In de geschiedenis van Manhattan wekt weinig gebouw zoveel ontzag op als 15 Central Park West (15 CPW). Deze met kalksteen beklede woontoren aan Columbus Circle, voltooid in 2008, brak vanaf de eerste dag verkooprecords. Auteur Michael Gross noemde het ooit \"het machtigste adres ter wereld\". Binnen drie jaar na de start van de bouw in 2005 had het project al zo'n 2 miljard dollar aan voorverkoop opgebracht, een ongekende prestatie in New York. Zelfs nu nog is de prijs per vierkante meter van 15 CPW de hoogste van de stad, waarmee het de glazen nieuwbouwprojecten aan Billionaires' Row overtreft. Deze gids onderzoekt waarom 15 CPW zo'n mythische status heeft verworven \u2013 van de rijke geschiedenis van de locatie en de visie van de architecten tot de recordaantallen bewoners en de luxueuze voorzieningen. Gaandeweg delen we praktische inzichten voor zowel bezoekers als kopers.<\/p>\n\n\n\n
Vanaf het begin was 15 CPW ontworpen om de conventies te trotseren. Het verkoopkantoor opende in 2006 en begin 2007 waren alle appartementen verkocht \u2013 een ongekende prestatie in deze prijsklasse. De snelle uitverkoop (meer dan 2 miljard dollar aan contracten) haalde de krantenkoppen: zoals een samenvatting van de ontwikkelaar opmerkt, behaalde het complex \"een uitverkoop van 2 miljard dollar in 18 maanden, waarmee records werden verbroken\". Met gemiddelde prijzen van meer dan 7.000 dollar per vierkante voet staat 15 CPW steevast bovenaan de lijsten met luxe appartementen. Zelfs te midden van de recente torenbouwboom in Manhattan heeft alleen 15 CPW de titel van duurste gebouw behouden \u2013 een bewijs van de blijvende aantrekkingskracht.<\/p>\n\n\n\n
Het iconische label \"meest invloedrijke adres\" is afkomstig van Michael Gross. Gross documenteerde de bliksemachtige opkomst van 15 CPW in Huis van Buitensporig Fortuin<\/em> (2014) en in een 2017 Business Insider<\/em> profiel. Hij merkte op dat de mix van Wall Street-giganten en beroemde huurders (van Lloyd Blankfein tot Sting) en recordbrekende verkopen het gebouw een bijna legendarische uitstraling gaven. Volgens Gross maakte het feit dat hij een topman van Goldman Sachs was (de bank hielp mee met de financiering van 15 CPW) het gebouw \"direct aantrekkelijk\" \u2013 een fenomeen dat hij het \"Goldman-effect\" noemt. De bijnaam bleef hangen. Tegenwoordig wordt 15 CPW geprezen als de 21e-eeuwse erfgenaam van de grootheden van vooroorlogs vastgoed, niet door de promotors zelf, maar door de feiten: bijna 2 miljard dollar aan verkopen en een gastenlijst die leest als een 'Wie is wie' van de wereldwijde financi\u00eble en entertainmentwereld..<\/em><\/p>\n\n\n\n Op de oostelijke helft van het terrein stond het Mayflower Hotel (oorspronkelijk het Mayflower-Plymouth), een neorenaissance wolkenkrabberhotel ontworpen door Emery Roth en geopend in 1926. Met 365 kamers verdeeld over 18 verdiepingen was het niet het meest opvallende gebouw aan CPW, maar het speelde wel een rol in verschillende historische gebeurtenissen. In 1979 gebruikte Alexander Godunov, ster van het Bolsjoj Ballet, de lobby als vluchtroute: achtervolgd door zijn KGB-begeleider vluchtte hij het hotel uit en zocht asiel in de VS. Eerder, in de jaren 30, had cartoonist Pat Sullivan (bedenker van \"Felix de Kat\") in het Mayflower gewoond. Ook rockmuzikanten merkten het hotel op: Dave Stewart en Annie Lennox schreven later \"Here Comes the Rain Again\" tijdens een verblijf in het hotel in 1983. Ondanks deze verhalen raakte het oude Mayflower in de jaren 2000 in verval. De sierlijke terracotta gevel werd in de jaren tachtig verwijderd en in 2004 verdween het eens zo trotse hotel geruisloos om plaats te maken voor een nieuwbouwproject.<\/p>\n\n\n\n Lang voordat de wolkenkrabber er stond, bevond zich op dat blok het Mayflower Hotel. Hier woonde Pat Sullivan, de animator van Felix the Cat, in de jaren dertig, en hier ontsnapte Bolsjoi-afvallige Alexander Godunov in 1979 aan zijn bewakers door vanuit de lobby van het Mayflower Hotel asiel aan te vragen in de Verenigde Staten.<\/p>Historische zijbalk<\/cite><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n Opmerkelijk genoeg wisselde het terrein niet snel van eigenaar. Vanaf 1973 kocht een Griekse scheepvaartfamilie \u2013 de Goulandri's \u2013 methodisch elk perceel in het blok. In 1978 waren ze eigenaar van de Mayflower en alle aangrenzende kavels. Jarenlang hielden ze het terrein vast en speculeerden ze op de herontwikkeling, totdat de luxe appartementenmarkt in Manhattan de herontwikkeling aantrekkelijk maakte. In 2001 werd de waarde van het terrein (met de sloop van de Mayflower al gepland) geschat op ongeveer 300 miljoen dollar. In 2004 stemden de Goulandri's ermee in om het hele blok te verkopen aan een ongebruikelijk partnerschap: de gebroeders Zeckendorf (Arthur en William Lie), het Whitehall Fund van Goldman Sachs en projectontwikkelaar Eyal Ofer. In een van de grootste deals in Manhattan destijds betaalden ze 401 miljoen dollar voor het terrein. Destijds leek het bijna roekeloos \u2013 een verslaggever uit die tijd merkte geestig op dat alleen een \"mysterieus\" project van de Zeckendorfs zo'n prijs kon rechtvaardigen. Achteraf bezien was het de oorsprong van 15 CPW.