Kaapverdi\u00eb, officieel de Republiek Cabo Verde, beslaat ongeveer 4.033 vierkante kilometer en bestaat uit tien vulkanische eilanden, waarvan er negen permanent worden bewoond, plus een aantal kleinere rotseilandjes in het centrale deel van de Atlantische Oceaan. De oostelijkste eilanden liggen circa 500 kilometer ten westen van Senegal; als geheel vormt de archipel een brede boog tussen de noordelijke Barlavento-eilanden, letterlijk de eilanden boven de wind, en de zuidelijke Sotavento-groep. Sal, Boa Vista en Maio zijn relatief laag, vlak en droog, met zandvlaktes, duinen en oude zoutbekkens. Santo Ant\u00e3o, Santiago, S\u00e3o Nicolau en Fogo hebben daarentegen scherp ingesneden dalen, hoge bergruggen en sterk ge\u00ebrodeerde vulkaanmassieven. Op Fogo bereikt de actieve Pico do Fogo een hoogte van 2.829 meter, het hoogste punt van het land; de laatste grote uitbarsting vond plaats in 2014\u20132015. Permanente rivieren en grote natuurlijke meren ontbreken. Bewoning en landbouw zijn daarom geconcentreerd rond tijdelijke waterlopen, bergbronnen, reservoirs en kustplaatsen die steeds sterker afhankelijk zijn van ontzilting van zeewater.<\/p>\n\n\n\n
Het klimaat is tropisch droog tot halfdroog, maar de omstandigheden verschillen sterk per eiland, hoogte en ori\u00ebntatie ten opzichte van de overheersende wind. De relatief koele Canarische Stroom, de noordoostpassaat en de omringende oceaan temperen de hitte langs de kust, waar de gebruikelijke temperaturen het grootste deel van het jaar ongeveer tussen 22 en 28 graden Celsius liggen. In de bergen is het koeler, terwijl opstijgende vochtige lucht op windwaartse hellingen bewolking en plaatselijke regen kan veroorzaken. Het droge seizoen duurt doorgaans van november tot juli. Vrijwel alle neerslag valt onregelmatig tussen augustus en oktober, maar de hoeveelheid kan van jaar tot jaar sterk schommelen. Sal, Boa Vista en Maio ontvangen vaak zeer weinig regen; hogere delen van Santo Ant\u00e3o, Santiago en Fogo kunnen in een gunstig jaar enkele honderden millimeters krijgen. Korte, hevige buien veranderen droge ravijnen soms binnen enkele minuten in krachtige waterstromen die wegen, woningen en akkers beschadigen. Langdurige droogte, bodemerosie, afnemende kustlijnen, verzilting en stijgende zeespiegels vormen blijvende risico\u2019s, terwijl warmer oceaanwater ook druk uitoefent op visbestanden en andere mariene ecosystemen.<\/p>\n\n\n\n
Dichte natuurlijke bossen zijn schaars door het droge klimaat, de dunne vulkanische bodems en eeuwen van houtkap, beweiding en marginale landbouw. Volgens gegevens van de FAO en de Wereldbank werd in 2023 ongeveer 11,6 procent van het landoppervlak als bosgebied geclassificeerd. Een aanzienlijk deel daarvan bestaat echter uit aangeplante bomen en beschermende herbebossingszones, niet uit oorspronkelijke gesloten wouden. Terrassen, stenen keermuren en beplanting worden gebruikt om afstromend water vast te houden en erosie op steile hellingen te beperken. Ongeveer een vijfde van het land geldt als landbouwgrond, maar de werkelijk productieve gebieden liggen vooral in smalle dalen en vochtiger hooglanden. Boeren verbouwen ma\u00efs, bonen, suikerriet, bananen en groenten; Fogo produceert daarnaast koffie, druiven en wijn op jonge vulkanische bodems. Beschermde natuurgebieden omvatten duinen, vulkaankraters, rotskusten, broedkolonies van zeevogels en belangrijke neststranden voor onechte karetschildpadden. Fogo en Maio werden in 2020 de eerste Kaapverdische gebieden binnen het mondiale netwerk van UNESCO-biosfeerreservaten. Toeristische bebouwing, zandwinning, invasieve soorten, overbegrazing en onvoldoende gereguleerde visserij blijven kwetsbare ecosystemen niettemin belasten.<\/p>\n\n\n\n
