, waardoor bodemvruchtbaarheid en schaduw verbeterden zonder grootschalige aanplant. In het westen vormt het W Nationaal Park samen met beschermde gebieden in Benin en Burkina Faso een van de belangrijkste savannecomplexen van de regio. Het A\u00efr- en T\u00e9n\u00e9r\u00e9reservaat beschermt woestijnlandschappen en zeldzame soorten, maar beheer wordt door onveiligheid bemoeilijkt. Rond Kour\u00e9 leeft de laatste vrij rondtrekkende populatie West-Afrikaanse giraffen. Landgebruik draait vooral om gierst, sorghum, cowpea, ui, rijst en grote veestapels. Brandhout blijft de dominante huishoudelijke energiebron. De combinatie van kortere braakperioden, overbegrazing en snelle stadsuitbreiding vraagt om bodemherstel, effici\u00ebntere energie en afspraken tussen boeren en mobiele herders.<\/p>\n\n\n\n
In de prehistorie was de huidige Sahara veel vochtiger. Rotstekeningen in het A\u00efrmassief tonen wilde dieren, vee en menselijke gemeenschappen uit perioden waarin savanne en meren verder noordwaarts lagen. Later maakten karavaanroutes het gebied tot verbinding tussen Noord-Afrika en de Nigerbocht. Het Songhairijk beheerste delen van het westen, terwijl Hausa-stadstaten als Gobir, Katsina en Zinder economische en culturele invloed uitoefenden in het zuiden. In het oosten reikte het rijk Kanem-Bornu tot de Manga- en Tsjaadmeergebieden. Toearegconfederaties controleerden routes en oases rond Agadez; de sultan van Agadez speelde een bemiddelende en commerci\u00eble rol. Islam verspreidde zich via handel, geleerden en staten, maar lokale politieke systemen bleven gevarieerd. In de negentiende eeuw veranderden de Sokoto-jihad en regionale oorlogen de machtsverhoudingen, kort voordat Franse expedities vanuit West-Afrika en Algerije het gebied binnendrongen.<\/p>\n\n\n\n
Frankrijk vestigde na gewelddadige campagnes aan het begin van de twintigste eeuw koloniaal gezag. Niger werd in 1922 een afzonderlijke kolonie binnen Frans-West-Afrika. Bestuur en infrastructuur concentreerden zich in het zuiden, waar belastingen, pinda\u2019s en arbeidsmigratie beter konden worden georganiseerd. De kolonie kreeg in 1960 onafhankelijkheid onder Hamani Diori. Droogte, economische problemen en autoritair bestuur droegen bij aan de staatsgreep van 1974. Daarna wisselden militaire regimes, korte democratische perioden en nieuwe coups elkaar af. Toearegopstanden in de jaren negentig en rond 2007 brachten eisen om autonomie en een groter aandeel in mijninkomsten naar voren. Een democratische grondwet van 2010 leidde tot verkiezingen, maar een staatsgreep op 26 juli 2023 be\u00ebindigde die orde. De Refoundation Charter van maart 2025 maakte een langdurige overgang onder militair leiderschap mogelijk en herschikte instellingen, talenbeleid en buitenlandse relaties.<\/p>\n\n\n\n
Landbouw en veeteelt bieden werk aan de meerderheid, maar uranium, olie en goud bepalen een groot deel van de export. Uraniumwinning rond Arlit begon in de jaren zeventig en verbond Niger nauw met de Franse nucleaire sector. Na 2023 nam de staat de controle over belangrijke activa over en ontstonden juridische en logistieke conflicten met het Franse Orano. De grootste economische verandering kwam door de pijpleiding van de olievelden bij Agadem naar de Beninse kust. Grootschalige olie-export begon in 2024 en hielp de groei dat jaar tot ongeveer 8,4 procent te verhogen. Voor 2025 raamde de Wereldbank de groei op 7 procent, ondersteund door olie en een goed landbouwseizoen. Deze percentages komen echter van een lage basis en de opbrengsten zijn kwetsbaar voor pijpleidingaanvallen, grensgeschillen en prijsbewegingen. Schuld, belastinginning, voedselonzekerheid en beperkte formele werkgelegenheid blijven grote beperkingen.<\/p>\n\n\n\n