<\/p>\n\n\n\n De ontwikkelaars van CPW waren de kleinzonen van William Zeckendorf Sr., de beroemde New Yorkse bouwer uit het midden van de vorige eeuw. Arthur en William Lie Zeckendorf erfden het familiebedrijf en een voorliefde voor gedurfde projecten. Ze hadden al succes geboekt met 515 Park Avenue (een door Frank Williams ontworpen kalkstenen toren) en waren ervan overtuigd dat de allerrijksten van Manhattan snakten naar een terugkeer naar de klassieke luxe van voor de oorlog.<\/p>\n\n\n\n De gebroeders Zeckendorf groeiden op in een wereld vol vastgoedlegendes. Hun grootvader financierde projecten zoals het VN-gebouw en bouwde vele iconische gebouwen in Manhattan. Leren van de valkuilen van overmatige schuldenlast (die uiteindelijk Zeckendorf sr. ten val brachten) verwierven de broers bekendheid door hun zorgvuldig gekozen, hoogwaardige projecten. Begin jaren 2000 behoorden ze tot een selecte groep ontwikkelaars met de visie (en het kapitaal) om de grandeur van de appartementencomplexen uit de jaren 20 van de vorige eeuw in Manhattan nieuw leven in te blazen. Ze zagen in het perceel van CPW, dat een heel huizenblok besloeg, een goudmijn voor kopers van appartementen.<\/p>\n\n\n\n In mei 2004 rondden Arthur en William Zeckendorf de aankoop van het perceel af. De aankoop van 401 miljoen dollar (gelijk verdeeld tussen het bedrijf van de broers, Goldman Sachs' Whitehall en de groep van Ofer) werd destijds als gewaagd beschouwd. Bekende concurrenten \u2013 Stephen Ross van Related, Steve Roth van Vornado en Edward Minskoff \u2013 hadden ook hun oog op het terrein laten vallen, maar de Zeckendorfs trokken aan het langste eind. De publieke reactie was sceptisch: een waarnemer zei dat alleen een zelfmoordpact de prijs van zo'n verouderd hotelterrein kon rechtvaardigen. De broers berekenden echter dat een paleisachtige toren in vooroorlogse stijl die prijs ruimschoots zou terugverdienen. Sterker nog, binnen enkele jaren hadden ze de grondkosten vertienvoudigd met de verkoop van appartementen.<\/p>\n\n\n\n De financiering van het project vereiste een flinke financi\u00eble buffer. De Zeckendorfs gingen een partnerschap aan met het Whitehall Fund van Goldman Sachs en schakelden later projectontwikkelaar Eyal Ofer's Global Holdings in om het consortium compleet te maken. De betrokkenheid van Whitehall was cruciaal: leidinggevenden van Goldman Sachs leverden niet alleen kapitaal, maar werden ook vroege bewoners en hielpen zo bij de marketing van het gebouw via wat Gross het \"Goldman-effect\" noemt. In feite zorgden het geld en de koperslijst van Goldman Sachs ervoor dat het gebouw al v\u00f3\u00f3r de introductie als luxeproject werd verkocht. In interviews gaven de Zeckendorfs toe dat ze zonder de steun van Whitehall zo'n financieel risico niet hadden kunnen nemen.<\/p>\n\n\n\n Voor het ontwerp van hun monument kozen de ontwikkelaars Robert AM Stern Architects (RAMSA). Stern, destijds decaan van de architectuurschool van Yale, had een reputatie opgebouwd als de belangrijkste chroniqueur van de vooroorlogse architectuur van New York en een meester in contextueel classicisme.<\/p>\n\n\n\n Robert Allen Stern (geb. 1939) was in de jaren 2000 al een gerenommeerd architect. Als architect en historicus, opgeleid aan Yale, ontwierp hij opmerkelijke wolkenkrabbers zoals 535 Park Avenue en 220 CPSouth (eveneens een project van Zeckendorf). Stern won in 2011 de Driehausprijs voor klassieke architectuur, waarmee hij zijn rol als leider van de hedendaagse traditionele architectuur bevestigde. Hij was van mening dat nieuwe torens \"hun context moesten eren in plaats van deze te verwerpen\". 15 CPW werd een hoogtepunt in zijn carri\u00e8re: een wolkenkrabber die eruitziet alsof hij in 1928 gebouwd had kunnen worden, compleet met kalkstenen gevels en terrasvormige terugspringende gevels.<\/p>\n\n\n\n Een belangrijke inspiratiebron was Rosario Candela, de in Itali\u00eb geboren architect die in de jaren 20 en 30 de definitie van luxe in New York bepaalde. Candela's gebouwen (zoals 740 Park Avenue) kenmerkten zich door grote kamers, hoge plafonds en ingetogen ornamenten. Stern bracht openlijk een eerbetoon: hij verwierp elke vorm van 'sterarchitect'-achtige pretenties en liet 15 CPW aanvoelen als een 'erfgenaam' van die klassiekers. De documentaire van Vanity Fair over 15 CPW merkt op dat Sterns ontwerp \"de staal- en glasontwerpen van het moderne New York vermijdt\" en in plaats daarvan \"inspiratie put uit Rosario Candela\". Elk detail \u2013 van het kalksteenmateriaal tot de indeling van de appartementen \u2013 weerspiegelt Candela's invloed.