Er is geen overtuigend archeologisch bewijs voor permanente bewoning v\u00f3\u00f3r de komst van Portugese zeevaarders in het midden van de vijftiende eeuw. De eilanden werden vermoedelijk tussen 1456 en 1462 door schepen in Portugese dienst verkend, waarna op Santiago een georganiseerde kolonisatie begon. Ribeira Grande, het huidige Cidade Velha, groeide uit tot de eerste permanent aangelegde Europese koloniale stad in de Atlantische tropen. De ligging tussen het Iberisch Schiereiland, West-Afrika en Amerika maakte de nederzetting tot een steunpunt van de Portugese expansie en een belangrijk knooppunt van de trans-Atlantische handel in tot slaaf gemaakte mensen. Afrikanen uit verschillende gebieden werden naar Santiago gebracht, verkocht, op de eilanden tewerkgesteld of verder over de oceaan vervoerd. Tegelijkertijd passeerden goud, ivoor, textiel, landbouwproducten en schepen de haven. Uit deze gedwongen en sterk ongelijke contacten ontstond een van de vroegste creoolse samenlevingen van het Atlantische gebied. De koloniale periode bracht daardoor niet alleen kerken, forten en Portugese bestuursvormen voort, maar ook sociale hi\u00ebrarchie\u00ebn, nieuwe taalvormen en een historische erfenis waarin handel, culturele vermenging en slavernij nauw met elkaar zijn verbonden.<\/p>\n\n\n\n
Ribeira Grande verloor geleidelijk gewicht toen handelsroutes veranderden en de stad herhaaldelijk werd aangevallen door kapers en buitenlandse vloten. Tegelijkertijd toonden terugkerende droogtes en hongersnoden hoe kwetsbaar een samenleving was die afhankelijk bleef van onvoorspelbare regen en beperkte lokale voedselproductie. In de negentiende eeuw ontwikkelde Mindelo op S\u00e3o Vicente zich dankzij zijn natuurlijke haven, Britse kolenvoorraden, scheepvaart en trans-Atlantische telegraafverbindingen tot een nieuw economisch centrum. Kaapverdianen vonden werk op walvisvaarders en koopvaardijschepen of migreerden naar New England, Portugal, West-Afrika en later naar Nederland, Frankrijk en andere Europese landen. Migratie werd zo een structureel onderdeel van het nationale bestaan. In 1956 richtten Am\u00edlcar Cabral en zijn medestanders de Afrikaanse Partij voor de Onafhankelijkheid van Guinee en Kaapverdi\u00eb, de PAIGC, op. Na de Portugese Anjerrevolutie van april 1974 werd een machtsoverdracht overeengekomen en op 5 juli 1975 werd de onafhankelijkheid uitgeroepen. Tot 1990 kende het land een eenpartijstelsel. De verkiezingen van 1991 brachten een vreedzame machtswisseling en legden de basis voor een stabiel stelsel van meerpartijenverkiezingen.<\/p>\n\n\n\n
De moderne economie wordt vooral gedragen door diensten, waaronder toerisme, handel, vervoer, openbaar bestuur, telecommunicatie en financi\u00eble activiteiten. Toerisme levert direct en indirect ongeveer een kwart van het bruto binnenlands product op en is sterk geconcentreerd op de internationale vakantie-eilanden Sal en Boa Vista. Santiago en S\u00e3o Vicente ontvangen meer zakenreizigers, stedelijke bezoekers en cultuurtoeristen, terwijl Santo Ant\u00e3o en Fogo vooral bekendstaan om wandelroutes, berglandschappen en kleinschaliger verblijf. Volgens de economische actualisering van de Wereldbank uit 2026 groeide het re\u00eble bbp in 2025 met ongeveer 6,3 procent, na eveneens sterke groei in 2024. Geldzendingen van de diaspora waren in 2024 goed voor circa 12,3 procent van het bbp en ondersteunen zowel huishoudens als de betalingsbalans. Daartegenover staat een grote afhankelijkheid van ingevoerd voedsel, brandstof, machines en consumptiegoederen. De werkloosheid werd voor 2025 op ongeveer 11,9 procent geraamd en treft jongeren, vrouwen en bewoners van economisch zwakkere eilanden onevenredig. Beleid voor de blauwe economie, hernieuwbare energie, visverwerking, digitale diensten en creatieve sectoren moet de economische basis verbreden, maar hoge transport-, water- en energiekosten beperken de snelheid van die omschakeling.<\/p>\n\n\n\n
Bestuurlijk is Kaapverdi\u00eb verdeeld in 22 gemeenten met gekozen lokale organen, verspreid over de negen bewoonde eilanden. Praia, aan de zuidkust van Santiago, is de hoofdstad, regeringszetel en verreweg het grootste stedelijke gebied. Mindelo op S\u00e3o Vicente vormt het tweede economische en culturele zwaartepunt. De bevolkings- en woningtelling van 2021 registreerde 491.233 permanente inwoners. De Wereldbank schatte het inwonertal voor 2025 op ongeveer 527.326. Het verschil weerspiegelt de latere referentiedatum, natuurlijke groei, migratie en statistische ramingen en betekent niet dat de twee cijfers hetzelfde soort telling vertegenwoordigen. Volgens internationale gegevens woonde in 2025 ongeveer 78 procent van de bevolking in stedelijk geclassificeerde gebieden. Meer dan de helft van alle inwoners leeft op Santiago, terwijl enkele kleinere eilanden slechts een paar duizend bewoners tellen. Binnenlandse migratie vergroot de buitenwijken van Praia en Mindelo en de toeristische centra Espargos, Santa Maria en Sal Rei. Afgelegen landbouwgebieden en kleine eilanden verliezen daarentegen vaak jongvolwassenen en beschikken over minder gespecialiseerd onderwijs, gezondheidszorg en werkgelegenheid.<\/p>\n\n\n\n