De volkstelling van december 2012 registreerde 17.138.707 inwoners. De Wereldbank schatte de bevolking in 2025 op ongeveer 28 miljoen, wat de uitzonderlijk hoge groei sinds de telling illustreert. Niger is verdeeld in zeven regio\u2019s en het hoofdstedelijke district Niamey, met daaronder departementen en gemeenten. De overgrote meerderheid woont in de zuidelijke strook van Tillab\u00e9ri via Dosso, Tahoua, Maradi en Zinder tot Diffa. Agadez beslaat meer dan de helft van het land maar heeft een zeer lage dichtheid. Niamey groeide van minder dan een miljoen inwoners bij de telling van 2012 tot een veel grotere metropool door natuurlijke groei en migratie. Maradi en Zinder zijn handels- en landbouwcentra; Agadez is een knooppunt voor Saharaanse handel en migratie. De bevolking behoort tot de jongste ter wereld. Hoge vruchtbaarheid maakt uitbreiding van onderwijs en gezondheidszorg bijzonder kostbaar en verkleint per hoofd van de bevolking het effect van snelle economische groei.<\/p>\n\n\n\n
De Refoundation Charter van 2025 wees Hausa aan als nationale taal en behield Frans en Engels als werktalen. Hausa wordt vooral in het zuiden breed gesproken en functioneert ook over de grens met Nigeria. Zarma-Songhai domineert in Niamey en het westen; Tamasheq, Fulfulde, Kanuri, Arabisch en andere talen hebben regionale betekenis. Islam is de godsdienst van de overgrote meerderheid, vooral in soennitische en soefi-tradities, terwijl oudere rituelen en kleine christelijke gemeenschappen blijven bestaan. De cultuur van Niger is gevormd door stedelijke Hausa-hoven, Toearegpo\u00ebzie, Fulbe-pastoralisme en Songhai-Zarmatradities. Het Cure Sal\u00e9e-feest bij In-Gall brengt nomadische groepen samen rond vee, huwelijken en politieke ontmoeting. Zilversmeedwerk uit Agadez, leren voorwerpen en geweven matten dragen zowel economische als symbolische waarde. Muziekgroepen verbinden traditionele luiten en percussie met elektrische gitaren en teksten over migratie, identiteit en conflict.<\/p>\n\n\n\n
Door de landlocked ligging zijn vervoerskosten hoog en routes politiek kwetsbaar. Het verharde hoofdnet verbindt Niamey met Dosso, Maradi, Zinder, Diffa, Tahoua en Agadez, maar veel landelijke wegen zijn seizoensgebonden. De voornaamste handelsuitgangen lopen via Benin en Togo naar de Golf van Guinee en via Nigeria naar grote markten. Een korte spoorlijn vanuit Niamey richting Benin werd gebouwd maar heeft geen volwaardige internationale dienst ontwikkeld. De olie-export is afhankelijk van een pijpleiding van bijna 2.000 kilometer naar de haven van S\u00e8m\u00e8-Kpodji in Benin. Diori Hamani International Airport bedient Niamey; Agadez en Zinder hebben regionale luchthavens. Elektriciteitsvoorziening is beperkt en leunde lang op invoer uit Nigeria, naast binnenlandse diesel, kolen en groeiende zonneprojecten. Mobiele telefonie heeft afgelegen gebieden sneller bereikt dan water, stroom en verharde wegen, maar digitale dekking en betaalbaarheid blijven ongelijk.<\/p>\n\n\n\n
Niger is lid van de Verenigde Naties, de Afrikaanse Unie, de West-Afrikaanse Economische en Monetaire Unie en de Alliantie van Sahelstaten met Mali en Burkina Faso. De formele uittreding uit ECOWAS werd op 29 januari 2025 van kracht. Het land heeft militaire en economische relaties verschoven van Frankrijk en westerse veiligheidspartners naar nieuwe samenwerking met Rusland, China en regionale bondgenoten. Olie geeft de staat meer fiscale mogelijkheden, maar ook nieuwe afhankelijkheid van \u00e9\u00e9n corridor en beperkte verwerkingscapaciteit. De kernproblemen blijven veiligheid, onderwijs, voedselproductie en het tempo van demografische groei. Niger\u2019s toekomstige regionale gewicht zal afhangen van de vraag of olie- en uraniuminkomsten worden omgezet in irrigatie, menselijk kapitaal en betrouwbare infrastructuur, in plaats van een economie te versterken die snel groeit op papier maar voor de meeste huishoudens kwetsbaar blijft.<\/p>\n\n\n\n\n