<\/p>\n\n\n\n Interessant genoeg hadden de Zeckendorfs aanvankelijk Cesar Pelli (ontwerper van de Petronas Towers) benaderd voor 15 CPW. Vroege ontwerpen toonden zelfs twee spiegelende glazen torens op een stenen sokkel. Maar Stern stelde iets radicaal anders voor. Zijn plan was niet om te imponeren met nieuwigheid, maar om naadloos op te gaan in de geliefde vooroorlogse skyline van Manhattan. In Sterns visie zou het 19 verdiepingen tellende \"Huis\" de rij bakstenen en stenen appartemententorens langs Central Park West nabootsen, terwijl een hogere \"Toren\" erachter Art Deco-achtige terugspringende gevels en een bekronende boog, ge\u00efnspireerd op het werk van Candela, zou hebben. De ontwikkelaars gingen akkoord: Pelli werd halverwege het ontwerpproces stilletjes vervangen door Stern. Het resultaat is een gebouw dat, zoals Stern het zelf zei, eruitziet alsof het \"altijd al\" op deze historische boulevard had gestaan.<\/p>\n\n\n\n 15 CPW bestaat in wezen uit twee met elkaar verbonden gebouwen, elk met een eigen karakter en functie. Het locatieplan en de volumebepaling van RAMSA laten zien hoe deze volumes samenwerken en waarom ze zo overtuigend passen tussen de oudere gebouwen in de omgeving.<\/p>\n\n\n\n Zoals ontworpen, is 15 CPW opgesplitst in The House en The Tower. The House is een gebouw van 19 verdiepingen aan Central Park West, met een hoogte van ongeveer 70 meter. Het vormt een voortzetting van de \"palissade\" van appartementencomplexen die langs het park staan \u200b\u200b\u2013 hetzelfde visuele patroon dat ook de Century, Majestic en andere gebouwen omvat. Daarachter, en iets verschoven, staat The Tower, een imposant gebouw van 35 verdiepingen aan de Broadway-zijde (174-190 meter hoog, inclusief de ongenummerde verdiepingen). Het podium is uitgelijnd met Broadway, maar de terugspringende gevel is zo ontworpen dat deze harmonieert met de skyline van het midden van het blok in Central Park West. Een 21 meter brede, beplante binnenplaats scheidt de twee, waardoor er ruimte en privacy ontstaat. Stern ontwierp in feite een toren met een \"dubbele persoonlijkheid\": de ene poot geworteld in Central Park, de andere hoger reikend boven de stad.<\/p>\n\n\n\n De gevel is bekleed met zo'n 87.000 afzonderlijk gehouwen platen van Indiana-kalksteen, die allemaal afkomstig zijn uit dezelfde steengroeve als het Empire State Building. Deze warme, gevarieerde steen vormt een mooie aanvulling op de gebouwen van voor de oorlog in de buurt, maar contrasteert tegelijkertijd sterk met de nabijgelegen glazen torens.<\/p>Architectuurnotitie<\/cite><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n Het laagbouwcomplex The House is ontworpen als een klassiek appartementengebouw in Park West. De gevel van kalksteen en baksteen wordt gekenmerkt door diepe, terrasvormige terugspringende gevels en Franse balkons, die doen denken aan de architectuurstijlen uit de jaren 20. Met slechts 2 tot 4 appartementen per verdieping behoudt het een kleinschalige, ouderwetse en intieme sfeer. De bovenste verdieping, nummer 20 (omdat sommige nummers worden overgeslagen), is een penthouse over de gehele verdieping, omgeven door een terras van 26 meter. De lobby van The House is bekleed met rijk hout, marmeren accenten en twee open haarden, wat doet denken aan een art-deco hotel. Opvallend is dat elke lift slechts twee appartementen bedient, waardoor bewoners direct in een priv\u00e9-foyer terechtkomen \u2013 een luxe die zelden te vinden is in moderne hoogbouw.<\/p>\n\n\n\n Achter het Huis verrijst de Toren, waarvan de hoogte varieert (de centrale kern is genummerd tot 43, maar het dak is ongeveer 168 meter hoog). De zuidelijke gevel doorbreekt de skyline bij Columbus Circle, maar de materialen en terugspringende vormen doen denken aan het trio \"Century, San Remo, Eldorado\" net ten noorden daarvan. Bovenaan cre\u00eberde Stern een kroon \u2013 een asymmetrische boog van kalkstenen kolommen en met koper beklede gewelven \u2013 als een moderne interpretatie van Candela's ontwerp voor 1040 Fifth Avenue. Vanaf straatniveau ziet men een smalle terugspringende flank met uitstekende erkers en balkons richting het park, terwijl de Broadway-zijde aan de voet gepaarde winkelpanden heeft. Net als het Huis maakt de Toren gebruik van liftcabines die elk twee appartementen bedienen, een indeling die de privacy maximaliseert en de lengte van de gangen verkort.<\/p>\n\n\n\n Tussen de twee volumes strekt zich een verzonken binnenplaats uit van 21 meter breed en 61 meter lang, geplaveid met kasseien en met in het midden een stenen fontein. Deze priv\u00e9-oprit aan 61st Street doet tevens dienst als valetparking en toegangsweg. Een ovaal paviljoen met een koperen dak markeert de ingang en grenst aan de ronde lobby van The House. Belangrijk is dat de reflecterende vijver op de binnenplaats fungeert als dakraam voor het 23 meter lange wedstrijdzwembad twee verdiepingen lager in het fitnesscentrum. Auto's van bewoners en chauffeurs rijden deze afgesloten binnenplaats op, hoewel het gebouwbeheer chauffeurs uiteindelijk ontmoedigde om buiten op straat te wachten (ze stonden namelijk op Central Park West). Een oost-west geori\u00ebnteerde voetgangersgalerij naast de fontein biedt toegang tot een priv\u00e9tuin ten noorden van het paviljoen. De aangelegde tuin, met bomen en gazons, kan in de zomer worden opengesteld voor extra zitplaatsen in de eetzaal \u2013 een slimme manier om binnen- en buitenruimte te combineren.