Portugees is de offici\u00eble taal van het bestuur, de rechtspraak, het formele onderwijs en een belangrijk deel van de media. In het dagelijkse leven spreekt vrijwel de gehele bevolking echter Kaapverdisch Creools, meestal Kriolu of Crioulo genoemd. Deze taal ontstond vanaf de vijftiende en zestiende eeuw uit het contact tussen Portugees en verschillende West-Afrikaanse talen en ontwikkelde op de van elkaar gescheiden eilanden meerdere varianten. De vormen van Santiago en Fogo behoren tot de zuidelijke Sotavento-groep; S\u00e3o Vicente, Santo Ant\u00e3o, S\u00e3o Nicolau, Sal en Boa Vista hebben varianten van de noordelijke Barlavento-groep. Ondanks die verschillen is Kriolu het voornaamste medium van familieleven, mondelinge overlevering, populaire literatuur en muziek. Morna combineert po\u00ebzie, zang, snaarinstrumenten en thema\u2019s als afscheid, migratie en herinnering; UNESCO plaatste deze muziektraditie in 2019 op de Representatieve Lijst van het Immaterieel Cultureel Erfgoed van de Mensheid. Funan\u00e1 en batuque dragen sterkere percussieve en landelijke tradities, terwijl coladeira vaak dansbaarder, stedelijker of satirischer is. Schrijvers als Baltasar Lopes, Orlanda Amar\u00edlis en Germano Almeida en de internationale loopbaan van Ces\u00e1ria \u00c9vora tonen hoe nationale cultuur en diaspora elkaar voortdurend be\u00efnvloeden.<\/p>\n\n\n\n
Het vervoerssysteem moet de fundamentele versnippering van het grondgebied overbruggen. Kaapverdi\u00eb beschikt over zeven operationele luchthavens en vliegvelden. Internationale verbindingen lopen vooral via Sal, Praia, Boa Vista en S\u00e3o Vicente; Fogo, Maio en S\u00e3o Nicolau hebben kleinere binnenlandse vliegvelden, terwijl Santo Ant\u00e3o en Brava volledig van zeevervoer afhankelijk zijn. Spoorwegen ontbreken. Op de eilanden verbinden geasfalteerde of met basaltstenen geplaveide wegen de belangrijkste steden, havens en dorpen. Taxi\u2019s, minibussen en gedeelde voertuigen die als aluguer bekendstaan, vormen buiten Praia en Mindelo de kern van het openbaar vervoer. De havens zijn onmisbaar voor voedsel, brandstof, bouwmaterialen en passagiers, maar ruwe zee, beperkte scheepscapaciteit, technische storingen en wijzigende dienstregelingen maken interinsulaire reizen niet altijd betrouwbaar. Elektriciteit, mobiele telefonie en internet zijn sterk uitgebreid, maar water moet op veel plaatsen worden ontzilt en vervolgens met aanzienlijke energiekosten worden opgeslagen en verdeeld. Wegen, havens en luchthavens liggen bovendien vaak in kustzones of droge rivierbeddingen die kwetsbaar zijn voor overstromingen, erosie en stijgende zeespiegels.<\/p>\n\n\n\n
Kaapverdi\u00eb is lid van de Verenigde Naties, de Afrikaanse Unie, de Economische Gemeenschap van West-Afrikaanse Staten en de Gemeenschap van Portugeestalige Landen; op 23 juli 2008 trad het toe tot de Wereldhandelsorganisatie. De buitenlandse betrekkingen verbinden een duidelijke Afrikaanse identiteit met nauwe banden met Portugal, de Europese Unie, de Verenigde Staten en grote migrantengemeenschappen over de hele Atlantische wereld. De ligging tussen Europa, West-Afrika en Amerika biedt kansen voor luchtvaart, scheepvaart, maritieme veiligheid, visserijbeheer, klimaatonderzoek en internationale dienstverlening. Zij neemt echter de structurele beperkingen van een kleine markt, een schaars zoetwateraanbod en een over negen eilanden verspreide infrastructuur niet weg. Een evenwichtiger verdeling van toeristische inkomsten, betrouwbare verbindingen, duurzamer water- en energiegebruik en meer werk voor jonge inwoners zijn daarom belangrijker dan verdere groei van bezoekersaantallen alleen. De toekomstige positie van Kaapverdi\u00eb zal vooral afhangen van de mate waarin het politieke stabiliteit, oceaanruimte, hernieuwbare energie, cultureel kapitaal en de kennis van zijn diaspora kan omzetten in een breder gedragen en klimaatbestendiger ontwikkelingsmodel.<\/p>\n\n\n\n\n