<\/p>\n\n\n\n De keuze voor kalksteen was zowel esthetisch als symbolisch. Zoals het team van Stern opmerkte, heeft kalksteen \"het tot het materiaal bij uitstek gemaakt voor de belangrijkste gebouwen van New York\". Elke centimeter van de gevel van 15 CPW \u2013 ruwweg 85.000 tot 87.000 stenen panelen \u2013 is afkomstig uit dezelfde steengroeve in Indiana die ook voor het Empire State Building werd gebruikt. De panelen vari\u00ebren subtiel in tint (van beige tot grijs) om eentonigheid te voorkomen. Op de bouwplaats vertaalt dit zich in een zacht gemarmerde buitenkant die het licht vangt zoals de klassieke appartementencomplexen van vroeger. De massa bestaat uit honderden dunne horizontale banden en diep ingezette ramen, waardoor de indruk van handgemetseld metselwerk ontstaat in plaats van een strakke wolkenkrabber.<\/p>\n\n\n\n De entreehal van het gebouw (aan de parkzijde) is volledig bekleed met Engels eikenhout, met vier gecanneleerde marmeren zuilen en twee op maat gemaakte open haarden. Het is ontworpen om de sfeer van een grote gemeenschappelijke ruimte van een appartementencomplex te cre\u00ebren.<\/p>Insidertip<\/cite><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n Inside, 15\u202fCPW was engineered for family living, not as a pied-\u00e0-terre tower. There are 202 total apartments (originally 201; the numbering changed slightly) ranging from one-bedroom suites to full-floor five-bedroom units. Stern insisted on high ceilings \u2013 nearly every floor has 10\u201314 foot ceilings (75% of units have 11+ feet) \u2013 to mimic pre-war proportions. Floor plans are generous: kitchens and living rooms were scaled for entertaining, with separate formal dining areas. Many apartments have servants\u2019 quarters or bonuses, a feature vanishingly rare in new builds. Windows are maximized, with projecting bay windows and deep terraces at setbacks, so that virtually every room enjoys multi-directional views of the city. For example, the long penthouse terrace atop The House stretches 282 feet (almost the length of a football field). In short, Stern packed traditional luxury unit layouts into a modern tower.<\/p>\n\n\n\n Gebouw 15 CPW was een gigantische onderneming. De ontwikkelaars begonnen in het voorjaar van 2005 met de bouw. \u200b\u200bEnthousiaste kopers stortten aanbetalingen nog voordat de eerste staalconstructie was gestort, voornamelijk vanwege de reputatie van het gebouw en de gunstige prijs van de prefabconstructie. De gehele bouw duurde ongeveer drie jaar en werd eind 2007\/begin 2008 opgeleverd \u2013 net op tijd voor de Grote Recessie.<\/p>\n\n\n\n De bouw en de grond kostten samen ongeveer 1 miljard dollar. Dit omvatte gespecialiseerde import (kalkstenen platen, op maat gemaakte liftcabines en luxueuze interieurs). Opmerkelijk genoeg werd die miljard dollar op papier al twee keer terugverdiend, nog voordat de eerste bewoner er introk. De verkoop van luxe appartementen leverde tijdens de pre-bouwfase bijna 2 miljard dollar aan contracten op. Medio 2007 hadden vermogende kopers overeenstemming bereikt over de aankoop van alle appartementen. Dit bedrag van 2 miljard dollar (ver boven elk eerder record voor appartementen in New York) bevestigde de status van 15 CPW als een nieuwe maatstaf voor rijkdom. Zoals een rapport uit die tijd opmerkte, was er zelfs v\u00f3\u00f3r de opening van het gebouw al \"een verbazingwekkende 2 miljard dollar\" aan omzet gegenereerd.<\/p>\n\n\n\n De timing had niet beter kunnen zijn. Toen de kredietcrisis eind 2008 toesloeg, waren bijna alle appartementen in 15 CPW al verkocht en gefinancierd. Dit beschermde het gebouw tegen de prijsval die de rest van de markt trof. Sterker nog, 15 CPW bleef zelfs tijdens de recessie nieuwe recordverkopen realiseren. Een documentaire uit 2011 merkt op dat \"Zelfs tijdens de Grote Recessie van 2008 bleef \u00e9\u00e9n nieuw appartementencomplex in New York City de maatstaf voor vastgoedprijzen: 15 Central Park West.\"<\/em>In essentie bleken de volledig betaalde reserveringslijsten van het project recessiebestendig. Grote leningen op onverkochte appartementen waren een zeldzaamheid: vrijwel iedereen die in 2005 een contract tekende, rondde de aankoop daadwerkelijk af. Het resultaat is dat 15 CPW, in tegenstelling tot veel andere luxe appartementen, nooit een waardevermindering na de crisis heeft ondergaan. Tegen 2009 had de waarde ervan stilletjes een nieuw hoogtepunt bereikt, hoger dan ooit tevoren.<\/p>\n\n\n\n 15 CPW is niet zomaar ontworpen als een appartementencomplex, maar als een exclusieve countryclub in de lucht. De lijst met voorzieningen leest als een wensenlijstje voor de 30 rijkste miljardairs onder de 30 jaar volgens Forbes. De ontwikkelaars waren pioniers in het introduceren van voorzieningen die sindsdien standaard zijn geworden voor prestigieuze woningen.<\/p>\n\n\n\n Het restaurant voor priv\u00e9bewoners van 15 CPW was een echte doorbraak. Met een eigen chef-kok en bedienend personeel (inclusief butlers voor diners aan huis) bood het gebouw een culinair niveau van luxe dat voorheen alleen in hotels te vinden was.<\/p>Belangrijkste kenmerk<\/cite><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n In de 202 woningen van 15 CPW is kosten noch moeite gespaard. De plattegronden zijn ontworpen om de elegantie van weleer op te roepen, met alle moderne luxe erin verwerkt.<\/p>\n\n\n\n Het gebouw bevat 201 verschillende wooneenheden (de nummering werd later aangepast naar 202). Deze vari\u00ebren van bescheiden appartementen met \u00e9\u00e9n slaapkamer tot enorme penthouses. Er zijn meer dan 75 unieke plattegronden verdeeld over de twee torens, waardoor geen twee appartementen hetzelfde aanvoelen. Ongeveer een derde van de woningen heeft drie of meer slaapkamers, wat het gebouw populair maakt bij gezinnen. De royale indelingen met meerdere kamers \u2013 inclusief bibliotheken, personeelsvertrekken en formele eetkamers \u2013 doen denken aan de meest grandioze ontwerpen van Candela of Warren & Wetmore. Van een startersappartement met \u00e9\u00e9n slaapkamer tot een penthouse met acht slaapkamers dat een hele verdieping beslaat, 15 CPW is ontworpen om aan ieders luxebehoeften te voldoen.<\/p>\n\n\n\n Bepaalde hoogwaardige details komen in de appartementen steeds terug:<\/p>\n\n\n\n Het is nuttig voor kopers om te weten hoe de twee gedeelten van het gebouw van elkaar verschillen. Het House (aan de parkzijde) heeft slechts 2 tot 4 appartementen per verdieping, waardoor elk appartement zeer ruim is (vaak over de volledige breedte van het gebouw) en een hogere prijs heeft. De Tower (aan de Broadwayzijde) heeft doorgaans meer appartementen per verdieping op hetzelfde vloeroppervlak, waardoor de appartementen iets kleiner en dus iets betaalbaarder per vierkante meter zijn. In de praktijk worden de appartementen in het House (met een extra gevel aan het park) voor de hoogste prijzen in het gebouw verkocht. Beide gebouwen bieden dezelfde service en afwerking, maar slimme kopers ruilen een uitzicht op het park wellicht in voor de luxere opties in de Tower, wat 1 tot 2 duizend dollar minder per vierkante meter kost.<\/p>\n\n\n\n De verkoopgeschiedenis van 15 CPW leest als een opsomming van mijlpalen in de New Yorkse vastgoedmarkt. Het gebouw vestigde diverse stadsrecords, zowel voor het totale aantal transacties als voor individuele transacties.<\/p>\n\n\n\n In 2011 betaalde Ekaterina Rybolovleva 88 miljoen dollar voor een penthouse van 14.000 vierkante voet (voorheen eigendom van Sandy Weill) \u2013 ongeveer 13.000 dollar per vierkante voet, destijds een record in New York. Dit record bleef staan \u200b\u200btot de verkoop van een appartement in One57 in 2014 het overtrof.<\/p>Verkooprecord<\/cite><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n In tegenstelling tot veel andere prestigieuze appartementencomplexen, werden er bij 15 CPW tijdens de recessie nooit koopjesveilingen gehouden. Omdat alle appartementen v\u00f3\u00f3r 2008 tegen premium prijzen werden verkocht, bleven hun waarden grotendeels stabiel. Waarnemers merken op dat zelfs tijdens de recessie de wederverkoopprijzen vaak gelijk bleven aan of iets lager lagen dan v\u00f3\u00f3r de crisis \u2013 opmerkelijk gezien de prijsdalingen van vergelijkbare complexen van 20-30%. Toen Jeff Gordon en zijn vrouw bijvoorbeeld in 2013 hun appartement met drie slaapkamers verkochten voor $ 25 miljoen, was dat nog steeds het dubbele van de $ 9,67 miljoen die ze er in 2007 voor hadden betaald. Het \"Goldman Sachs-effect\" speelde hierbij een rol: veel kapitaalkrachtige kopers hielden hun investeringen simpelweg vast tot en met 2009 en 2010. In 2013 beschreven persberichten 15 CPW als volledig hersteld, met prijzen die weer op hun hoogste niveau stonden.<\/p>\n\n\n\n 15 CPW vestigde diverse records per vierkante voet. Blankfeins duplex van $ 25,7 miljoen ($ 25,7 miljoen \/ 4000 ft = ~$ 6.425\/sq ft) en Weills van $ 43,7 miljoen ($ 6.467\/sq ft) waren vroege maatstaven. De verkoop van $ 88 miljoen kwam neer op ~$ 13.333\/sq ft. (Ter vergelijking: op dat moment was het vorige record in Manhattan ~$ 8.000\/sq ft.) Zelfs kleinere appartementen kenden hoge verkoopprijzen per vierkante voet: CityRealty meldde dat 15 CPW in 2016-2017 de lijst aanvoerde van appartementen per vierkante voet in New York, met een gemiddelde van $ 7.227\/sq ft. De drie hoogste verkopen per vierkante voet in 2017 behoorden allemaal tot 15 CPW. Deze cijfers droegen bij aan de reputatie van het gebouw. \u200b\u200bKortom, 15 CPW brak niet alleen records voor de totale verkoop, maar ook herhaaldelijk records voor de verkoop per vierkante voet. per voet<\/em> documenten die de luxemarkt defini\u00ebren.<\/p>\n\n\n\n Een belangrijk onderdeel van de mystiek rond 15 CPW is de indrukwekkende lijst van bewoners. Miljardairs van Wall Street, mediamagnaten en Hollywoodsterren wilden er allemaal een plekje hebben. We noemen hieronder een paar van de meest bekende:<\/p>\n\n\n\n Over het algemeen omvat de bewonerslijst mensen uit de financi\u00eble wereld, de media, de sport en de entertainmentindustrie. Hoewel gepubliceerde profielen zich richten op een paar miljardairs, wonen er ook internationale magnaten en oprichters van technologiebedrijven (hoewel de meesten liever anoniem blijven). Volgens interviews met de pers zou zelfs een limousinechauffeur of conci\u00ebrge aarzelen om alle namen te noemen \u2013 het gebouw functioneert in feite als een fort voor de allerrijksten.<\/p>\n\n\n\n Geen bespreking van 15 CPW is compleet zonder 740 Park Avenue te noemen, de zelfbenoemde rivaal aan de oostkant van de stad. Beide zijn met kalksteen beklede iconen van rijkdom, maar ze verschillen op belangrijke punten.<\/p>\n\n\n\n Locatie:<\/strong> 740 Park (gebouwd in 1930) ligt aan de Upper East Side, ter hoogte van 71st Street. 15 CPW ligt aan de Upper West Side, ter hoogte van 61st Street, met uitzicht op Columbus Circle. Het ene gebouw is een co\u00f6peratiegebouw, het andere een appartementencomplex.<\/p>\n\n\n\n Co-op vs. Condo:<\/strong> 740 Park staat bekend als een co\u00f6peratie \u2013 wat betekent dat bewoners aandelen in de vereniging bezitten en een strenge goedkeuring van het bestuur moeten krijgen. 15 CPW is daarentegen een condominium: kopers bezitten individuele appartementen volledig en kunnen aankopen financieren met een hypotheek. Dit structurele verschil heeft praktische gevolgen. Zo heeft het bestuur van 740 Park al lange tijd een bijna legendarische discretionaire bevoegdheid over kopers (het heeft ooit de ontwerper Calvin Klein afgewezen). Kopen bij 15 CPW vereist goedkeuring van het condominiumbestuur, maar geen grote aandelenruil of levenslange verplichting. Bovendien zijn de servicekosten (inclusief belastingen) van een co\u00f6peratie doorgaans hoger dan die van een condominium. (Volgens \u00e9\u00e9n rapport bedragen de servicekosten van 15 CPW slechts ongeveer $ 2,00-$ 2,10 per vierkante voet, terwijl een vergelijkbaar appartement in 740 Park meer dan het dubbele daarvan kan kosten.)<\/p>\n\n\n\n Architectuurstijl:<\/strong> Beide gebouwen ademen de elegantie van vooroorlogse architectuur, maar 15 CPW is nieuw gebouwd<\/em> In 2008 werd 740 Park gerenoveerd met moderne gemakken. Het is een klassiek art-deco-ontwerp van Rosario Candela en Arthur Loomis Harmon, met slechts 31 appartementen (meestal over een hele verdieping). De interieurs kenmerken zich door de enorme kamers en de lage bebouwingsdichtheid van de jaren 20. 15 CPW was bedoeld om de geest van 740 te weerspiegelen \u2013 hoge plafonds, grote kamers \u2013 maar dan met meer appartementen. Vergelijkingen zijn onvermijdelijk: tijdschriften hebben 15 CPW de langverwachte opvolger van het \"legendarische\" 740 Park genoemd. In werkelijkheid heeft 15 CPW bredere gangen, priv\u00e9voorzieningen en is het technologisch geavanceerder, terwijl 740 exclusiviteit en een historische uitstraling biedt (Hugh Hefner zei ooit dat het bezitten van een appartement in 740 hetzelfde is als lid zijn van de \"Raad van Bestuur\" van New York).<\/p>\n\n\n\n Welke is exclusiever?<\/strong> De meningen lopen uiteen. Het bestuur van de co\u00f6peratie 740 Park staat erom bekend dat het veel prominente kopers uitsluit (naar verluidt werden zelfs bankiers en beroemdheden afgewezen), wat bijdraagt \u200b\u200baan de exclusiviteit. Het bestuur van 15 CPW is minder streng \u2013 het trok juist veel mensen aan die geen toegang hadden tot 740 of liever een andere financiering zochten. Sommige waarnemers zeggen dat 15 CPW momenteel de meest gewilde locatie is, juist vanwege het modernere comfort en de prestigieuze voorzieningen. Toch heeft de erfenis van 740 Park (met onder andere de Rockefellers, Onassis en een reeks financiers uit het Nixon-tijdperk) in bepaalde sociale kringen een ouderwetse status die 15 CPW, als nieuwkomer, pas begint te evenaren. Qua prijs per vierkante meter ligt 15 CPW echter over het algemeen hoger dan 740, wat de huidige marktprijs voor appartementen weerspiegelt.<\/p>\n\n\n\n Naast 740 Park Avenue wordt 15 CPW vaak vergeleken met de nieuwe superhoge appartementencomplexen van Billionaires' Row (432 Park Avenue, 220 Central Park South, One57, enz.). Die ultradunne torens ontlenen hun waarde aan hoogte en panoramisch uitzicht. 15 CPW onderscheidt zich door zijn verfijnde smaak en toplocatie.<\/p>\n\n\n\n Het adres van 15 Central Park West is onderdeel van het verhaal. Het bevindt zich op het kruispunt van verschillende culturele en commerci\u00eble centra.<\/p>\n\n\n\n Sinds de voltooiing heeft 15 Central Park West een prominente rol gespeeld in boeken, films en in de belevingswereld van luxe onroerend goed.<\/p>\n\n\n\n Voor potenti\u00eble kopers of hun adviseurs biedt 15 Central Park West een unieke markt. Hieronder volgen enkele praktische punten, gebaseerd op actuele aanbiedingen en gebouwgegevens:<\/p>\n\n\n\n Houd er rekening mee dat 15 CPW een condominium betreft. In tegenstelling tot een co\u00f6peratie kunt u een hypotheek afsluiten voor een appartement in 15 CPW (onder voorbehoud van goedkeuring door het bestuur). Het bestuur vereist echter nog steeds uitgebreide financi\u00eble informatie. En zoals bij elke luxe locatie, is het belangrijk om zorgvuldig te onderhandelen met uw advocaat en makelaar: de commissieverdeling en contractvoorwaarden kunnen vari\u00ebren. Vergeet niet om de servicekosten en onroerendgoedbelasting van het gebouw mee te nemen in uw budgetberekening.<\/p>Kooptip<\/cite><\/blockquote><\/figure>\n\n\n\n V: Wie heeft 15 Central Park West ontworpen?<\/strong> V: Wat bevond zich op de locatie v\u00f3\u00f3r 15 CPW?<\/strong> V: Waarom wordt 15 CPW \"het krachtigste adres\" genoemd?<\/strong> V: Wat is het verschil tussen The House en The Tower?<\/strong> V: Hoe presteerde 15 CPW tijdens de financi\u00eble crisis van 2008?<\/strong> V: Heeft 15 Central Park West een eigen restaurant?<\/strong> V: Wat zijn de onderhouds-\/servicekosten van het gebouw?<\/strong> V: Is 15 CPW exclusiever dan 740 Park?<\/strong> Located in the heart of Manhattan, where the world’s vitality sharpens and ambition reaches its zenith, there is a special address that epitomizes unparalleled luxury and influence. One can find 15 Central Park West. Representing authority, difference, and a way of life only for the global elite, this architectural wonder towers above the verdant oasis of Central Park.<\/p>","protected":false},"author":1,"featured_media":4040,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_eb_attr":"","footnotes":""},"categories":[10,5],"tags":[],"class_list":{"0":"post-1146","1":"post","2":"type-post","3":"status-publish","4":"format-standard","5":"has-post-thumbnail","7":"category-luxury-travel","8":"category-magazine"},"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/travelshelper.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1146","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/travelshelper.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/travelshelper.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/travelshelper.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/travelshelper.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1146"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/travelshelper.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1146\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/travelshelper.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4040"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/travelshelper.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1146"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/travelshelper.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1146"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/travelshelper.com\/nl\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1146"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}De geschiedenis van de locatie aan 15 Central Park West<\/h2>\n\n\n\n
Het tijdperk van het Mayflower Hotel (1926-2004)<\/h3>\n\n\n\n
De decennialange bijeenkomst van de familie Goulandris<\/h3>\n\n\n\n
De ontwikkelaars: Arthur en William Lie Zeckendorf<\/h2>\n\n\n\n
De vastgoeddynastie van Zeckendorf<\/h3>\n\n\n\n
De aankoop van het terrein voor 401 miljoen dollar in 2004.<\/h3>\n\n\n\n
Financieringspartnerschap met Goldman Sachs<\/h3>\n\n\n\n
De architect: de visie van Robert AM Stern<\/h2>\n\n\n\n
Wie is Robert AM Stern?<\/h3>\n\n\n\n
De invloed van Rosario Candela<\/h3>\n\n\n\n
Waarom Stern een glazen toren afwees<\/h3>\n\n\n\n
Architectonisch ontwerp en structuur<\/h2>\n\n\n\n
Het concept van twee gebouwen: het huis versus de toren<\/h3>\n\n\n\n
Het Huis: 19 Verdiepingen met uitzicht op het Park<\/h4>\n\n\n\n
De Toren: meer dan 35 verdiepingen op Broadway<\/h4>\n\n\n\n
Een binnenplaats van 18 meter breed met een parkeerplaats.<\/h3>\n\n\n\n
Gevel van Indiana-kalksteen (verbinding met de staat Empire)<\/h3>\n\n\n\n
Plattegronden en indelingsfilosofie<\/h3>\n\n\n\n
Bouwplanning en -kosten<\/h2>\n\n\n\n
$1 miljard voor de bouw, $2 miljard aan omzet.<\/h3>\n\n\n\n
De recessie van 2008 doorstaan<\/h3>\n\n\n\n
Voorzieningen die de ultieme luxe levensstijl defini\u00ebren<\/h2>\n\n\n\n
\n
\n
De appartementen: indelingen, afmetingen en kenmerkende eigenschappen<\/h2>\n\n\n\n
Aantal eenheden en vari\u00ebteiten<\/h3>\n\n\n\n
Kenmerkende ontwerpelementen<\/h3>\n\n\n\n
\n
Het huis versus de toren (opnieuw)<\/h3>\n\n\n\n
Historische verkoop- en prijsrecords<\/h2>\n\n\n\n
Opvallende appartementen en verkoopcijfers<\/h3>\n\n\n\n
\n
Prijsstabiliteit en de crisis van 2008<\/h3>\n\n\n\n
Prijs per vierkante voet mijlpalen<\/h3>\n\n\n\n
Wie woont er op 15 Central Park West? Bekende bewoners<\/h2>\n\n\n\n
\n
15 Central Park West versus 740 Park Avenue<\/h2>\n\n\n\n
15 Central Park West versus de torens van Billionaires' Row<\/h2>\n\n\n\n
\n
De buurt: context van de Upper West Side<\/h2>\n\n\n\n
\n
Culturele impact en nalatenschap<\/h2>\n\n\n\n
\n
Kopen op 15 Central Park West: Wat u moet weten<\/h2>\n\n\n\n
\n
Veelgestelde vragen<\/h2>\n\n\n\n
A: Het is ontworpen door Robert AM Stern Architects (RAMSA). Sterns team cre\u00eberde de neoklassieke kalkstenen torens in nauwe samenwerking met de projectontwikkelaars van Zeckendorf. Robert AM Stern (1939-2025) was een architect die zijn opleiding aan Yale genoot en voormalig decaan was van de Yale School of Architecture. Hij stond bekend om zijn vermogen om moderne gebouwen te verrijken met een klassieke stijl.<\/p>\n\n\n\n
A: Tot 2004 werd het terrein grotendeels ingenomen door het Mayflower-Plymouth Hotel (geopend in 1926, ontworpen door Emery Roth) en enkele braakliggende terreinen. De familie Goulandris had het blok in de jaren zeventig samengesteld. Het volledige blok werd na de aankoop door Zeckendorf ontruimd om plaats te maken voor de nieuwbouw.<\/p>\n\n\n\n
A: De term is afkomstig van auteur Michael Gross en verwijst naar de enorme waarde en de aantrekkingskracht van de bewoners en de omzet van het gebouw. \u200b\u200bIn 2007 had het gebouw voor 2 miljard dollar aan getekende contracten, een record, en trok het tientallen miljardairs aan. Commentatoren stellen dat alleen al de aanwezigheid van meerdere CEO's van Goldman Sachs, hedgefondsmiljardairs en beroemde acteurs het adres enorm prestigieus maakte.<\/p>\n\n\n\n
A: Kort gezegd: The House (19 verdiepingen) kijkt uit op Central Park West en heeft slechts 2 tot 4 appartementen per verdieping. Daardoor voelt het exclusiever aan en zijn de prijzen hoger. The Tower (meer dan 35 verdiepingen) verrijst erachter aan 61st Street, met meer appartementen per verdieping (dus een dichtere bebouwing). Beide gedeeltes delen dezelfde afwerking en voorzieningen, maar appartementen in The House zijn doorgaans iets duurder vanwege het uitzicht op het park en de lagere bebouwingsdichtheid.<\/p>\n\n\n\n
A: Het gebouw heeft de storm grotendeels doorstaan. Omdat bijna alle appartementen in 2007 waren verkocht, ontkwam het aan de cyclus van faillissementen en liquidaties die veel appartementencomplexen trof. Sterker nog, zelfs toen de prijzen in Manhattan in 2008-2009 daalden, bleef de waarde van 15 CPW bijna op het hoogste niveau. Een documentaire uit 2011 merkt op dat \"zelfs tijdens de Grote Recessie van 2008 \u00e9\u00e9n nieuw appartementencomplex in New York City de maatstaf bleef voor vastgoedprijzen: 15 Central Park West\". De eigenaren hadden de appartementen grotendeels contant of met financiering gekocht v\u00f3\u00f3r de crisis, waardoor de financi\u00eble situatie van het project sterk bleef.<\/p>\n\n\n\n
A: Jazeker \u2013 uniek is dat 15 CPW een eigen restaurant en eetzaal heeft, exclusief voor bewoners, met een chef-kok in dienst. Deze voorziening was een baanbrekend extraatje (geopend in 2008) waarmee het zich onderscheidde van andere luxe appartementencomplexen. Eigenaren kunnen de elegante eetzaal reserveren voor priv\u00e9-evenementen, waarbij de bediening aan tafel wordt verzorgd door het personeel van het gebouw.<\/p>\n\n\n\n
A: Volgens recente berichten bedragen de maandelijkse servicekosten ongeveer $ 2,00\u2013$ 2,10 per vierkante voet, en de onroerendgoedbelasting komt daar nog eens $ 1,30\u2013$ 1,40 per vierkante voet bovenop. (Bijvoorbeeld, voor een appartement van 3.000 vierkante voet zouden de servicekosten plus belastingen ongeveer $ 10.000\u2013$ 11.000 per maand bedragen, nog v\u00f3\u00f3r de financieringskosten.) Deze kosten dekken alle nutsvoorzieningen, personeel en faciliteiten van het gebouw.<\/p>\n\n\n\n
A: Ze bedienen overlappende markten, maar hebben verschillende dynamieken. 740 Park Avenue is een historisch co\u00f6peratief appartementencomplex met een berucht selectief bestuur. 15 CPW is een moderner appartementencomplex met een minder gesloten selectieproces. Beide zijn in de praktijk zeer exclusief, maar veel mensen vinden 15 CPW iets toegankelijker (dankzij hypotheekfinanciering en flexibele woonmogelijkheden). Qua prijzen liggen de hoogste verkoopprijzen van 15 CPW over het algemeen hoger dan die van 740, hoewel 740 nog steeds de mystiek van een rijke, gevestigde familie uitstraalt..<\/em><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"